Είμαι 38 ετών, που σημαίνει ότι βρίσκομαι στην υπέροχη εκείνη ηλικία που όλοι, όλοι όμως ρε φίλε, με ρωτάνε ταυτόχρονα: γιατί δεν έκανα παιδί, γιατί δεν έκανα καριέρα, γιατί δεν ξεκουράζομαι, γιατί δεν έχω παντρευτεί, γιατί δεν είμαι πιο χαλαρή, γιατί δεν βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου. Τους κοιτάζω αγέλαστη και τότε μου κοτσάρουν ένα «ε μα, δεν χαμογελάς. Γι’ αυτό!».
Δεν φαντάζεσαι πώς ανοίγουν τα ματάκια τους σαν το λένε. Βρίσκουν την απάντησή τους υπέροχη. Νιώθουν ολοκληρωμένοι και το μη χαμόγελό μου στην ακατάσχετη μπουρδολογία τους είναι για εκείνους κάτι σαν μικρή νίκη, Τετάρτη απόγευμα, ανάμεσα σε δύο συσκέψεις, ένα πλυντήριο και μια κρίση υπαρξιακού πανικού. Τους το δίνω – είναι κομματάκι δύσκολος ο μικροαστισμός. Ειδικά αν είσαι πολύ αριστερός και μέσα σου νιώθεις και πολύ διανοούμενος: εκεί πια δεν το αντέχεις που δεν έκανες μεγάλα πράματα, ενώ είσαι για τιτανοτεράστια πράματα, και την πέφτεις στις αγέλαστες. Ενώ αν ήμουν δεξιά γκόμενα…
Είμαι μιλένιαλ, αυτή η γενιά με τα τρία πτυχία και τις 187 (μετρημένες ρε φίλε) ακαδημαϊκές εργασίες, όξω οι γλώσσες, τα πιάνα και τα μπαλέτα, που έμαθε από νωρίς να λέει «ευχαριστώ» στα 400 ευρώ μηνιαίως, μόχθησε για τα διπλά και όταν της βάζουν υπερωρίες, είναι έτοιμη να πιστέψει πως υπάρχει θεός. Αν είχε και η σοκολάτα μία θερμίδα, θα ήμασταν ξεκάθαρα γενιά χριστιανοταλιμπάν. Καρυστιανού και βάλε!
Αυτή η γενιά δεν φτάνει που έμεινε κακοπληρωμένη, πάντα σε υπερεργασία, δεν έμαθε και να διεκδικεί. Αυτό είναι προνόμιο της γενιάς Z, που ζητά λιγότερη εργασία και μεγαλύτερες αμοιβές και καλά κάνει! Εμείς πάλι, εκεί – δουλοπαροικία. Ασε που γίναμε προπεθαμένοι πριν την ώρα μας, ήδη παλιακοί: προλάβαμε δραχμή, γουόκμαν, σταθερό τηλέφωνο. Ενώ αν ήμουν δεξιά γκόμενα…
Αν είσαι μιλένιαλ και αριστερή, δεν σε πλησιάζει μήτε δεξιός μήτε αριστερός. Οι πρώτοι γιατί ξέρουν πως είσαι έξυπνη, στροφάρεις, πώς το λένε, και σίγουρα είσαι και κάπως πλεμπαία (δεν θα ‘πρεπε αλλά ένεκα η παλιοκοινωνία, που έλεγε και η Μήτση Κωνσταντάρα). Μήτση Κωνσταντάρα σε βλέπουν – πού να πλησιάσουν; Οσο για τους αριστερούς, τα ίδια και χειρότερα: αν δεν ξέρεις τον Μπακούνιν απ’ όξω κι ανακατωτά, αν ξέρεις τον Μπακούνιν απ’ όξω κι ανακατωτά, αν έχεις κριτική άποψη, αν δεν έχεις, όλο και κάτι θα βρουν. Ποτέ δεν θα είσαι αρκετή ή θα ‘σαι πάντα υπεραρκετή. Ρόζα Λούξεμπουργκ σε βλέπουν – πού να πλησιάσουν;
Ενώ αν ήμουν δεξιά γκόμενα… όλες με μαλλί κομμωτηρίου, 15ποντο τακούνι στο ύψος της νοημοσύνης τους, κινητό σε 25ωρη βάση ανοιχτό και χαμόγελο της Crest. O άντρας ξέρει: μετράει τακούνι, καταλαβαίνει τύπο τύπισσας. Ούτε νεύρα ούτε κράμπες περιόδου δεν έχουν δαύτες, σου λέω. Είναι πρακτικές και τρυφερές. Δεν αυτοπροσδιορίζονται – φοράνε υψηλή ραπτική. Δεν προβληματίζονται, προσαρμόζονται. Δεν αντιμιλούν, συνοδεύουν: μονολόγους, ανύπαρκτες ιδεολογίες, βραδιές σούσι μετά πιάνου σε γκαλά. Ασε που απαντούν α λα chatgpt: «Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω;».
Με το να γίνω ίδια με σένα, κοπελιά! Ετσι θα με βοηθήσεις. Να πάψω να είμαι πια αριστερή, κουρασμένη, καχύποπτη, άυπνη, με χιούμορ ανάγκης και με την τρομερή διαστροφή να θέλω σχέση με άνθρωπο και δουλειά με δικαιώματα για όλους. Με απλά λόγια, επικίνδυνη εξτρεμίστρια.
Νόρα Ράλλη
