Ενας βλάκας μπορεί να παραμένει σε όποια θέση κατάφερε να τρυπώσει. Υπάρχει χώρος στη ζωή, στην πολιτική, στην εξουσία ιδιαίτερα, και για τέτοιους. Ενας βλάκας, με σαφή δημόσια θέση και ασαφή ηθικά όρια όμως, είναι κάτι σαν βακτήριο, που μολύνει τους πάντες και τα πάντα όσο δεν αντιμετωπίζεται. Τους συναδέλφους του στο κόμμα, που τον καλύπτουν με τη σιωπή τους, την κυβέρνηση που τον ανέχεται, τον πρωθυπουργό που τον διόρισε και τον στηρίζει, ακόμα και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Με αποτέλεσμα μια διαβρωτική για τη δημοκρατία εικόνα ότι οι πολιτικοί δεν ορρωδούν προ ουδενός, αρκεί να εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Μικρά και μεγάλα…
Τι είναι χειρότερο από αυτό; Ενας βλάκας αμφιβόλου ηθικής, σε δημόσια θέση, που στεφανώνει το βάθος των πράξεων με το θράσος των λέξεων. Οπως ο Μακάριος Λαζαρίδης, για παράδειγμα, ο οποίος όχι μόνο δεν έχει το πτυχίο που απαιτούσαν η θέση και η μισθοδοσία του στο παρελθόν, ή το θάρρος να αναγνωρίσει το «νεανικό σφάλμα» του, αλλά έχει και το θράσος να επιτίθεται μακαρίως και αμετανόητα στους άλλους. Και όχι μόνο στους κατηγόρους του, με στοχευμένα -ας το πούμε στη σύγχρονη φρικτή γλώσσα του πολέμου- ανήθικα πλήγματα, αλλά και με ρουκέτες μαζικής δολοφονίας χαρακτήρα. Οπως αυτό που ξεστόμισε χτες ο ανεκδιήγητος, ότι δεν είναι τεμπέλης «όπως οι αριστεροί».
Οπως οι αριστεροί! Στο σύνολό τους, χωρίς καμιά εξαίρεση, ή εν πάση περιπτώσει στην πλειοψηφία τους, όπως μας έκανε τη χάρη να αποδεχτεί όταν τον στρίμωξαν οι δημοσιογράφοι. Κι από μια άποψη μπορεί κάθε αριστερός να εκλάβει αυτή την έκρηξη πρωτόγονου μίσους για μια μεγάλη κατηγορία Ελλήνων και ως φιλοφρόνηση. Αν αυτός λέει όσα λέει, όταν έχουν γίνει βούκινο όσα κάνει, τότε όχι μόνο δεν έχουν σημασία, αλλά αποτελούν και τίτλο τιμής. Αλλά, κύριε Μητσοτάκη της αριστείας, αυτόν τον πτυχιούχο της συμφοράς, το ζόμπι μιας άλλης εποχής, τον φορέα μίσους και μεταφορέα διαφθοράς τι τον καμαρώνεις; Τι τον κρατάς και δεν τον ξαποστέλνεις;
Λάθος ερώτηση και λάθος απορία όμως. Τον κρατήσει δεν τον κρατήσει, ο Μητσοτάκης έχει δώσει το σήμα τόσο με τον διορισμό του ως προστάτη των αγροτών σε μια ευαίσθητη λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ στιγμή, όσο και με τη σιωπή του τόσες μέρες, ότι δεν έχει σκοπό να παραιτηθεί από πρακτικές που μάλλον σε μαφία παρά σε δημοκρατία προσομοιάζουν. Υπό προστασία όσοι προστατεύουν τον Νονό. Το είδαμε με τον Καραμανλή του Αχιλλέως, με τους αυτουργούς των Τεμπών και των βοσκοτόπων, με τους συμμορίτες του Predator. Εξάλλου ο Μακάριος δεν είναι όπως οι αριστεροί. Ευτυχώς - για τους αριστερούς…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
