Τον περασμένο Νοέμβριο ήταν που χάσαμε τον Αλέκο Φλαμπουράρη, μεγάλη μορφή της Αριστεράς αλλά και της Προόδου υπό την ευρύτερη έννοια κι έγραφα τότε, στο Newpost για την πολιτική κηδεία του στο πρώην κολαστήριο του ΕΑΤ ΕΣΑ και νυν Πάρκο Ελευθερίας:
“Έβλεπα χτες το φωτογραφικό υλικό από την κηδεία, τους παριστάμενους και τις παριστάμενες, τα στεφάνια, το φέρετρο.
Είδα και το πανό στην είσοδο, που έγραφε το εξής:
«Κάτω τα χέρια από τη Γυάρο. Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, 1967-1974».
Και θυμήθηκα που πριν από καμιά δεκαπενταριά μήνες είχε προκύψει από το πουθενά θέμα “αξιοποίησης” του νησιού, μέσω της γνωστής μεθόδου των ανεμογεννητριών.
Σε στυλ «ένας βράχος είναι στη μέση της θάλασσας, ορίστε εσείς που ενοχλείστε γιατί τις φυτεύουν στα γραφικά βουνά σας, κανένας δε μένει στο ερημονήσι, να το κάνουμε το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας 2.0, να έχουμε ρεύμα κάργα, να φορτίζουμε τα αμάξια μας τα οικολογικά, να φύγει το νέφος από την Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι».
Γράψανε τότε και κάτι ομορφιές τα γνωστά παλικάρια, κάτι ομορφόπαιδα απ’ έξω κι από μέσα που κάποτε δήλωναν επαναστάτες και τώρα παριστάνουν τους θεσμικούς.
Ζωή να ‘χουν, τους συμπονώ.
Επί τη ευκαιρία, όμως, θυμήθηκα κι εγώ την πρόταση του πρώην υπουργού Σηφουνάκη, να υψωθεί στη Γυάρο ένα γλυπτό, με τα ονόματα των 18.500 Ελλήνων που εξορίσθηκαν και φυλακίσθηκαν στο νησί”.
Αυτά το τότε, προ πενταμήνου με μια υποσημείωση:
“Με τον αποδημήσαντα να στέλνει ένα σαφές και συγκλονιστικό μετά θάνατον μήνυμα.
Σα να έλεγε σε φαμίλια και συγγενείς, σε παλαιούς και νέους συντρόφους, σε φίλους και γνωστούς, ότι για μένα αυτό που μετράει, αυτό που μέτραγε σε όλη μου τη ζωή, ήταν η θυσία.
Η θυσία, ως αντίσταση στο έρεβος”.
Και να που προχτές, από την “Καθημερινή” και τον ακαταπόνητο ρεπόρτερ Γιώργο Λιάλιο μάθαμε τα καλά τα νέα:
“Κατοχυρώθηκε η «θωράκιση» της Γυάρου.
Υπεγράφη το πρώτο προεδρικό διάταγμα που καθορίζει τι επιτρέπεται και που σε μια προστατευόμενη περιοχή”.
Σε απλά ελληνικά;
Σε απλά ελληνικά, από το κείμενο μαθαίνουμε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας επιτρέπει τις υποδομές ενέργειας στο νησί, εφόσον πρόκειται για υποδομές μεταφοράς και όχι παραγωγής. Ανεμογεννήτριες γιοκ δηλαδή, δεν θα επιτραπεί αιολικό πάρκο στη Γυάρο.
Όσο για τις χερσαίες ζώνες, καθορίζεται μία απόλυτης προστασίας στη δυτική και βόρεια Γυάρο, μια ζώνη προστασίας της φύσης στο υπόλοιπο νησί και μια μικρή ζώνη γύρω από τα μνημεία των φυλακών.
Στην τελευταία ζώνη επιτρέπονται οι εργασίες συντήρησης των μνημείων καθώς και η εγκατάσταση κατοικιών για τη στέγαση προσωπικού ασφαλείας και εργαζομένων.
Ως εκ τούτου, θα πρέπει να πάνε αλλού τα τουριστάκια για ρούφες, τούφες, ξάπλες, μάσες και ινσταγκράμαμπολ μόμεντς.
Γεμάτο το Αιγαίο νησιά και νησίδες είναι, χωράει ένα σωρό κωλαράκια, μπουτάκια και μπρατσάκια.
Στον τόπο της μνήμης και της θυσίας θα πας για φόρο τιμής, όχι για πούτσα, λούσα και χορό.
Ούτε θα βεβηλώσεις το τοπίο με κρεμανταλάδικες κατασκευές, που θα χαρίσουν πρίσιους ένερτζι στα αυτοκίνητα των Αθηνέζων.
Πολλά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή είναι προς εκμετάλλευση.
Τα περισσότερα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή είναι προς εκμετάλλευση.
Σχεδόν όλα τα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή είναι προς εκμετάλλευση.
Ας αφήσουμε, όμως, και κάτι έξω απ’ το νταλαβέρι, αν θέλουμε να λεγόμαστε Ελλάδα και όχι φαιό νταμάρι όπου ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι…
Χρήστος Ξανθάκης
Voices / Newpost
