Ο Θανάσης Καρτερός υπογράφει νέο άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών υπό τον τίτλο «Προς υπεράσπιση της Μαρίας Καρυστιανού». Και λέει τα πράγματα όπως είναι για εκείνους που έπεσαν από τα σύννεφα και έσπευσαν να δηλώσουν καμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι από τη δήλωση Καρυστιανού για τις αμβλώσεις.
Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην ΕφΣυν:
"Υπάρχει τελικά στην Ελλάδα ένα υπολογίσιμο κοινό που είναι έτοιμο να συγκινηθεί αλλά και να αποκηρύξει, να στηρίξει αλλά και να επικηρύξει όποιον εισέρχεται, επανέρχεται ή απλώς για κάποιο λόγο γίνεται θέμα και κάνει «γκελ» στην πολιτική. Κοινό που το δημοσκοπικό ασανσέρ του κινείται με απρόβλεπτο ρυθμό, πάνω-κάτω, χωρίς φρένα, με τις δικές του ταχύτητες. Στο κοινό αυτό μάλιστα συχνά συγκαταλέγονται και επώνυμοι, δημοσιογράφοι και παροικούντες τη δημοσιότητα, που η πτώση τους από τα σύννεφα του θαυμασμού και της στήριξης στο πυρ το εξώτερον είναι ό,τι και να πεις πιο θεαματική.
Το φαινόμενο έσκασε φαντασμαγορικά με τους κατηγόρους, χτεσινούς συνηγόρους, κοινώς πεφτοσυννεφάκηδες, που έσπευσαν να δηλώσουν καμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι από τη δήλωση Καρυστιανού για τις αμβλώσεις. Είπε όσα είπε περί διαβούλευσης για την αγέννητη ζωή, επικαλούμενη και την ιατρική της ιδιότητα. Και την επέκριναν οι φύσει και θέσει πολιτικοί της αντίπαλοι, καθώς η πολιτική, ως γνωστόν, είναι πεδίο αντιπαραθέσεων και πολύ σπάνια συνθέσεων. Θα έπρεπε λοιπόν να το περιμένουμε και να το περιμένει από όσους εκ των πραγμάτων επιχειρεί να διεμβολίσει πολιτικά. Εφόσον μιλάμε για δημοκρατία.
Εκείνοι όμως που έπεσαν από τα σύννεφα τι λόγο έχουν; Υπήρξε συνεπής από τη στιγμή που άρχισε να μετακινείται από ένα κίνημα σχεδόν πάνδημο στην κατασκευή κομματικού φορέα. Και τη σχέση της με έναν κύκλο θρησκευτικό και άκρως συντηρητικό δεν έκρυψε, και την προσήλωσή της στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια διαφήμισε, και τη σημαία «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά» σήκωσε και υπερασπίστηκε, και στον Τσίπρα επιτέθηκε με βέλη από γνωστή φαρέτρα, και όλα τα κόμματα και όλους τους πολιτικούς ισοπέδωσε. Χωρίς να εξαιρέσει κανέναν, ούτε και τον κατά πολλούς εξαίρετο Νίκο Φαραντούρη.
Προς τι λοιπόν ο θρήνος, η απογοήτευση και οι πυρπολήσεις; Δεν είχαν καταλάβει εκείνο που η ίδια όχι μόνο δεν κρύβει, αλλά αναβλύζει γάργαρο σε κάθε της δήλωση που βγαίνει λίγο έξω από το γενικό αίτημα για κάθαρση-δικαιοσύνη; Δεν ξέρουν ποιοι και γιατί διακηρύσσουν «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά»; Ποιοι και γιατί μπερδεύουν τη θρησκεία με την πολιτική; Ποιοι και γιατί επιδίδονται σε κατεδάφιση του πολιτικού σύμπαντος; Ποιοι και γιατί καταδιώκουν έως δολοφονίας χαρακτήρα τον Τσίπρα; Και καλά κάποιοι απλοί άνθρωποι, που οργισμένοι και απογοητευμένοι αναζητούν μια ελπίδα. Οι άλλοι, που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα;
Η Καρυστιανού είναι σαφής στον δημόσιο λόγο της, διαβασμένη, λέει όσα λέει, αποφεύγει «επικίνδυνα» ερωτήματα, όπως για παράδειγμα τα τραμπικά της Γριλανδίας. Συνεπής, συνεπώς και όσοι πιστοί στις αντιλήψεις της ας προσέλθουν. Ασυνεπείς και άφρονες όσοι πέφτουν από τα σύννεφα…"
"Υπάρχει τελικά στην Ελλάδα ένα υπολογίσιμο κοινό που είναι έτοιμο να συγκινηθεί αλλά και να αποκηρύξει, να στηρίξει αλλά και να επικηρύξει όποιον εισέρχεται, επανέρχεται ή απλώς για κάποιο λόγο γίνεται θέμα και κάνει «γκελ» στην πολιτική. Κοινό που το δημοσκοπικό ασανσέρ του κινείται με απρόβλεπτο ρυθμό, πάνω-κάτω, χωρίς φρένα, με τις δικές του ταχύτητες. Στο κοινό αυτό μάλιστα συχνά συγκαταλέγονται και επώνυμοι, δημοσιογράφοι και παροικούντες τη δημοσιότητα, που η πτώση τους από τα σύννεφα του θαυμασμού και της στήριξης στο πυρ το εξώτερον είναι ό,τι και να πεις πιο θεαματική.
Το φαινόμενο έσκασε φαντασμαγορικά με τους κατηγόρους, χτεσινούς συνηγόρους, κοινώς πεφτοσυννεφάκηδες, που έσπευσαν να δηλώσουν καμένοι, πικραμένοι, απογοητευμένοι από τη δήλωση Καρυστιανού για τις αμβλώσεις. Είπε όσα είπε περί διαβούλευσης για την αγέννητη ζωή, επικαλούμενη και την ιατρική της ιδιότητα. Και την επέκριναν οι φύσει και θέσει πολιτικοί της αντίπαλοι, καθώς η πολιτική, ως γνωστόν, είναι πεδίο αντιπαραθέσεων και πολύ σπάνια συνθέσεων. Θα έπρεπε λοιπόν να το περιμένουμε και να το περιμένει από όσους εκ των πραγμάτων επιχειρεί να διεμβολίσει πολιτικά. Εφόσον μιλάμε για δημοκρατία.
Εκείνοι όμως που έπεσαν από τα σύννεφα τι λόγο έχουν; Υπήρξε συνεπής από τη στιγμή που άρχισε να μετακινείται από ένα κίνημα σχεδόν πάνδημο στην κατασκευή κομματικού φορέα. Και τη σχέση της με έναν κύκλο θρησκευτικό και άκρως συντηρητικό δεν έκρυψε, και την προσήλωσή της στο τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια διαφήμισε, και τη σημαία «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά» σήκωσε και υπερασπίστηκε, και στον Τσίπρα επιτέθηκε με βέλη από γνωστή φαρέτρα, και όλα τα κόμματα και όλους τους πολιτικούς ισοπέδωσε. Χωρίς να εξαιρέσει κανέναν, ούτε και τον κατά πολλούς εξαίρετο Νίκο Φαραντούρη.
Προς τι λοιπόν ο θρήνος, η απογοήτευση και οι πυρπολήσεις; Δεν είχαν καταλάβει εκείνο που η ίδια όχι μόνο δεν κρύβει, αλλά αναβλύζει γάργαρο σε κάθε της δήλωση που βγαίνει λίγο έξω από το γενικό αίτημα για κάθαρση-δικαιοσύνη; Δεν ξέρουν ποιοι και γιατί διακηρύσσουν «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά»; Ποιοι και γιατί μπερδεύουν τη θρησκεία με την πολιτική; Ποιοι και γιατί επιδίδονται σε κατεδάφιση του πολιτικού σύμπαντος; Ποιοι και γιατί καταδιώκουν έως δολοφονίας χαρακτήρα τον Τσίπρα; Και καλά κάποιοι απλοί άνθρωποι, που οργισμένοι και απογοητευμένοι αναζητούν μια ελπίδα. Οι άλλοι, που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα;
Η Καρυστιανού είναι σαφής στον δημόσιο λόγο της, διαβασμένη, λέει όσα λέει, αποφεύγει «επικίνδυνα» ερωτήματα, όπως για παράδειγμα τα τραμπικά της Γριλανδίας. Συνεπής, συνεπώς και όσοι πιστοί στις αντιλήψεις της ας προσέλθουν. Ασυνεπείς και άφρονες όσοι πέφτουν από τα σύννεφα…"
