Ακούστηκαν πολλοί έπαινοι για τον Αλέξη Τσίπρα στην τρίτη παρουσίαση του πολυθρύλητου βιβλίου του, στη Θεσσαλονίκη. Από φίλους του βεβαίως – και κάποιους καιροσκόπους που αναζητούν ρόλο δίπλα του, ενώ ως προχθές τον έβριζαν. Αλλά τα περισσότερα από όσα του πίστωσαν, ανταποκρίνονται την πραγματικότητα.
Επίσης, όσα είπε ο ίδιος στη συνέχεια, για την πολιτική κατάσταση, εντός και έκτος της χώρας, είναι σωστά και εύστοχα – σε βαθμό αυτονόητου.
Όλα καλά εκτός από ένα: Ότι «αναγνωρίζει τα λάθη του» – όπως ακούσθηκε, με παραπομπή σε σχετικές αναφορές του βιβλίο του.
Όχι και τόσο. Η αναδρομή – από το 2015 και εντεύθεν – στις κρίσιμες αποφάσεις που πήρε και σε αυτές που δεν πήρε, δείχνουν το εξής: Ούτε τα διακρίνει, ούτε τα διορθώνει – αν αυτή είναι η έννοια του όρου «αναγνωρίζει».
Η αλληλουχία των λανθασμένων επιλογών – και της αποφυγής επιλογών – μοιάζει με τα «Κεριά» Καβάφη: «Τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν». Τα παραδείγματα είναι πολλά, αφού αρέσκεται σε αναδρομές στο παρελθόν.
- περισσότερα στο κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο iediseis ΕΔΩ
