Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο ρεκόρ, σίγουρα είναι πανελλήνιο. Αναφέρομαι στις τρείς διαγραφές του Παύλου Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θέλει και τα παθαίνει ή προκαλεί συνεχώς και όταν ξεπερνάει τα όρια το πληρώνει; Νομίζω ότι η πιο άδικη διαγραφή (προς το παρόν είναι αποπομπή από την κοινοβουλευτική ομάδα) είναι η τελευταία.
Τιμωρήθηκε από τον Σωκράτη Φάμελλο επειδή κατά την κρίση του πρόεδρου του κόμματος άφησε δηλητηριώδεις υπαινιγμούς για τις προθέσεις του.
Πολύ θυμωμένη η αντίδραση του κ. Φάμελλου, νομίζω όμως πως δεν έχει βάση ή για να ακριβολογώ άλλοι είπαν και έκαναν χειρότερα το τελευταίο διάστημα και η μοναδική ποινή που εισέπραξαν ήταν κάποιες δειλές συστάσεις του τύπου «να προσέχετε τις κουβέντες σας όταν μιλάτε δημοσίως».
Όταν βουλευτές δηλώνουν ότι σήμερα είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αύριο θα πάμε στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και δεν ανοίγει μύτη, τι πρέπει να υποθέσει ένας παρατηρητής; Ότι η ηγεσία του κόμματος δεν άκουσε και δεν είδε ή μήπως ότι η ηγεσία του κόμματος είναι αιχμάλωτη και καθορίζει τη στάση της από τις αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού;
Τα ίδια έχουν πει και στελέχη του κόμματος που εκ της θέσεως τους είναι υποχρεωμένα να στηρίζουν τις αποφάσεις της ηγεσίας. Κι αυτά όμως έμειναν ατιμώρητα αν κρίνουμε από το γεγονός ότι συνεχίζουν να διατυπώνουν τις αιρετικές και αντικομματικές απόψεις τους. Εντάξει στο χώρο της Αριστεράς έχουμε τέτοιου τύπου παραδοξότητες. Και φλυαρία επί παντός του επιστητού και αριστερόμετρα και βιτριολικά σχόλια χωρίς συνέπειες και διοικητικά μέτρα, ωστόσο αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πέρα από κάθε λογική. Απασχολεί κανέναν; Ελάχιστους. Κόμμα με ημερομηνία λήξεως θυμίζει. Το έχουν καταλάβει οι ψηφοφόροι του και απομακρύνονται, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.
Διακωμωδώντας την κατάσταση που επικρατεί θα έλεγα ότι πρόκειται για τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ.
Διακωμωδώντας την κατάσταση που επικρατεί θα έλεγα ότι πρόκειται για τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ.
Τάσος Παππάς
