Μετά την τραγωδία της «Βιολάντα», πρώτος εμφανίστηκε ο Αδωνις για να μας διαβεβαιώσει ότι έχει πάει στο εργοστάσιο και έχει όλα τα μέτρα ασφαλείας. Ακολούθησε ο Μαρινάκης, για να καταδικάσει το «κίνημα τυμβωρυχίας», δηλαδή τις καταγγελίες, τις απορίες, την καχυποψία αν θέλετε, για τις αιτίες που οδήγησαν στο πολύνεκρο δυστύχημα. Αυτός δεν είχε πάει στο εργοστάσιο, αλλά αποφάνθηκε, πριν ακόμα σβήσουν οι φλόγες, ότι «δεν φαίνεται να έχουν παραβιαστεί εργατικοί νόμοι». Και κατήγορος δηλαδή της τυμβωρυχίας -πάνω από χίλιοι οι πίθηκοι του θράσους του- ο Μαρινάκης! Που θα εκτελούσε τον Τσίπρα αν ζούσε την εποχή του Εμφυλίου. Που έχει κάνει το Μάτι μότο της προπαγάνδας του. Και συνήγορος της εργοδοσίας, επίσης, ο Μαρινάκης. Αλλά το τελευταίο εννοείται, αυτή είναι η δουλειά του.
Ακολούθησε ο Μητσοτάκης. Θλιμμένος για τις γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους, αλλά αποφασιστικός στην αντιμετώπιση του εχθρού κι αυτός: της εργαλειοποίησης του πόνου! Αυτός, που περιφέρεται για χρόνια με μια εργαλειοθήκη υπό μάλης, τώρα καταγγέλλει την εργαλειοποίηση. Εργαλειοποίηση στα Τέμπη, εργαλειοποίηση στη «Βιολάντα», εργαλειοποίηση στις υποκλοπές, εργαλειοποίηση στα σκάνδαλα παντός καιρού, εργαλειοποίηση των εθνικών θεμάτων. Ετσι που στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις αντιδράσεις για τις πολιτικές του, να ταιριάζει μια παραλλαγή της γνωστής φράσης: Αχ βρε εργαλειοποίηση, πόσα εγκλήματα καλείσαι να καλύψεις. Και πόσους ενόχους να ξεπλύνεις.
Τα όσα προκύπτουν, βέβαια, ως προς την τήρηση των εργασιακών νόμων, για την οποία μας διαβεβαίωνε ο εκπρόσωπος, καθιστούν χωρίς αμφιβολία κατηγορούμενους τους υπεύθυνους της «Βιολάντα». Και όσους έβαζαν την υπογραφή τους για να παραδοθούν οι εργαζόμενοι στον κίνδυνο του θανάτου. Αλλά καθιστούν επίσης πολιτικά ενόχους τους υπεύθυνους για την ασφάλεια και τελικά για τις ζωές των ανθρώπων. Για να βγαίνουν ζωντανοί από το τρένο και να γυρίζουν ζωντανοί από τη δουλειά στο σπίτι τους. Διπλά ενόχους, μάλιστα, γιατί και διαπράττουν όσα διαπράττουν, και κρύβονται πίσω από ψέματα, χυδαίες συκοφαντίες όπως η τυμβωρυχία, ή και αθλιότητες, όπως η εργαλειοποίηση, για να αποσείσουν τις ευθύνες τους.
Επιβεβαίωση του παγερού κυνισμού τους, ο λογαριασμός των θυμάτων - αν έχετε τον Θεό σας. Η δημιουργική λογιστική των νεκρών από εργατικά δυστυχήματα. Λες και ζούμε σ’ άλλη χώρα, δεν ξέρουμε, δεν ζούμε τις συνθήκες στη δουλειά, τα ωράρια, τη μαύρη εργασία, τα μπλοκάκια, τον αφανισμό της Επιθεώρησης Εργασίας, την παράδοση της εργατικής τάξης στον Μολώχ των κερδών. Αλλά, ουδείς λόγος ανησυχίας. Πέντε εργάτριες είναι νεκρές, πέντε οικογένειες ορφάνεψαν, αλλά αυτό δεν χάλασε παρά ελάχιστα τη μακάβρια στατιστική του κυρίου Μητσοτάκη. Είμαστε τρίτοι στην Ευρώπη σε εργατικά δυστυχήματα. Τα μέτρησε, τα είδε, τα ανακοίνωσε ο ίδιος. Κοιμηθείτε ήσυχοι…
Θανάσης Καρτερός
Eφημερίδα των Συντακτών
