Δεν πρέπει να έχει γίνει ποτέ άλλοτε στην ιστορία των Μουντιάλ τελικός όπου ο περισσότερος κόσμος να υποστηρίζει μια ομάδα. Η Ολλανδία είχε οπαδούς σε όλο τον κόσμο, ειδικά μετά τον χαμένο τελικό του 1974, αλλά το 1978 ήταν διαφορετικά. Δεν ήταν ο θαυμασμός για το νέο που είχαν φέρει, αλλά η βαθιά αντιπάθεια για την Αργεντινή.
Όχι για τη χώρα ή τους ποδοσφαιριστές της που διαχρονικά είναι αξιαγάπητοι, αλλά για το καθεστώς. Την χούντα των στρατηγών με επικεφαλής τον Βιντέλα που είχε φέρει τόσες συμφορές στη χώρα.
Στις 25 Ιουνίου 1978 στον τελικό η Αργεντινή, πέρα από την ίδια τη χώρα είχε πολλούς απέναντί της.
Σε μια εποχή που το τηλέφωνο ήταν το μοναδικό μέσο επικοινωνίας των απεσταλμένων, δεν υπήρχαν φαξ, ίντερνετ κι όλα όσα κάνουν τη ζωή των δημοσιογράφων, αλλά και των υπολοίπων εύκολη, οι πληροφορίες για τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα, ακόμα και στους αγώνες ήταν λιγοστές.
Χώρια που πολλοί δημοσιογράφοι ακόμα και από δημοκρατικές χώρες είχαν πάει εκεί με τη νοοτροπία «άλλο το ποδόσφαιρο, άλλο η πολιτική».
Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Κι ανάμεσά τους δύο ελληνικές. Δύο δημοσιογράφοι που περιέγραψαν για την ΕΡΤ τους αγώνες, ο Γιάννης Διακογιάννης και ο Νίκος Κατσαρός έσωσαν την τιμή όχι μόνο της δημοσιογραφίας. Κι όχι μόνο της ελληνικής.
- περισσότερα στο espressonews ΕΔΩ
