Δύο επιστολές σήμερα για το διαβόητο άρθρο του Αδωνη Γεωργιάδη στην Εφημερίδα των Συντακτών. H πρώτη από τον αναγνώστη της ΕφΣυν Γιώργο Μπαρμπούτη, από την Καρδίτσα:
"Πίστευα ότι το άρθρο του κ. Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου με τίτλο «Ζήτω ο πλούτος», που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.» την 20-21/6/2026, αποτελούσε μια πολύ εύστοχη απάντηση στο άρθρο του Αδ. Γεωργιάδη, που συνειδητά (αλλά χωρίς να διευκρινίζεται) δημοσιεύτηκε την ίδια μέρα, μόλις τρεις σελίδες μετά το άρθρο του Α.Γ. Βέβαια, πλην των παρεμβάσεων των κ. Τ. Παππά και Π. Μπόζου, υπήρχε στο φύλλο της Δευτέρας και το άρθρο του κ. Κώστα Γαβρόγλου που έβαλε πολλά πράγματα στη θέση τους. Πλέον, κρατώ την άποψή μου για το άρθρο του κ. Παπαγεωργίου, και απλά αλλάζω το «συνειδητά» σε «κατά τύχη», εκτός αν ο υπεύθυνος σύνταξης ύλης έχει άλλη άποψη.Η δεύτερη τρικυμία εν κρανίω επιστολή ήρθε από τον δικό μας, της εφημερίδας εννοώ, Τάσο Κωστόπουλο:
ΥΓ.: Σαφώς και συμφωνώ με δημοσιεύσεις τέτοιων άρθρων. Αν όχι κάτι άλλο, βοηθούν να αντιλαμβανόμαστε τη ρηχότητα (επιεικώς) κάποιων ανθρώπων, που δυστυχώς μας κυβερνάνε χρόνια τώρα".
"Με έκπληξη και οργή διάβασα στο φύλλο της «Εφ.Συν.», διά χειρός Δημήτρη Κανελλόπουλου, ότι πριν από χρόνια «αντάλλαξα δύο φιλικές κουβέντες» με τον Μάκη Βορίδη στα τότε γραφεία της εφημερίδας, όταν αυτός ο τελευταίος είχε κληθεί για ντιμπέιτ με τον Νίκο Παππά πάνω στη νομοθεσία της κυβέρνησης Τσίπρα για την ιδιωτική τηλεόραση. Είναι γεγονός ότι ο τότε διευθυντής της εφημερίδας, Νικόλας Βουλέλης, φώναξε μια στιγμή στο γραφείο του, όπου επρόκειτο να λάβει μέρος η συνέντευξη, τόσο εμένα όσο και τον συνάδελφο Δημήτρη Ψαρρά (με την αντίθετη, για την ακρίβεια, σειρά), απευθυνόμενος στον Βορίδη με τη φράση «κοίτα ποιους σου έχω εδώ»· χαιρετηθήκαμε με αμήχανα -εκατέρωθεν- γέλια κι αποχωρήσαμε. Ούτε κουβέντα, πόσο μάλλον «φιλική», ούτε τίποτα. Αν πιστέψω μάλιστα την (τότε) αφήγηση του Δημήτρη Κανελλόπουλου, αφήγηση που έγινε την επομένη ή τη μεθεπομένη της συνέντευξης, ο Βορίδης ερμήνευσε την κίνηση του διευθυντή μας σαν απόπειρα προληπτικού «ψαρώματος»· μετά τα σημερινά, δεν ξέρω όμως τι πρέπει πλέον να πιστέψω. Καθώς ο ισχυρισμός περί «φιλικής κουβέντας» είναι για μένα αυτόχρημα συκοφαντικός, διευκρινίζω πως η μοναδική συνομιλία που είχα ποτέ στη ζωή μου με τον (τότε συμφοιτητή μου) Μάκη Βορίδη, συνομιλία όχι ιδιαίτερα φιλική, ήταν στη συνέλευση της Νομικής που τον διέγραψε τον Μάρτιο του 1985 από τον φοιτητικό σύλλογο ως φασίστα".
Απάντηση Δ.Κ.: Ζητώ συγγνώμη, λάθος αντίληψη, δεν ήταν δύο φιλικές κουβέντες με χειραψίες και χαμόγελα, ήταν δύο αμήχανες. Τα παράσημα επιστρέφουν στη θέση τους.
