Όταν γνωρίστηκα με τον Γιάννη Αμανατίδη είχε ήδη κάνει τα πρώτα του βήματα στις εφημερίδες. Δούλευε τότε στη «Βραδυνή» του Τζώρτζη Αθανασιάδη με διευθυντή τον Χρήστο Πασαλάρη. Έκανε επιμέλεια ύλης και σελιδοποίηση της αθλητικής σελίδας.
Διέκοψε την επαγγελματική του πορεία για να κάνει τη θητεία του στην Αεροπορία. Συναντηθήκαμε πρώτα στον Άραξο, στο Κέντρο Κατάταξης και στη συνέχεια στο Σέδες στην 113η Πτέρυγα Μάχης, στη Θεσσαλονίκη.
Κατά σύμπτωση όλες τις νυχτερινές περιπολίες που έκανα και στον Άραξο και στο Σέδες, τις έκανα με τον Γιάννη.
Εκεί στα δύσκολα καταλαβαίνεις τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Τα χρόνια περάσανε αλλά δεν βρεθήκαμε ποτέ στην ίδια εφημερίδα. Μάθαινα όμως ότι στο «Έθνος» στη φουρτουνιασμένη εποχή μετά τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, η μόνη περίοδος με μπουνάτσα ήταν όταν πήγε στην εφημερίδα ο Γιάννης.
Όλοι είχαν να λένε για το ήθος του και την ήρεμη δύναμή του.
Την ίδια εποχή συνεχίσαμε τις νυχτερινές μας περιπολίες και στο μπαράκι του, στην Αρδηττού…
- από κείμενο του Παναγιώτη Μήλα στο CatIsArt
