Τετάρτη 17 Ιουνίου και ο Νίκος Ανδρουλάκης οδεύει προς το στούντιο της εκπομπής «Ημερολόγιο» του Παύλου Τσίμα στον ΣΚΑΪ. Όχι ακριβώς με βηματισμό ΝΑΤΟ, αλλά με εκείνη τη μετρημένη πασοκική επιφύλαξη του ανθρώπου που μπαίνει σε ξένο γήπεδο και κοιτάζει πρώτα πού είναι οι κάμερες, πού είναι οι διευθυντάδες και κυρίως πού είναι το κόκκινο χαλί.
Διότι, όπως μαθαίνουμε, πριν φτάσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο Φάληρο, έγινε το απαραίτητο διερευνητικό τηλεφώνημα. Όχι για το αν έχει καφέ, νερό ή αν δουλεύει το air condition. Αυτά είναι λεπτομέρειες για κοινούς θνητούς. Το ερώτημα ήταν πιο θεσμικό, πιο βαρύ, σχεδόν πρωτοκολλητικό: θα τον περιμένουν οι διευθυντάδες στην είσοδο;
Με άλλα λόγια, θα γίνει υποδοχή τύπου Μητσοτάκη ή θα περάσει ο Ανδρουλάκης σαν καλεσμένος κοινός-θνητός;
Ε, κόκκινο χαλί δεν στρώθηκε. Ούτε διευθυντήριο παρατάχθηκε στην είσοδο με ύφος «καλώς ήρθατε, πρόεδρε». Και εκεί, λένε οι κακές γλώσσες, βγήκε η πρώτη κίτρινη κάρτα από τον Ανδρουλάκη προς το σύστημα ΣΚΑΪ. Όχι φωναχτά, βεβαίως. Αυτά δεν γίνονται φωναχτά. Γίνονται με βλέμμα. Με μισό χαμόγελο. Με εκείνη τη σιωπή που λέει: «το σημειώνω».
Και σαν να μην έφτανε η ψυχρολουσία της άστρωτης μοκέτας, ήρθε και το ηλεκτρικό σύμπαν να δώσει τη δική του πολιτική ερμηνεία. Για κάποια δευτερόλεπτα, έπεσε το ρεύμα. Black out στον ΣΚΑΪ την ώρα που βρίσκεται εκεί ο Ανδρουλάκης. Ποιον λέμε γκαντέμη στην πολιτική πιάτσα;
Και εκεί που λες ότι το επεισόδιο ολοκληρώθηκε, έρχεται το καλύτερο. Μετά την εκπομπή, εμφανίζεται η γνωστή συνοδεία: Η Λίνα Παπαδάκη σύμβουλος του Κωνσταντίνου Ζούλα, η ρεπόρτερ ΠΑΣΟΚ, Δέσποινα Βλεπάκη. Και του κάνουν την πρόταση που θα μπορούσε να γραφτεί σε πολιτικό σενάριο χαμηλής έντασης: «Να σε πάμε μια βόλτα πάνω, στον τέταρτο, που είναι και η Καθημερινή;»
Εκεί ο πρόεδρος το σκέφτηκε. Έκανε τις κόνξες του. Όχι τίποτα υπερβολικό, αλλά όσο χρειάζεται για να καταλάβουν όλοι ότι δεν ξεχνά. Διότι άλλο να μην σου στρώνουν κόκκινο χαλί και άλλο να σε ανεβάζουν μετά για βόλτα στον τέταρτο σαν να είσαι τουρίστας στο συγκρότημα.
Τελικά, όμως, έδωσε τόπο στην οργή. Ανέβηκε. Διότι ο Ανδρουλάκης μπορεί να κρατάει σημειώσεις, αλλά ξέρει και από πολιτικό savoir vivre. Άσε που ποτέ δεν ξέρεις πότε ένας τέταρτος όροφος μπορεί να φανεί χρήσιμος.
