Θυμάστε εκείνη την παλαιά διαφήμιση στην οποία ο αρτοποιός έλεγε με έπαρση «σαράντα χρόνια φούρναρης, έχω ψήσει!...»; Ε, λοιπόν, σαράντα χρόνια δημοσιογράφος, έχω παρακολουθήσει (έχω «καλύψει», έχω διαχειριστεί) τις αυτοεκθετικές – πολιτικές ρητορείες όλων των πρωθυπουργών της μεταπολίτευσης, καθώς και τις διαμάχες τους με τους αρχηγούς της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Βαρετές και ανούσιες και αναξιόπιστες πρόζες, «οι ετήσιες εκθέσεις … ιδεών των πολιτικών αρχηγών», όπως λέγαμε μεταξύ μας οι δημοσιογράφοι – πολλοί το γράφαμε κιόλας. Μόνο το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ (ΔΕΘ 2014) αποδείχτηκε πολιτικά διαφορετικό. Και κοινωνικά διαδραστικό, αφού, κατά κάποιο τρόπο, «έβγαλε κυβέρνηση». Κι ας φάνηκε, εκ του αποτελέσματος, ότι δεν ήταν παρά μια προγραμματική αυταπάτη…
Κατά τα λοιπά, η φθινοπωρινή ΔΕΘ και το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο είναι ο τόπος και ο χρόνος όπου επιβεβαιώνεται ετησίως ο μυθικός σαρκασμός του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ για την πολιτική, όταν, γερασμένος και απογοητευμένος απ’ τους διαδόχους του, κατέληγε στο απόφθεγμα ότι «Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».
Αυτό, υπό την έννοια ότι, ως συνήθως, από τις πολιτικές υποσχέσεις προς τους πολίτες και τα προγράμματα διακυβέρνησης που παρουσιάζονται αυτές τις μέρες στην ΔΕΘ εκ μέρους των κυβερνώντων και των αντιπολιτευόμενων ηγετών – φερέλπιδων διαδόχων τους, τίποτε δεν θα πραγματοποιηθεί στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον από κανέναν εξ αυτών. Και, φεύ, είναι αμφίβολο ότι στις μέρες μας (61 χρόνια μετά τον θάνατο του Τσόρτσιλ) θα βρεθεί κάποιος από δαύτους να μας… εξηγήσει κάποτε γιατί δεν πραγματοποιήθηκαν τα υπεσχημένα.
Συνήθως τα υπεσχημένα δεν πραγματοποιούνται γιατί ως επί το πλείστον είναι φούμαρα, εκατοντάδες μεγαλόσχημες υποσχέσεις οραματικού τύπου εφ’ όλης της κυβερνητικής ύλης (για μια τέλεια νέα ζωή σε μια τέλεια νέα χώρα), όπως οι Σαλονικιές υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα την προηγούμενη Τετάρτη, με μόνες… αριθμημένες δύο εξ αυτών τις οποίες απαξιώ να σχολιάσω: «1.000 ευρώ ο κατώτατος μισθός (σ. σ: από 920 που είναι σήμερα) και 50.000 νέες… προσιτές (sic) κατοικίες»… Ή όπως η φημολογούμενη… «μεγάλη περίμετρος θετικών μέτρων ύψους άνω των 2 δισ. ευρώ» που, σύμφωνα με τους ρεπόρτερ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα υποσχεθεί το προσεχές Σαββατοκύριακο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Η φετινή εκθεσιακή πρωθυπουργική υπόσχεση (σ. σ: διάβαζε ταχυδακτυλουργία) θα κάνει focus, λέει, «σε 7 πορτοφόλια» (σ. σ: διάβαζε «σε 7 κατηγορίες εργαζομένων») που ο Μητσοτάκης χρειάζεται να «ανοίξει και να τους τα…χώσει», προκειμένου να τα… ξαναπάρει μαζί του στις επερχόμενες εκλογές.
Λεπτομέρεια: σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα», το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των μέτρων που θα εξαγγείλει ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, «αποκαλύπτει τις επιλογές που έχει η κυβέρνηση για προκήρυξη εκλογών ακόμη και στις αρχές του 2027». Ακολούθως το δημοσίευμα εξηγεί ότι «η αρχιτεκτονική διάσταση των μέτρων και κυρίως το πότε αυτά θα φανούν στην τσέπη των ωφελούμενων δείχνει ότι πρόσφοροι μήνες για εκλογές μπορεί να μην είναι ο Απρίλιος ή ο Μάιος αλλά ο Ιανουάριος ή οι αρχές Φεβρουαρίου»!.. Αλλά αυτή η… «αρχιτεκτονική διάσταση των μέτρων» και κυρίως το γεγονός ότι το πότε «θα φανούν στην τσέπη των ωφελούμενων» ζυγίζεται με την πιθανότητα πρόωρων εκλογών (σ. σ: αν θα δοθούν πριν ή μετά απ’ αυτές) μοιάζει με σχέδιο εκλογικού εκβιασμού των… «ωφελούμενων», του τύπου «ψηφίστε με για να τα πάρετε». Έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς, έτσι είναι: «Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο: Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική» έγραψε ο Αλμπέρ Καμύ, σε κάποια στιγμή ακραίας απογοήτευσης απ’ τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής του, προφανώς. Φυσικά, δεν είναι όλοι ίδιοι… Απ’ τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον Κώστα Σημίτη, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Αλέξη Τσίπρα και τον τωρινό πρωθυπουργό, οι ποιοτικές διαφορές των πολιτικών ηγετών μας κυμαίνονται από το μεγαλείο, την αξιοπρέπεια και την ευπρέπεια ως την ευτέλεια, την αναξιοπρέπεια, τη μικρότητα και την ποταπότητα. Ωστόσο, η ετήσια έκθεση της εξουσιαστικής απληστίας τους κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων εμφανίσεών τους στην ΔΕΘ, είναι καθολική…
