του Δημήτρη Γ. Κουμπιά
Έως πριν από μερικές ημέρες έλεγα ότι «έχουμε μείνει μια ντουζίνα» από το συντακτικό προσωπικό της “Ελευθερίας”· από τις 20 Αυγούστου όσοι μείναμε μετριόμαστε στα δάχτυλα – ευτυχώς και των δυο χεριών συν ένα. Λιγοστέψαμε μετά το θάνατο του μακροβιότερου όλων, του Κυριάκου Καζάκου (φωτό) 28 μέρες μετά τη συμπλήρωση των 103 χρόνων του. Είχε συνταξιοδοτηθεί το Σεπτέμβριο του 1985 και στον ΕΔΟΕΑΠ είχε αριθμό μητρώου 127· ήταν μεγαλύτερος αδελφός του αείμνηστου προέδρου του Οργανισμού Βασίλη Καζάκου.
Το «μακροβιότερος» το επισημαίνει και η ΕΣΗΕΑ στην ανακοίνωσή της με τίτλο «Απεβίωσε ο Κυριάκος Καζάκος, μακροβιότερο μέλος της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ» (ΕΔΩ)
Για την ιστορία, οι εναπομείναντες από τους συντάκτες της “Ελευθερίας” είμαστε: Νίκος Γερακάρης, Καίτη Δουλγεράκη, Κώστας Κουμπέτσος, Ηρακλής Κόφφας, Βασίλης Μητρόπουλος, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Βαγγέλης Μυγδάλης, Αλίκη Ξένου – Βενάρδου, Γιάννης Παπαδημητρόπουλος, Βασίλης Πετρομανιάτης και ο γράφων. Ελπίζω… να μου διαφεύγει κάποιος ή κάποια.
Τον Κυριάκο Καζάκο τον είχα γνωρίσει ως διορθωτή στο τυπογραφείο της “Ελευθερίας” και είχα εντυπωσιαστεί από την ευρυμάθειά του. Έμαθα πολλά από αυτόν.
Σαν αποχαιρετισμό στο φίλο, συνάδελφο από τα πρώτα μου βήματα στο επάγγελμα και γείτονα επί 26 χρόνια στα Βριλήσσια, ένα ρεπορτάζ του όπως δημοσιεύτηκε στο – τελευταίο πριν από τη δικτατορία - τεύχος (42, Μάρτιος 1967) του περιοδικού “Ελευθεροτυπία”* που εξέδιδε ο Αλέκος Φιλιππόπουλος. Το κείμενο ήταν εντελώς αντίθετο από τη γραμμή της εφημερίδας στην οποία δουλεύαμε, αλλά στην “Ελευθερία” δεν υπήρχαν τέτοια προβλήματα…
- Διαβάστε εδώ τη συνέχεια της ανάρτησης του Δ. Κουμπιά στην ιστοσελίδα Συντάκτης Ύλης, στην οποία ακολουθεί το ρεπορτάζ που αναγγέλλεται στην τελευταία παράγραφο του κειμένου. Τίτλος του: «Μας εγκατέλειψε ο μακροβιότερος συνάδελφος».
