Ας πω πια κι εγώ κάτι για τον ομηρικό ήρωα (και κάπως αντιήρωα) μετά από την θορυβώδη Οδύσσεια του Νόλαν. Έχω δει την άλλη πρόσφατη σχετικά ταινία του Ουμπέρτο Παζολίνι με τον τίτλο «Η Επιστροφή». Έργο γήινο, λιτό, από χώμα, νερό, αέρα, και αίμα αναπόφευκτα. Έργο χειροποίητο! Μιας άποψης δύσκολης που αγνοεί τις εκθαμβωτικές τεχνολογίες. Με ένα πολύτιμα γερασμένο Ρέιφ Φάινς και την Ζυλιέτ Μπινός. Πρόκειται για κινηματογραφική ωδή πάνω στην ήττα, στη φθορά, στη ματαιότητα της νίκης, σίγουρα και στη μετάνοια. Στο μοναδικά εκφραστικό πρόσωπο του πρωταγωνιστή πολλά υπαρξιακά ερμηνεύονται με βαθύτητα, σιωπή και οδύνη. Ναι, ο Ρέιφ Φάινς είναι ηθοποιός που μπορεί έξοχα να σιωπά. Τέτοιες προσεγγίσεις στα πανανθρώπινα έπη αξίζει να τις βλέπει κανείς, ιδίως όποιοι στάθηκαν σε ουρές για την άλλη προσέγγιση που χαλάει κόσμο. Η ταινία «Η Επιστροφή» είναι διαθέσιμη στην ΕΡΤφλιξ.
Μάρω Βαμβουνάκη (fb)
