Ο Γιώργος Ι. Αλλαμανής βγαίνει στη σύνταξη και γράφει εξαιρετικά (για άλλη μια φορά) για τα 42 χρόνια τους 2 μήνες και τις 29 ημέρες πορείας στη δημοσιογραφία. Στο παρακάτω κείμενο,ο αναγνώστης θα ανακαλύψει έναν εξαίρετο δημοσιογράφο που συν τοις άλλοις έχει γράψει και τρία βιβλία ενώ κάποιος άλλος (κανονικός) συνάδελφός του ίσως και να ζηλέψει την δημοσιογραφική πορεία του Γ. Ι. Αλλαμανή.
Και κάποιος άλλος που τον γνωρίζει και τον παρακολουθεί θα πει «μπράβο ρε Γιώργο προχώρα, τίμησες και τιμάς το επάγγελμά σου όσο κανένας άλλος και όσοι δούλεψαν κοντά σου το γνωρίζουν καλύτερα από όλους».
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο (συνοδεύεται και απο φωτογραφίες) του Γιώργου Ι. Αλλαμανή στο fb:
«Δεν θα βγεις στη σύνταξη, θα μπεις στη σύνταξη». Ήταν παραδοξολόγος αλλά ψημένος στη ζωή ο συνάδελφος Ζ. Βετεράνος του οικονομικού ρεπορτάζ, μίλησε σωστά καθώς φλυαρούσαμε λίγο στο πόδι, με την εγκαρδιότητα της συνοδοιπορίας στο «Βήμα» επί 17 χρόνια (1999-2016) – απ’ το πάρε κόσμε της φούσκας του χρηματιστηρίου μέχρι τα «γεμάτα αμπάρια» του κυρ-Σταύρου, άδεια και σάπια, που έστειλαν τον ΔΟΛ σούμπιτο στον θολό βυθό.
Όχι game over, νέα πίστα. Κι ας μείνει ο Φωτόπουλος στο ασπρόμαυρο σύμπαν να διαβεβαιώνει υποκριτικά: «Κι ύστερα, θα κά-α-θεσαι...»Πρώτα ρώτησα το ΑΙ. «Πόσος χρόνος είναι ακριβώς από τον Απρίλιο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 2026;». «42 χρόνια, 2 μήνες και 29 ημέρες» απάντησε ο τεχνοέξυπνος. Δηλαδή από την «Καθημερινή» της Βλάχου πριν κλείσω τα 20, έως την «Εφημερίδα των Συντακτών» του Μελισσανίδη πλέον, στα 62, νέος (young at heart που λένε στο Βλάσι Αργιθέας) και υγιής, engagé με μόλις τρία χαπάκια καθημερινά.Μετά βρήκα εργατολόγους τζιμάνια. Δύο, από ανασφάλεια. «Λες εγώ να στρώνω ασφαλτοτάπητα για σύνταξη και το χαρτομάνι να μην είναι εντάξει;». «Όλα ΟΚ» διέγνωσαν οι γκουρού.
Κάπως έτσι, εδώ και λίγες μέρες, από 1η Ιουλίου 2026, πατήθηκε το ύστατο κλικ στην υποβολή των δικαιολογητικών. Και μα σε δυο, μα σε τρεις, άντε σε τέσσερις μήνες «θα αρχίσει να γεμίζει ο κουμπαράς» κατά την έκφραση άλλου ομότιμου συναδέλφου.Τα λεφτά δεν είναι πολλά. Κάτι παραπάνω απ’ τον χαμηλό μισθό μου ως αρχισυντάκτη στα διεθνή της «Εφ.Συν». Δεν με χαλάει. Δούλεψα για τρεις-τέσσερις ζωές, δεν απασχολήθηκα ούτε μέρα σε γραφεία Τύπου ή δημοσίων σχέσεων (είναι άλλες δουλειές από τη δημοσιογραφία αυτές) δεν πήρα δεκάρα τσακιστή από διαφημίσεις, ή – φτου!...- από εξυπηρετήσεις. Η πρόταση να περάσω στο πολιτικό ρεπορτάζ ήρθε νωρίς, στα 25 μου, και την απέρριψα ακαριαία.Ξεφυλλίζω ένα λειψό άλμπουμ. Τον Αύγουστο του 1987 κρατώντας τον «Σχολιαστή». Η Olivetti του πατέρα μου όπου πρωτοδακτυλογράφησα. Η ακυρωμένη πλέον κάρτα εισόδου στο μέγαρο της Aegean όπου μεταφέρθηκε η εφημερίδα. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, σε δυο φωτογραφίες στη βιβλιοθήκη του σαλονιού, να τους βλέπω κάθε μέρα, να θυμάμαι ότι τους θαυμάζω και μου λείπουν. Πάσα για συναυλίες και εκδηλώσεις. Λίγες δημοσιογραφικές αποστολές. Ευτυχώς (για μένα) νωρίς κατάλαβα ότι δεν είμαι ρεπόρτερ παντός καιρού που θα πέσει στη φωτιά για μια δήλωση. Είμαι μάλλον καλύτερος για να λέω τη γνώμη μου στο γραφείο αφού βγει η είδηση, για να στήνω σελίδες και εκπομπές σαν Εγγλέζος αρχιεργάτης σε θορυβώδες κλωστοϋφαντουργείο του 19ου αιώνα στο Λάνκασιρ.Άρθρα ξενυχτισμένα, καθημερινό διάβασμα αγγλόφωνων και γαλλόφωνων ΜΜΕ, αλυσίδα ατέρμονων συσκέψεων. «Στον Monde, κύριοι, η σύσκεψη για το αυριανό φύλο κρατάει πέντε λεπτά. Και είναι όλοι όρθιοι...» μας διαβεβαίωνε προ 25αετίας εξέχων διπλωματικός συντάκτης του «Βήματος». Καταδύσεις στην ειδησεογραφία αναζητώντας μια «γωνία» που να στέκει ως ανάλυση τυπωμένη την Κυριακή και γραμμένη απ’ την Παρασκευή.Λίγα και κεντρικά «μαγαζιά» σε αυτά τα 42 χρόνια: Καθημερινή – Mega – Alpha – Βήμα – Documento – Εφημερίδα των Συντακτών. Δεν θέλω τώρα να περιγράψω άθλους και αθλιότητες που υπέπεσαν στην αντίληψή μου.Παράλληλη προσωπική πορεία: περιοδικά απ’ το 1984 και άφθονο μουσικό-πολιτιστικό ραδιόφωνο από το 1987. Και τα πιο όμορφα δημοσιογραφικά παιδιά μου, με την δύσκολη γέννα και το μπόι που πέταξαν ώσπου να σταθούν στα πόδια τους: τα τρία βιβλία μου. Η βιογραφία του Άσιμου (2000), η ιστορία της ραδιοφωνικής εκπομπής «Εδώ Λιλιπούπολη» (2022) και το χνάρι του δίσκου «Φλου» του Σιδηρόπουλου με τους Σπυριδούλα (2023). Α, και η μετάφραση των απομνημονευμάτων του John Taylor για τη ζωή του με τον Ηλία Πετρόπουλο.Αποστράτευση; Μπα... Κάθε άλλο. Απλωμένα στρατηγικά σχέδια στον τοίχο, στο τραπέζι, στο πάτωμα. Επόμενος στόχος, μισοδιακηρυγμένος σε άρθρα και καλά συναπαντήματα με μέλη της «Αποστολικής Διακονίας του Χατζιδάκι» που λέει ο Σακκάς, ένα βιβλίο για τον ΜΧ.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες στα ΜΚΔ. Όχι ρηχό google, ούτε ξερόλικο ΑΙ με ανέμελο copy/paste. Έρευνα και ξερό ψωμί.Πρώτη φορά, λοιπόν, αρχισυντάκτης του εαυτού μου. Σύντομα θα ξανασμίξουμε.
