Με συγκίνησε η φωτογραφία του Ίρβιν Γιάλομ που αντίκρισα χθες σε πρόσφατη συνέντευξή του. Έχει μεγαλώσει πια πολύ, όμως η κίνηση του χεριού, των δακτύλων του πάνω από το μέτωπο παραμένει ίδια, η κλασική του στάση! Θα έλεγα πως απ' τα χέρια πιο πολύ τον αναγνώρισα παρά από την ηλικιωμένη του όψη. Έφτασε πια τα 95 χρόνια του αν και υπήρξε φιλάσθενος και όλο προετοίμαζε τη γυναίκα του τη Μαίριλιν για το πώς θα τα βγάλει εκείνη πέρα σε πιθανό θάνατό του. Κι όμως, η Μαίριλιν από χρόνια έφυγε κι ο ίδιος συνεχίζει το ταξίδι στον μυστήριο κόσμο τούτο.
Παρακολουθώντας κι εγώ το ποιος μένει και ποιος φεύγει γύρω μου πιο πολύ τείνω να πιστέψω εκείνο των παλιών «πεθαίνεις όταν τελειώσει το λαδάκι σου» πάρα τις σχολαστικές προβλέψεις και οδηγίες της ιατρικής πάνω στον τρόπο που ζούμε και που μας έχουν ζαλίσει τα γούστα. Με άλλα λόγια εμπιστεύομαι αυτό που και ο Γιάλομ γράφει: «Το μήνυμα του Νίτσε προς εμάς ήταν να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουμε να ξαναζούμε ακριβώς την ίδια ζωή αιώνια».
- από ανάρτηση της Μάρως Βαμβουνάκη στο fb
