του Διονύση Βραϊμάκη
Η γραπτή ενημέρωση τα τελευταία χρόνια έχει ξεχειλώσει και έχει ξεχειλίσει. Όσο έμενε στον χώρο των εφημερίδων ήταν λίμνη. Όταν ξέφυγε στην αχανή επικράτεια του διαδικτύου έγινε ωκεανός. Παλιά στα έντυπα τα πολύ μεγάλα κείμενα τα λέγαμε «σεντόνια». Ήταν η εξαίρεση στο σύνολο της ύλης. Σήμερα στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία είναι η πεπατημένη, ο κανόνας.
Στις εφημερίδες ο δημοσιογράφος πριν αρχίσει να γράφει ξέρει ακριβώς πόσο ΠΡΕΠΕΙ να γράψει: διακόσιες, πεντακόσιες, οκτακόσιες λέξεις. Αν περάσει τον προγραμματισμένο χώρο είτε κόβει το κείμενο ο ίδιος είτε του το κόβουν. Γιατί υπάρχουν όρια, διαστάσεις, ένα υποχρεωτικό τέλος σε κάθε στήλη.
Από τις ιστοσελίδες (φυσικά και από τα σόσιαλ) προσφέρονται αδιανόητες ποσότητες κειμένων για ανάγνωση. Ο αναγνώστης πετάει από σάιτ σε σάιτ, πατάει σε λινκ, ρίχνει μια ματιά, κάθεται ή φεύγει και μετά σαν έντομο που περιπλανιέται πηδάει σε άλλο θέμα, σε άλλο σάιτ. Πολλοί αναγνώστες –οι περισσότεροι ίσως– τσιμπολογούν πληροφορίες και απόψεις από τις αναρτήσεις. Τρυγούν, κορφολογούν, δεν ενημερώνονται. Φορτώνονται ενημέρωση από μικρά και μεγάλα κείμενα, όχι απαραιτήτως κακογραμμένα και όχι αδιάφορα.
Κλειδί της γρήγορης ανάγνωσης είναι το ροδάκι στο ποντίκι και τα πλήκτρα του πέιτζ απ, πέιτζ ντάουν. Επιδέξια δάκτυλα και αρπακτικά μάτια ξεπετάνε τεράστια κείμενα σε δυσανάλογο χρόνο σε σχέση με την έκτασή τους. Και αυτό, μέσα από έναν δαίδαλο διαφημίσεων που πετάγονται, επικαλύπτουν το κείμενο, φεύγουν και επανέρχονται.
Μία από αυτές τις μέρες έκανα τον κόπο να μετρήσω μερικα κείμενα, που είχα ανέβει στο ίδιο χρονικό διάστημα, σε μία από τις πλέον ενημερωμένες και με μεγάλη επισκεψιμότητα ιστοσελίδες.
Της πιστώνω την αμεσότητα, το πλήθος στοιχείων, την ευρύτατη ενημέρωση.
Της χρεώνω τα σεντόνια.
Μερικά από τα πολλά, παραδείγματα: Ρεπορτάζ για την Pizza Fan 2.600 λέξεις, για τον βίο και την πολιτεία του ιδιοκτήτη της 1.400, για το Χωριάτικο 1.000, για ραδιοφωνική συνέντευξη Κασσελάκη 1.900, για την εκλογική επιτυχία της Φοιτητικής Λίστας στη Σερβία 1.500 και για τα χρόνια παντοδυναμίας του απερχόμενου Βούτσιτς, σε άλλο σημείο, 800 λέξεις.
Στις εφημερίδες, ιδιαίτερα στα μεγάλα σχήματα άλλων εποχών, το μονόστηλο είχε αξία και αναδεικνυόταν σε περιορισμένο χώρο. Στο διαδίκτυο απλώνεται και εξαπλώνεται το «σεντόνι».
Οι δημοσιογράφοι γράφουν, γράφουμε, με έλλειψη μέτρου και με τη βεβαιότητα ότι το κοινό περιμένει από κάτω να πιάσει τα άγια κείμενα. Πολλοί ξεχνούν, ξεχνάμε, τα λόγια-απόσταγμα κάποιων παλαιών δασκάλων της δημοσιογραφίας: «Το δύσκολο δεν είναι να γράψεις πολλά, το δύσκολο είναι να γράφεις λίγα και να τα λες όλα».
Σοφοί.
- το κείμενο του Διονύση Βραϊμάκη είναι από το harddog
Στις εφημερίδες, ιδιαίτερα στα μεγάλα σχήματα άλλων εποχών, το μονόστηλο είχε αξία και αναδεικνυόταν σε περιορισμένο χώρο. Στο διαδίκτυο απλώνεται και εξαπλώνεται το «σεντόνι».
Οι δημοσιογράφοι γράφουν, γράφουμε, με έλλειψη μέτρου και με τη βεβαιότητα ότι το κοινό περιμένει από κάτω να πιάσει τα άγια κείμενα. Πολλοί ξεχνούν, ξεχνάμε, τα λόγια-απόσταγμα κάποιων παλαιών δασκάλων της δημοσιογραφίας: «Το δύσκολο δεν είναι να γράψεις πολλά, το δύσκολο είναι να γράφεις λίγα και να τα λες όλα».
Σοφοί.
- το κείμενο του Διονύση Βραϊμάκη είναι από το harddog
