O Γιάννης Καφάτος έχει ζήσει τη δημοσιογραφία των ιδιωτικών καναλιών από την πρώτη κιόλας μέρα. Κάθε συνάντηση μαζί του μπορεί να γεννήσει αμέτρητες ιστορίες από τα παρασκήνια τηλεοπτικών εκπομπών. Η «Μαίρη Πολύβουα» (εκδόσεις Κύφαντα), το νέο βιβλίο του Γιάννη Καφάτου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα, είναι η αφορμή για συζήτηση σχετικά με ιστορίες που συμβαίνουν στο κέντρο της πόλης, για πρόσωπα μυθικά ή και όχι τόσο, ακόμα και για συναντήσεις ροκ σταρ, που συμβαίνουν στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Σε συνέντευξή του στο reader.gr και στον Γιάννη Δημητρέλλο, ο Γιάννης Καφάτος μεταξύ άλλων αναφέρει:
«Δημοσιογράφος έγινα γιατί δεν μπόρεσα να γίνω φωτορεπόρτερ! Όταν ήμουν 16-17 ετών έψαχνα δουλειά σαν φωτορεπόρτερ, είχα δει προηγουμένως την ταινία του Νικ Νόλτε «Αποστολή Στη Νικαράγουα» και είχα αποφασίσει ότι αυτό θέλω να κάνω. Φωτογράφιζα, εμφάνιζα φιλμ, ήταν κάτι που αγαπούσα πάρα πολύ. Το προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα να βρώ δουλειά.
Μετά όταν ξεκίνησα στο Πολιτικό της Νομικής, είχα αναλάβει μια εργασία και έπρεπε να μιλήσω με κάποιους δημοσιογράφους. Είχα πάει θυμάμαι, στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 να βρώ Τέρενς Κουίκ και λοιπούς, την εποχή που στηνόταν και ο τηλεοπτικος σταθμός με το ίδιο όνομα. Έκανα ένα ραντεβού με κάποιους ανθρώπους και κάπως έτσι, ξεκίνησε η διαδρομή μου στη δημοσιογραφία.
[...]
Παλιά ήμουν πολύ περήφανος να λέω ότι είμαι δημοσιογράφος, τώρα ενίοτε το αποφεύγω. Τα πράγματα στη δουλειά μας δεν πάνε προς το καλύτερο. Υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι, αλλά λυπάμαι που θα το πώ, δεν κάνουμε όλοι την ίδια δουλειά. Υπάρχουν όμως και πολλοί δημοσιογράφοι οι οποίοι σε πολύ δύσκολες συνθήκες, με πολύ αυστηρό πλαίσιο ελέγχου, καταφέρνουν και περνάνε πράγματα, κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Όταν είχαμε ξεκινήσει στον ΑΝΤ1, είχε φέρει θυμάμαι ο Μίνωας Κυριακού, κάποιους δημοσιογράφους από κανάλια της Αμερικής και μας έκαναν σεμινάρια. Μας έλεγαν θυμάμαι, ότι η δημοσιογραφία γίνεται από ανθρώπους, με ανθρώπους, για ανθρώπους. Ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι η φωνή των πολιτών, όχι αυτό που μάθαμε ως όρο στον πόλεμο του Κουβέιτ "embedded journalist". (ενσωματωμένος στις μονάδες του κράτους). Αν είσαι ενσωματωμένος σε ένα σύστημα εξουσίας, ξεχνάς ότι κάνεις δημοσιογραφία για να δώσεις φωνή στον κόσμο».
Παλιά ήμουν πολύ περήφανος να λέω ότι είμαι δημοσιογράφος, τώρα ενίοτε το αποφεύγω. Τα πράγματα στη δουλειά μας δεν πάνε προς το καλύτερο. Υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι, αλλά λυπάμαι που θα το πώ, δεν κάνουμε όλοι την ίδια δουλειά. Υπάρχουν όμως και πολλοί δημοσιογράφοι οι οποίοι σε πολύ δύσκολες συνθήκες, με πολύ αυστηρό πλαίσιο ελέγχου, καταφέρνουν και περνάνε πράγματα, κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Όταν είχαμε ξεκινήσει στον ΑΝΤ1, είχε φέρει θυμάμαι ο Μίνωας Κυριακού, κάποιους δημοσιογράφους από κανάλια της Αμερικής και μας έκαναν σεμινάρια. Μας έλεγαν θυμάμαι, ότι η δημοσιογραφία γίνεται από ανθρώπους, με ανθρώπους, για ανθρώπους. Ο δημοσιογράφος οφείλει να είναι η φωνή των πολιτών, όχι αυτό που μάθαμε ως όρο στον πόλεμο του Κουβέιτ "embedded journalist". (ενσωματωμένος στις μονάδες του κράτους). Αν είσαι ενσωματωμένος σε ένα σύστημα εξουσίας, ξεχνάς ότι κάνεις δημοσιογραφία για να δώσεις φωνή στον κόσμο».
- διαβάστε ολόκληρη η συνέντευξη του Γιάννη Καφάτου στο reader ΕΔΩ
