Αν εξαιρέσει κανείς τις μικρές δυσάρεστες αναταράξεις που προκάλεσε στην κυβερνητική περιοχή η παραπομπή του πρωθυπουργικού σωματοφύλακα Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα των Τεμπών, και τις αντίστοιχες... μικροπολιτικά χαιρέκακες που, η ίδια εξέλιξη, προκάλεσε στις κεντροαριστερές περιοχές της Χαριλάου Τρικούπη και της Αμαλίας, η εβδομάδα αυτή ήταν μια άσκηση στην πλήξη... Σαν ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στο πουθενά, στο τίποτα, σαν αυτά που είδες, άκουσες, έμαθες να τα 'χεις ξαναδεί, ξανακούσει, ξαναμάθει. Αυτό που με κρατούσε ζωντανό, να ξυπνάω το πρωί, να πίνω τον καφέ μου, να διαβάζω τον ημερήσιο Τύπο, να σερφάρω στα social media και να σχολιάζω πράγματα που έχω ξαναδεί, ξανακούσει, ξαναμάθει, δεν ήταν παρά η κρυφή γοητεία της πλήξης να σχολιάζεις πράγματα που έχεις ξαναδεί, ξανακούσει, ξανασχολιάσει...
«Είναι η απάθεια των πολιτικών ως παρακολούθημα της αναξιοπιστίας τους», σκέφτομαι: η κυβερνητική απάθεια απέναντι στα ξέπνοα κοινωνικά SOS για την αβάσταχτη ακρίβεια και την απολυτοποίηση της εισοδηματικής ανεπάρκειάς τους – η κραυγή αγωνίας των φορέων της εφοδιαστικής αλυσίδας και των οδικών μεταφορών για άμεσα μέτρα αντιμετώπισης της εκρηκτικής αύξησης στις τιμές των καυσίμων!.. Με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να σφυρίζει, ως συνήθως, αδιάφορα. «5 λεπτά αύξηση επιδότησης στο πετρέλαιο κίνησης» και νέα... διεύρυνση στο λαστιχοποιημένο καθεστώς δόσεων που από 72 ξαναγίνονται 120... Και την κεντροαριστερή αντιπολίτευση να παίζει το ίδιο αρχαίο, σκεβρωμένο βιολί της πολιτικής διαμαρτυρίας: με το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη να καταγγέλλει τον «πανικόβλητο φορολάγνο πρωθυπουργό» που «εμμονικά αρνείται να μειώσει τον ΕΦΚ λεηλατώντας το εισόδημα των πολιτών», και το ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα απλά να μας... ενημερώνει – εμάς τους... κοινού νοός πολίτες – για το πανελλαδικά αυτονόητο, ότι «ο κ. Μητσοτάκης βάφτισε “απάντηση στην ακρίβεια” μια έκπτωση λίγων λεπτών στο diesel για μόλις δεκαπέντε ημέρες», κλπ., κλπ... «Που πάει να πει μία από τα ίδια», καταλήγω απογοητευμένος...
Μη σκας, «είναι η πλήξη τού να ανακαλύπτεις, κάτω από την απατηλή διαφορά των πραγμάτων και των ιδεών, την αιώνια ταύτιση όλων με όλα», με παρηγορεί ο ανήσυχος φίλος μου Φερνάντο Πεσσόα από τα βάθη του 20ού αιώνα: την απόλυτη ομοιότητα ανάμεσα στο τζαμί, τον αρχαίο ναό και την εκκλησία, την εξομοίωση ανάμεσα στην καλύβα και στο παλάτι, την κοινή οργανική δομή στο κορμί του βαρύτιμα ντυμένου βασιλιά και του γυμνού ιθαγενή, τη διηνεκή σύμπτωση της ζωής με τον εαυτό της, την ισοπέδωση όλων όσα ζούμε, βλέπουμε, ακούμε, μαθαίνουμε»...
«Η πλήξη τού να ανακαλύπτεις, κάτω από την απατηλή διαφορά των πραγμάτων και των ιδεών, την αιώνια ταύτιση όλων με όλα»!.. Όπως η διηνεκής αναξιοπιστία των πολιτικών, κάτω απ’ την απατηλή διαφορά των ονοματεπωνύμων και των ιδεών, σκέφτομαι, και συνειρμικά «κάνω εικόνα» τους τρεις βασικούς διεκδικητές (Μητσοτάκη, Τσίπρα, Ανδρουλάκη) της κυβερνητικής εξουσίας του παρόντος: «Η αναξιοπιστία των πολιτικών εξακολουθεί να συνιστά ένα καθολικό παγκόσμιο φαινόμενο», μας ενημερώνει μια φρέσκια επιστημονική έρευνα, πανομοιότυπη με μίαν άλλη της «Ipsos» (στην οποία συμμετείχαν 19.500 ενήλικοι πολίτες κάτω των 75 ετών από 28 χώρες) και η οποία είχε δημοσιευθεί προ πενταετίας, στην εποχή της πανδημίας. Η μόνη... ενδιαφέρουσα απόχρωση που προκύπτει απ’ τη σύγκριση των πορισμάτων των δυό ερευνών είναι ότι, και στη «φρέσκια» έρευνα, η αναξιοπιστία των πολιτικών παραμένει αμετακίνητη στο προ πενταετίας αρνητικό της ρεκόρ: «μόλις ένας στους 10 πολίτες εμπιστεύεται τους πολιτικούς»!..
Και πάλι, καμία έκπληξη!.. Οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι είναι αναξιόπιστοι και οι περισσότεροι απ’ αυτούς έχουν αίσθηση του βαθμού αξιοπιστίας τους, ακόμα και εντός του ίδιου του κόμματός τους. Για του λόγου το ασφαλές, θυμίζω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αρκετά πριν εκλεγεί πρωθυπουργός, μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο έλεγε ότι «πρέπει να πείσουμε τα παιδιά μας ότι μπορούμε να τους υποσχεθούμε ένα καλύτερο αύριο...».
Τότε, μάλιστα, σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη ρήση, έγραφα ότι, αν η φράση «πρέπει να πείσουμε τα παιδιά μας ότι μπορούμε να τους υποσχεθούμε ένα καλύτερο αύριο» είναι ο ενσυνείδητος λόγος του αρχηγού της Ν.Δ. και όχι κάποια ατάκα ρουτίνας του λογογράφου του, συνιστά μια δραματική ομολογία πολιτικής αναξιοπιστίας του ιδίου πρώτα απ’ όλα: είμαι τόσο αναξιόπιστος που δεν μπορώ καν να πείσω ότι μπορώ (ότι είμαι σε θέση) να υποσχεθώ οτιδήποτε...
Όχι δα, σκέφτομαι τώρα: μια δημόσια πολιτική ομολογία παρόμοιας αυτοκριτικής έντασης προϋποθέτει επίγνωση και αυτογνωσία υψηλού επιπέδου, αρετές που σπάνια ευδοκιμούν στην ιδιοσυγκρασία των πολιτικών εν γένει. Πόσο μάλλον σ’ αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη∙ ενός πολιτικού γόνου που έγινε πρωθυπουργός κληρονομικώ δικαίω.
