Η Lifo συμπλήρωσε 20 χρόνια και ο ιδιοκτήτης, νόμιμος εκπρόσωπος, διαχειριστής και δικαιούχος του ονόματος τομέα (lifo.gr) και διευθυντής της ιστοσελίδας lifo.gr, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έγραψε ένα εκτενές κείμενο-απολογισμό για την πορεία του περιοδικού και του site. Στο χειμαρρώδες κείμενό του ο Τσαγκαρουσιάνος με το γνωστό του ύφος καταφέρεται εναντίον του νυν Προέδρου της Βουλής και πρώην δημάρχου Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη και κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Διαβάστε:
[...] Η Αθήνα ήταν ένα ερείπιο. Και την έκανε ακόμη πιο ερειπιώδη ο αθλιότερος δήμαρχος που της έτυχε ποτέ, ο Κακλαμάνης. Ο οποίος μας μισούσε θανάσιμα. Ξήλωνε τα stand μας όπου τα έβρισκε και απειλούσε τους καταστηματάρχες που μας διένειμαν τα τεύχη. Μέχρι ανώνυμα μπλογκ είχε ανοίξει, γεμάτα συκοφαντίες και σεξιστικούς τραμπουκισμούς, προσωπικά εναντίον μου κυρίως. Δεν μου είναι ξένες οι μικροπρέπειες που μετέρχονται οι διεφθαρμένοι πολιτικοί για να σε εξαφανίσουν, όμως αυτός ο τύπος ήταν χειρότερος κι απ' τον Λαλιώτη. Δεν ίδρωσε το αυτί μας. Είμαι περήφανος που η εκστρατεία μας εναντίον του τον έπληξε βαρύτατα και, κατά ομολογία του, του κόστισε τη δημαρχία.[...]
[...] Και ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Που κάλπαζε. Με τις αισχρές μεθόδους του. Και στο υπόγειο της Κουμουνδούρου επώαζε το σιχαμένο του αυγουλάκι. Την ομάδα τρολ που σφαγίαζε στα σόσιαλ όποιον δεν είχε του χεριού του. Ανάμεσά τους και τη LIFO.
Τα ψεύδη, η τρομοκρατία, ο τραμπουκισμός και οι ελεεινότητες που διέπραξε εναντίον μας η λιγδιάρικη ομαδούλα (ανάμεσά τους και η πολύφερνη Γιάμαλη, που την είδα μια μέρα καμαρωτή στο στούντιο της LIFO να δίνει συνέντευξη, χωρίς ντροπή!), είναι βγαλμένα από το πιο πολτώδες gore του giallo. Ήταν τόσο επίμονο το σφυροκόπημα νυχθημερόν (πάντα με γενικότητες και υπονοούμενα, ποτέ με μια συγκεκριμένη κατηγορία — πέραν του σαχλότατου ότι μας χρηματοδοτούσε η Αμερικανική Πρεσβεία!), που άρχισα να αναρωτιέμαι: βρε, μπας και όντως είμαι ένα καθεστωτικό τέρας που σκότωσε τη μάνα του; Ήταν τόσο μεγάλη η τρομοκρατία που ασκούσαν όλοι αυτοί οι κούφιοι είλωτες της λάσπης (για ψίχουλα, όπως αποδείχθηκε αργότερα), που μας στέρησαν ακόμη και τη μεγαλύτερη δημοσιογραφική επιτυχία των ημερών: Είχαμε μια άκρη στο Υπουργείο Οικονομίας που μας πληροφόρησε ότι δόθηκε εντολή να κλείσουν οι τράπεζες. Το γράψαμε πρώτοι! Κι ήταν τόσο συντονισμένο και πολυπληθές το πέσιμο στο Facebook, που το κατεβάσαμε μέχρι να το γράψουν κι άλλοι.
Ήταν ό,τι πιο κοντά στη βαρβαρότητα είχε γνωρίσει η δημόσια σφαίρα εκείνα τα πρώτα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ άλλοτε οι λέξεις δεν σήμαιναν τόσο έντονα το αντίθετό τους. Fun fact: τότε αρθρογραφούσαν εβδομαδιαίως στη LIFO ο Βαξεβάνης, ο Κούλογλου και ο Βαρουφάκης. Θα είχα και την Κωνσταντοπούλου, αν δεν πέταγε τόσα σάλια όταν μιλά.[...]
Τα ψεύδη, η τρομοκρατία, ο τραμπουκισμός και οι ελεεινότητες που διέπραξε εναντίον μας η λιγδιάρικη ομαδούλα (ανάμεσά τους και η πολύφερνη Γιάμαλη, που την είδα μια μέρα καμαρωτή στο στούντιο της LIFO να δίνει συνέντευξη, χωρίς ντροπή!), είναι βγαλμένα από το πιο πολτώδες gore του giallo. Ήταν τόσο επίμονο το σφυροκόπημα νυχθημερόν (πάντα με γενικότητες και υπονοούμενα, ποτέ με μια συγκεκριμένη κατηγορία — πέραν του σαχλότατου ότι μας χρηματοδοτούσε η Αμερικανική Πρεσβεία!), που άρχισα να αναρωτιέμαι: βρε, μπας και όντως είμαι ένα καθεστωτικό τέρας που σκότωσε τη μάνα του; Ήταν τόσο μεγάλη η τρομοκρατία που ασκούσαν όλοι αυτοί οι κούφιοι είλωτες της λάσπης (για ψίχουλα, όπως αποδείχθηκε αργότερα), που μας στέρησαν ακόμη και τη μεγαλύτερη δημοσιογραφική επιτυχία των ημερών: Είχαμε μια άκρη στο Υπουργείο Οικονομίας που μας πληροφόρησε ότι δόθηκε εντολή να κλείσουν οι τράπεζες. Το γράψαμε πρώτοι! Κι ήταν τόσο συντονισμένο και πολυπληθές το πέσιμο στο Facebook, που το κατεβάσαμε μέχρι να το γράψουν κι άλλοι.
Ήταν ό,τι πιο κοντά στη βαρβαρότητα είχε γνωρίσει η δημόσια σφαίρα εκείνα τα πρώτα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ άλλοτε οι λέξεις δεν σήμαιναν τόσο έντονα το αντίθετό τους. Fun fact: τότε αρθρογραφούσαν εβδομαδιαίως στη LIFO ο Βαξεβάνης, ο Κούλογλου και ο Βαρουφάκης. Θα είχα και την Κωνσταντοπούλου, αν δεν πέταγε τόσα σάλια όταν μιλά.[...]
- ολόκληρο το κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου ΕΔΩ
