του Διονύση Βραϊμάκη
Οι οθόνες αφαιρούν τις μέρες μας με την απορροφητική δύναμη ηλεκτρικής σκούπας. Επικοινωνούμε μέσα από μεγκαμπάιτ, συναντιόμαστε στα λερά σοκάκια με τους υβριστές των σόσιαλ –χανόμαστε. Ο κόσμος φεύγει, οι φίλοι αποχωρούν στα άυλα, οι απουσίες πληθαίνουν και μας διαφεύγει ο ήχος από το κλείσιμο της πόρτας γιατί σκεπάζεται από τον θόρυβο ψιλόβροχου που κάνει το πληκτρολόγιο.
Κλείνω την ηλεκτρική σκούπα του διαδικτύου (που εξακολουθεί να απορροφάει στιγμές και ώρες ανεπίστροφες), κατεβάζω το καπάκι του λάπτοπ, φεύγω. Ξαφνικά, σαν πυροτέχνημα από εκτοξευτήρα έρχεται η σκέψη: να πάω να βρω τον Χρήστο! Έναν από τους παλιούς φίλους που παραμένει παρών απέναντι στις απουσίες που αυγατίζουν. Μιλάω χρόνια μαζί του στις γιορτές, στις επετείους –σε αυτές τις καθιερωμένες προσχηματικές ευκαιρίες που βοηθούν να μη χαθούν τελείως οι φιλίες. Χρόνια, από τη δεκαετία του ’90, λέμε να βρεθούμε για έναν καφέ, να τα πούμε, να θυμηθούμε, να μνημονεύσουμε. Χρόνια ολόκληρα φυτεύουμε το «θα» και δεν φυτρώνει.
Κυριακή, 7 Ιουνίου του ’26. Του τηλεφωνώ;
–Να κατέβω Πειραιά για τον καφέ που είχαμε πει το ’93;
Περιέργως συγκατανεύει χωρίς δεύτερη σκέψη. Σαν να περίμενε από παλιά την αποφασιστική, εδώ και τώρα, πρόταση.
Κατεβαίνω το ποτάμι, πορεύομαι στην Ομηρίδου Σκυλίτση, μπαίνω στην 34ου Συντάγματος, συνεχίζω στην Ηρώων Πολυτεχνείου, στρίβω δεξιά στη Μαρίας Χατζηκυριακού. Σε λίγο πίνουμε καφέ με τον Χρήστο σε ταπεινό καφενεδάκι, στην ανηφορίτσα της Χατζηκυριακού που κάποτε ανεβαίναμε μετά το σχολείο της Αφεντούλη προς το Χατζηκυριάκειο, μόλις διακόσια μέτρα από το λιμάνι.
Ήταν ο ωραιότερος καφές από το 1990.
* το κείμενο του Διονύση Βραϊμάκη είναι από το Harddog
