Οπου λαλούν οι κόρακες…

Εντάξει, το απέσυραν το διαβόητο άρθρο 23, που έδινε δικαίωμα ζωής και θανάτου στα κοράκια. Να σου παίρνουν δηλαδή το σπίτι, να το βγάζουν στο σφυρί, χωρίς κανένα νομικό «εμπόδιο». Ξεπλυμένες

οι βρόμικες δουλειές με υπογραφή Πιερρακάκη: Πληρώνεις πέντε χρόνια τη δόση σου αλλά, αν μείνεις άνεργος και δεν μπορείς για παράδειγμα να πληρώσεις για τέσσερις ή πέντε μήνες, σε πετούν έξω χωρίς διαταγή πληρωμής, χωρίς κανένα δικαστικό έλεγχο, χωρίς τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις κάποιο ένδικο μέσο για να προστατευτείς. Τα funds και οι servicers πάνω από τη Δικαιοσύνη, πάνω από το δικαίωμα να υπερασπίζεσαι το «κεραμίδι» και τα παιδιά σου, πάνω από κάθε έννοια κοινωνικής στήριξης. Αυτό πήγαν να διαπράξουν.

Το απέσυραν κάτω από καταιγισμό αντιδράσεων, αλλά δεν μπορεί κανείς να είναι βέβαιος ότι δεν θα το επιχειρήσουν με κάποιον άλλο τρόπο, κάποια πιο βολική στιγμή. Μάλλον το αντίθετο είναι πιο πιθανό να γίνει. Και ορθώς ρωτούν η Κουφονικολάκου και ο Δουδωνής και άλλοι ποιος και γιατί σκέφτηκε αυτό το νομικό τερατούργημα. Ποιος το υπαγόρευσε στον Πιερρακάκη ή, ακόμα πιο σωστά, στον Μητσοτάκη, αφού ως γνωστό «δουλειές» αυτού του είδους χωρίς τον κορυφαίο «επιτελικό» του Μαξίμου δεν γίνονται. Και υπάρχει επίσης η απορία σε πολλούς, ποιος κέρδιζε από μια τέτοια ανάλγητη, απάνθρωπη, αιμοβόρα ρύθμιση. Η οικονομία, η ανάπτυξη, η κοινωνική συνοχή, η φιλάνθρωπη εικόνα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού; Ποιος και πώς, διάολε;

Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι οι μόνοι που κέρδιζαν ήταν τα κοράκια που εμφανίζονται με τον ευφημισμό funds και servicers. Και δεν χρειάζεται επίσης να απαντήσει ο ηθικός αυτουργός Μητσοτάκης και ο φυσικός αυτουργός Πιερρακάκης για το πώς το σκέφτηκαν ή ποιος τους το υπαγόρευσε, να ακονίζουν τα νύχια των κοράκων. Γιατί, απλούστατα, έτσι σκέφτονται και για τέτοιες πολιτικές υπάρχουν. Συγκεκριμένα συμφέροντα εκπροσωπούν, όσο κι αν ορκίζονται στον λαό και αρνούνται τις ταξικές ρίζες της πολιτικής τους. Στα κοινωνικά δίπολα οι πολιτικοί αυτοί έχουν αντανακλαστικά που έχουν αποδειχτεί σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους. Και ούτε θέλουν ούτε και πρόκειται να αλλάξουν συντεταγμένες.

Με τους παρόχους ενέργειας ή με όσους οι λογαριασμοί ρεύματος σακατεύουν οικονομικά; Με τα διυλιστήρια ή με τους ιθαγενείς που δεν έχουν δέκα ευρώ για βενζίνη; Με τα καρτέλ ή με όσους μετρούν και το τελευταίο ευρώ; Με τα αρπακτικά ή με τη λεία τους στην κοινωνική ζούγκλα; Με τα κοράκια ή με όσους έπεσαν στα νύχια τους; Την ξέρει την απάντηση κάθε οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει σε κατάσταση πολιορκίας. Ξέρει με ποιους είναι η σημερινή κυβέρνηση. Για λόγους προσκόλλησης στους κανόνες της δήθεν ελεύθερης αγοράς και στα άγια κέρδη τους, που δεν πρέπει να τα περιορίζουμε με νόμους κοινωνικής προστασίας. Και για λόγους ιδιοτέλειας φυσικά – εξ ου και η επιδημία διαφθοράς. Το θέμα είναι με ποιον είναι οι άλλοι, τα θύματα, οι πολλοί…