Επιτέλους, δυό μεγάλα πολιτικά χαμόγελα σχηματίστηκαν στον σκοτεινιασμένο ουρανό του προοδευτικού κόσμου Δύσης και Ανατολής, την περασμένη Δευτέρα. Το πρώτο είχε να κάνει με τη νίκη του Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, έναν πραγματικό θρίαμβο για τον ίδιο, τη χώρα του και τον κόσμο. Ο θρυλικός 80χρονος πρόεδρος άρπαξε στην κυριολεξία τη νίκη από τα σαγόνια της ήττας, μπλόκαρε την άνοδο της ακροδεξιάς του Φλάβιο Μπολσονάρο (υιού του έκπτωτου κατάδικου Ζαΐχ Μπολσονάρο) και, το λιγότερο, «έσωσε το διαπλανητικό σύστημα κλιματισμού, τον Αμαζόνιο, από ανεπανόρθωτη καταστροφή», όπως σχολίασε ο διευθυντής του Guardian...
Το δεύτερο, πιο φρέσκο, πιο νεανικό, πιο γοητευτικό για την σύγχρονη ευρωπαϊκή κεντροαριστερά και πιο κοντινό στη χώρα μας χαμόγελο ζωγραφίστηκε όταν, το ίδιο Σαββατοκύριακο, η «Φοιτητική Λίστα» – το κίνημα των Σέρβων φοιτητών που ξεσηκώθηκαν προ διετίας μετά την τραγωδία του Νόβι Σαντ* – κέρδισε μια απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, βάζοντας τέλος στη δεκατετραετή απολυταρχία Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ενός προέδρου που κυβερνούσε α λα Όρμπαν, μέσω ενός συνδυασμού ευνοιοκρατίας, πατρωνίας και εκφοβιστικού αυταρχισμού, «εκπροσωπώντας πάντα τα δικά του συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα της Σερβίας», όπως δήλωσε ο υποψήφιος με τη «Λίστα» καθηγητής Γ. Γκάσιτς. Ήταν, πραγματικά, ένα πρωτόγνωρα εκπληκτικό εκλογικό αποτέλεσμα, για ένα κίνημα χωρίς ηγέτες, που γεννήθηκε μέσα από κοινωνικές διαμαρτυρίες...
Ιδιαίτερα το πρώτο, το χαμόγελο για την νίκη του Ιγνάσιο Λούλα, πότε γλυκό, πότε πικρό, άλλοτε πραγματικό ή ψεύτικο και άλλοτε υποκριτικό ή διπλωματικό, απλώθηκε και αποτυπώθηκε στα πρόσωπα ή στις αντιδράσεις του συνόλου των δημοκρατικών πολιτικών ηγετών του... κόσμου τούτου, (καλά, οι δικοί μας της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης – Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Δούρου και Σακελλαρίδης – έδωσαν τα ρέστα τους σε χαμόγελα και δηλώσεις) εξαιρουμένων (απολύτως, σύμφωνα με τα ραντάρ της Τεχνητής Νοημοσύνης) δύο εξ αυτών: των κ.κ. Ντόναλντ Τράμπ και Κυριάκου Μητσοτάκη!..
Αλλοίμονο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καυχηθεί προσφάτως για «πολλούς ανθρώπους που εξέλεξε» στη Λατινική Αμερική, αυτοαποκαλούμενος «παράγοντας που διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, αφότου μια σειρά από δεξιούς υποψηφίους (σ. σ: εντός και εκτός αμερικανικής ηπείρου) που ευθυγραμμίστηκαν με την Ουάσιγκτον έχουν κερδίσει την εξουσία». Εννοούσε, ασφαλώς, τους Λατινοαμερικανούς και τους Ευρωπαίους ηγέτες που εμείς οι... λαϊκιστές Ευρωπαίοι πολίτες αποκαλούμε «Τραμπιστές». Και ναι, αυτό είναι ένα σχόλιο για την... μούγκα Μητσοτάκη όσον αφορά τον εκλογικό θρίαμβο Λούλα...
Επί της ουσίας τώρα, αν και ο Ντόναλντ Τράμπ δεν υποστήριξε ανοιχτά τον υιό Μπολσονάρο, η σύνδεσή του με το Μπολσοναραίϊκο είναι καρατσεκαρισμένη – δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον θρίαμβο Λούλα, ο... μικρός Φλάβιο «έφυγε νύχτα» πετώντας προς τις ΗΠΑ – και η επιρροή στην εκλογική εκστρατεία του ήταν μεγάλη. Μόλις πέρυσι, άλλωστε, είχε καταγγείλει τη δίκη του συμμάχου του – πραξικοπηματία και πατρός του Φλάβιο – Ζαΐχ Μπολσονάρο στο Ανώτατο Δικαστήριο ως «κυνήγι μαγισσών», επιβάλλοντας έκτακτους δασμούς 50% στις βραζιλιάνικες εισαγωγές ως αντίποινα για αυτό που ισχυρίστηκε ότι ήταν πολιτική δίωξη. Ο Λούλα, εξάλλου, έχει αυτοαποκαλεστεί υπερασπιστής της χώρας του ενάντια στα «αποικιακά» σχέδια του Τραμπ, απορρίπτοντας προσκλήσεις ένταξής του στον αμφιλεγόμενο «συνασπισμό χωρών της Λατινικής Αμερικής που διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των καρτέλ ναρκωτικών μαζί με το Πεντάγωνο». Κάτι που, αν είχε αποδεχθεί, θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγαλύτερη εμπλοκή των ΗΠΑ σε βραζιλιάνικο έδαφος. Η νίκη του Ινάσιο Λούλα, εν τέλει, εδραιώνει μια πολυμερή εξωτερική πολιτική και μια ρεαλιστική προσέγγιση στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία...
Από την άλλη, αν ο σχηματισμός κυβέρνησης από την «Φοιτητική Λίστα» ευδοκιμήσει, πρώτη προτεραιότητα της θα είναι η ανατροπή μεγάλου μέρους της κληρονομιάς του Βούτσιτς και του κόμματός του, ξεκινώντας – με τι άλλο; – «Με την αντιστροφή ετών οπισθοδρόμησης του κράτους δικαίου», όπως λένε οι ακτιβιστές νικητές... Θα επιχειρήσουν να επαναφέρουν επίσης, τη σχέση της Σερβίας με τις Βρυξέλλες, την οποία, όπως υποστηρίζουν, «ο Βούτσιτς διαχειριζόταν περισσότερο ως εργαλείο συναλλαγής παρά ως μια πραγματική πορεία προς την ένταξη στην ΕΕ»...
Δυο μεγάλα πολιτικά χαμόγελα, λοιπόν, στον σκοτεινιασμένο ουρανό του προοδευτικού κόσμου Δύσης και Ανατολής, σχηματισμένα από δυό εκλογικές ανατροπές υψηλού διακυβεύματος, τον θρίαμβο Λούλα στη Βραζιλία προχθές, και αυτή την απρόβλεπτη σερβική νίκη υπέρ της δημοκρατίας χθες. Που, μαζί με την ανατροπή της Τρίτης στο Ισραήλ (αν αυτή σταθεροποιηθεί εις βάρος του Νετανιάχου τις επόμενες μέρες) και εκείνη από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα εις βάρος του Τράμπ στις ενδιάμεσες εκλογές (Κογκρέσο) την ερχόμενη Τρίτη στις ΗΠΑ, μπορούν να έχουν ισχυρές επιδράσεις στα εκλογικά αποτελέσματα των επερχόμενων (σε επτά και πλέον ευρωπαϊκές χώρες) εκλογών, και σημαντικούς κλονισμούς όσον αφορά τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες.