Λίγες μέρες πριν – τις μέρες που ο ευρωπαϊκός κοινωνικός ξεσηκωμός (για προσβάσιμη στέγη, φθηνότερα καύσιμα και είδη πρώτης ανάγκης και σύγχρονα σχολεία) βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη, με το γεγονός να δεσπόζει στα πρωτοσέλιδα των ελληνικών ΜΜΕ, ένα πολλαπλό... ζηλόφθονο ερώτημα επικρατούσε στα αριστερόστροφα time line των social media: «Γιατί στην Ελλάδα δεν τρέχει τίποτα; Γιατί αυτοί και όχι εμείς; Γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται όπως οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Βέλγοι, ακόμα και οι Αλβανοί;». Και οι ερωτώντες, πότε θυμωμένοι – πότε απεγνωσμένοι – πάντα τοξικοί, «πυροβολούσαν» την «γ@@@@@@η την κυβέρνηση», τους «τάδε και τους μπήξε τους πολιτικούς» ή την... άτιμη και απαθή κοινωνία του καναπέ. Δηλαδή, εαυτούς και αλλήλους...
Μέχρι που, την περασμένη Τετάρτη, οι Έλληνες μαθητές και καθηγητές έμοιαζαν να μπαίνουν στο χορό του Ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού με μαζικές διαδηλώσεις σε όλες της πόλεις της χώρας, αναγκάζοντας το κράτος Μητσοτάκη να προβεί σε... μετρήσεις των μεγεθών του υποφώσκοντος κοινωνικού βρασμού στην ελληνική επικράτεια. Τις πιθανότητες που έχει η σπίθα που σιγοκαίει στους αρμούς του απισχνασμένου (όπως τον θεωρούν) κοινωνικού ιστού να ανάψει, να γίνει φωτιά και να τους «κάψει»...
Όμως όχι, «Η εκτίμηση της επιχειρησιακής αλλά και της πολιτικής ηγεσίας είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν συντρέχουν οι λόγοι στη χώρα μας για να επεκταθεί επί ελληνικού εδάφους κάποια αντίστοιχη (σ. σ: με αυτές που εκδηλώνονται στις ευρωπαϊκές χώρες) ταραχή: οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν έχουν πάρει τέτοια ‘μηνύματα’, ενώ και οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι δεν ‘σιγοβράζει’ κοινωνικά κάποια ανησυχητική κατάσταση», μας πληροφορούσαν οι κυβερνητικοί ρεπόρτερ...
Την ίδια Τετάρτη, επίσης (την ημέρα των πανελλαδικών μαθητικών κινητοποιήσεων, εννοώ), τα επιτελεία των δυό δημοσκοπικά μεγαλύτερων κεντροαριστερών κομμάτων (Ε.ΛΑ.Σ και ΠΑΣΟΚ) που δηλώνουν ότι διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία, μετρούσαν με παραπονεμένη... περίσκεψη την μεταξύ τους διαφορά σε πρόθεση ψήφου που, σύμφωνα με τη νέα δημοσκόπηση της GPO, παρέμενε σταθεροποιημένη από τον Σεπτέμβρη και εντεύθεν στις 2,3 ποσοστιαίες μονάδες: 13,5% η ΕΛΑΣ και 11,2% το ΠΑΣΟΚ. Κι ούτε βλέμμα, ούτε λέξη, ούτε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στους μαθητές και τους δασκάλους τους, που βγήκαν στους δρόμους (διεκδικώντας σύγχρονα σχολεία με αυξημένη χρηματοδότηση, ασφαλείς υποδομές, κάλυψη των κενών θέσεων διδασκαλίας και φοιτητική μέριμνα) και έμοιαζαν να μπαίνουν στο χορό του ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού.
Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας, αυτοί είναι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες του 21ου αιώνα. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, αποστρέφουν όλο και περισσότερο το βλέμμα τους από την κοινωνία, τα μεγάλα – δυσβάσταχτα προβλήματα επιβίωσης των λαών και, παραβιάζοντας το «κοινωνικό συμβόλαιο» (που από την εποχή της Διαφωτισμού συνοδεύει τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες), επιδίδονται στην εξουσιαστική τους συντήρηση (και μια, και δυό και τρεις... τετραετίες), κυβερνώντας επ’ ωφελεία των ολιγαρχών του πλούτου που τους στηρίζουν.
Εξ ου και η αιτία του ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού αποδίδεται, από Γάλλους αναλυτές και διανοούμενους, στην ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι το κοινωνικό συμβόλαιο έχει σπάσει: «Οι νέοι, ας πούμε, αισθάνονται απογοητευμένοι από το υποχρηματοδοτούμενο και άνισο εκπαιδευτικό σύστημα και φοβούνται τις μελλοντικές επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της κλιματικής κρίσης. Όπως συμβαίνει ολοένα και περισσότερο σε όλη την Ευρώπη, δεν εμπιστεύονται πλέον τους κυρίαρχους πολιτικούς για να βρουν απαντήσεις. Η κλίμακα των διαμαρτυριών τους (σ. σ: στη Γαλλία) δείχνει ότι η δυσαρέσκεια της γενιάς Ζ (η Γενιά Ζ – Generation Z ή Gen Z – περιλαμβάνει τα άτομα που γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012) έχει συγχωνευθεί με τις διαμαρτυρίες που εκδηλώνονται στις παραμελημένες πόλεις και τα προάστια της χώρας, τα οποία έχουν υποστεί επανειλημμένα οικονομικά σοκ...».
Φυσικά, αν διευρύνουμε χωροταξικά και ηλικιακά τα αισθήματα απογοήτευσης και δυσαρέσκειας που κάνουν την γενιά Ζ να ξεσηκώνεται και να διαμαρτύρεται, θα «αποτυπώσουμε» ανάγλυφα και την απογοήτευση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Αλβανοί, οι απλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο: την αυξανόμενη πεποίθηση ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς μια κρίση Στέγασης, Παιδείας, Υγείας, είναι κρίση δημοκρατίας. Η δημοκρατία υπόσχεται ότι οι συνθήκες διαβίωσής μας διαμορφώνονται από όλους μας, ανεξάρτητα από τη θέση μας στη ζωή. Ωστόσο, οι αποφάσεις σχετικά με τη Στέγαση, την Υγεία, την Παιδεία έχουν συστηματικά αφαιρεθεί από τον δημοκρατικό έλεγχο και έχουν παραδοθεί σε οικονομικούς παράγοντες, όπως εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων, επενδυτικά trusts τροφίμων, καυσίμων και ακινήτων. Και φως, νερό, τηλέφωνο, και... Άσ’ τα να πάνε...
