Λάθος οποιαδήποτε σύγκριση ανάμεσα στον Μαη του '68 και σε όσα συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες στη Γαλλία. Ζητούμενο δεν είναι πια "η φαντασία στην εξουσία", αλλά η κάλυψη των βασικών υλικών προϋποθέσεων για την αξιοπρεπή επιβίωση σε αβίωτες πόλεις.
Τότε διεξαγόταν μία πολιτιστική και κοινωνική εξέγερση με κινητήρια δύναμη μία βαθιά πολιτικοποιημένη γενιά, έχοντας ως υπόβαθρο το στιβαρό κοινωνικό κράτος της χρυσής μεταπολεμικής τριακονταετίας, ενώ σήμερα πρωτοστατούν οι μαθητές διαπιστώνοντας, πάνω στα ερείπια του πάλαι ποτέ κοινωνικού κράτους, ότι το μέλλον τους προδιαγράφεται θλιβερό--στέγαση, εκπαίδευση, απασχόληση, ασφάλιση όλα στον αέρα.
Ακριβώς για αυτούς τους λόγους οι σημερινές συγκρούσεις στερούνται τη χάρη και τον ρομαντισμό των οδοφραγμάτων του Μάη, τα μεθυστικά συνθήματα, εμπνευσμένα από μυθικές μορφές όπως ο Γκυ Ντεμπόρ, ή τις αναλύσεις του Καστοριάδη και του Μορέν, όμως ο αγώνας είναι πιο λυσσαλέος, αδυσώπητος, απρόβλεπτος.
Ο Μάης μας κληροδότησε ιδέες και πολιτισμικές αναφορές που συνεχίζουν να προκαλούν συγκίνηση, χωρίς απτό πολιτικό αποτύπωμα. Έχω την αίσθηση ότι η τωρινή εξέγερση μπορεί να αφήσει πίσω της βαθιές πολιτικές πληγές, ιδίως αν υπάρξουν νεκροί.