Ζήλεψα τους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους για να μη χάσει το σπίτι της η κυρία Κάρμεν, στην Ισπανία. Ζηλεύω όταν βλέπω τους μαθητές και τους αγρότες που στέκονται δίπλα τους στη Γαλλία.Εδώ καμάρωσα όταν βγήκαμε στους δρόμους για τα Τέμπη.
Ντράπηκα όταν συνέλαβαν μαθητές στη Σάμο επειδή διαδήλωναν για τα κενά στο σχολείο τους.
Γενικώς ντρέπομαι για πολλά που συμβαίνουν στη ρημαδοχώρα των ευημερούντων αριθμών.
Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια φόβου έχουν καλλιεργηθεί και πώς αυτός ο φόβος «ανθίζει» κάνοντας μας νούμερα και στατιστικά απέναντι σε μια πολιτική που κανονικά θα έπρεπε να μας τρέμει.
Καταλήξαμε «άσφαιροι», ματαιωμένοι και εν τέλει ηττημένοι.
Ο καθένας μόνος προσπαθεί να επιβιώσει.
Οι παρέες, όπως οι οικογένειες μπορεί να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον αλλά στην πραγματικότητα δεν νοιάζεται κανείς γιατί ξέρουν ότι έχουμε γίνει μαλθακοί.
Ξέρουν ότι έχουμε συνηθίσει.
Ξέρουν ότι φοβόμαστε μη χάσουμε τα ελάχιστα.
Αυτό κάπως πρέπει να αλλάξουμε.
Αν ίσως καταλάβουμε πόσο φοβισμένους μας κρατάνε την ώρα που θα μπορούσαμε να τους κάνουμε να μας τρέμουν, τότε κάπως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα.
Θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα.
Γιάννης Καφάτος / Viewtag
