Πυρ, Ν.Δ. και θάλασσα – Ποιο είναι το πιο επικίνδυνο από τα τρία;
Οταν το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας διαψεύδεται ουσιαστικά από το ίδιο το ρεπορτάζ της, πώς το λένε αυτό δημοσιογραφικά; Καθημερινά, ίσως αποδίδεται με τον στίχο (κάπως μεταλλαγμένο, όπως τα περισσότερα είδη, και του Πολιτισμού, στην εποχή μας): «Μια σύγχυση, μια φλόγα, έχω μέσα στην καρδιά».
Μιλάμε για την «Καθημερινή» και η «φλόγα» του στίχου δεν είναι διόλου τυχαία. Διότι στο κυριακάτικο, χθεσινό της φύλλο, ως πρώτο θέμα είχε τις πυρκαγιές με ρεπορτάζ και το κύριο θέμα της εφημερίδας είχε επίσης αυτό ως κυρίως θέμα. Λέει το ρεπορτάζ:
«Ενα κράτος, μια διακοπή ρεύματος και ύστερα οι φλόγες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού που παρουσιάζει η “Κ”, φέτος το 75,7% της καμένης έκτασης αποδίδεται προανακριτικά σε βλάβες του ηλεκτρικού δικτύου».
Ξαναλέμε: Σχεδόν το 80% της αιτίας των φετινών αδιανόητων πυρκαγιών είναι πως αυτή η κυβέρνηση αυτής της Ν.Δ., αυτού του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ είχε τα κονδύλια και από το Ταμεία Ανάκαμψης, δεν θέλησε να δώσει χρήματα -ή αργοπόρησε και δεν τα πήρε ποτέ- ώστε να «ανακάμψει» το δίκτυο ηλεκτροδότησης, την ίδια στιγμή που τα μεγαλοστελέχη του ΔΕΔΔΗΕ κάνουν πάρτι από τα μπόνους που δίνουν στον εαυτό τους, δίχως να κάνουν απολύτως, απολύτως όμως, καμία δουλειά.
Και αυτή είναι μία «άλλη γραφή», επίσης έγκυρη και δημοσιογραφική, για τα όσα έγραψε ο ρεπόρτερ της «Κ» πιο πάνω.
Το ρεπορτάζ συνεχίζει λέγοντας πως ακόμη κι αν πιαστούν οι ένοχοι/ύποπτοι για εμπρησμό, οι περισσότερες δικογραφίες καταλήγουν σε αθωωτικές αποφάσεις. Ενώ την ίδια στιγμή, ο αντιπύραρχος Θωμάς Αντωνόπουλος, δήλωσε στην «Κ» πως «Αυτό που λένε πολλοί, ότι είμαστε ήρωες, εγώ δεν το αποδέχομαι. Είμαστε επαγγελματίες». Είπε ο άνθρωπος δηλαδή αυτό που λέμε συνεχώς κι εμείς: πως ήρωες «δημιουργούνται» όταν δεν κάνει το κράτος τη δουλειά του. Εχουμε «ήρωες» όταν δεν έχουμε κράτος.
Αμέσως μετά, διαβάζουμε το Κύριο Αρθρο της εφημερίδας. Οπου λέει πως «δεν φταίει η κλιματική κρίση που σε ένα νησί δίχως βλάστηση -όπου φύονται μόνο νέες οικοδομές- ξέσπασε πυρκαγιά σε μια ξέχειλη χωματερή. Δεν φταίνε τα ακραία καιρικά φαινόμενα που ορισμένοι πολίτες δεν αναλαμβάνουν ευθύνη ούτε μέχρι την περίμετρο του οικοπέδου τους. Δεν φταίει η υπερθέρμανση που το παλαιό δίκτυο ηλεκτροδότησης παραμένει μόνιμη πηγή κινδύνου. Η κρίση είναι διαρκής και υπαρξιακή. Γι’ αυτό απαιτείται απ’ όλους εγρήγορση και υπευθυνότητα».
Πάμε σε μια ανάλυση των πολύ καλογραμμένων, κατά τ’ άλλα, παραπάνω λόγων της «Κ»;
Αμέσως μετά, διαβάζουμε το Κύριο Αρθρο της εφημερίδας. Οπου λέει πως «δεν φταίει η κλιματική κρίση που σε ένα νησί δίχως βλάστηση -όπου φύονται μόνο νέες οικοδομές- ξέσπασε πυρκαγιά σε μια ξέχειλη χωματερή. Δεν φταίνε τα ακραία καιρικά φαινόμενα που ορισμένοι πολίτες δεν αναλαμβάνουν ευθύνη ούτε μέχρι την περίμετρο του οικοπέδου τους. Δεν φταίει η υπερθέρμανση που το παλαιό δίκτυο ηλεκτροδότησης παραμένει μόνιμη πηγή κινδύνου. Η κρίση είναι διαρκής και υπαρξιακή. Γι’ αυτό απαιτείται απ’ όλους εγρήγορση και υπευθυνότητα».
Πάμε σε μια ανάλυση των πολύ καλογραμμένων, κατά τ’ άλλα, παραπάνω λόγων της «Κ»;
Ενώ μιλάει με γεγονότα που ισχύουν, το κείμενο είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που τελικά η κυβέρνηση «βγαίνει λάδι».
Ολοι φταίμε και όλοι πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και η κρίση είναι διαρκής (άρα από πάντα) και υπαρξιακή (άρα όχι πολιτική). Αλήθεια τώρα; Ποτέ δεν θα έχει ευθύνη μόνο ή κυρίως το κράτος;
Που δεν επένδυσε ποτέ στα μέτρα προστασίας πριν από το καλοκαίρι, που θέλει τα νησιά εμπορικά κέντρα που καταναλώνουν (άρα τις χωματερές ξέχειλες), που δεν ασκεί κανέναν έλεγχο στον ΔΕΔΔΗΕ, που στο κάτω κάτω ισχύει το εξής: την περίοδο 1975-2026 υπολογίζονται συνολικά 25 εκατ. καμένα στρέμματα (κάποια από αυτά κάηκαν ξανά και ξανά. Μετράμε μόνο την πρώτη φορά). Από αυτά τα 5 εκατ. «ανήκουν» στην κυβέρνηση υιού Μητσοτάκη (επταετία), τα 9 σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις της Δεξιάς, άλλα τόσα στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, και στην κυβέρνηση Τσίπρα «ανήκει» το 1 εκατ. (πενταετία). Είναι σαφές τι έχει συμβεί, νομίζουμε, και δεν είναι υπαρξιακό ως θέμα. Είναι απολύτως πολιτικό.
Νόρα Ράλλη