Ένα δημοσιογραφικό κείμενο περιέχει δύο στοιχεία: πληροφορίες και αναφορές σε πραγματικά γεγονότα –κοινής ή αποκλειστικής γνώσης– ή τη γνώμη του δημοσιογράφου, ή και τα δύο μαζί.Για το πρώτο, ο δημοσιογράφος είναι υποχρεωμένος να υπερασπιστεί την εγκυρότητα όσων παραθέτει, καθώς απολογείται σε εμπλεκομένους, στη Δικαιοσύνη αν χρειαστεί, και στο επαγγελματικό σωματείο του, αν παραβιάζονται οι κανόνες που του θέτει κατά την εγγραφή του.
Το δεύτερο –ακόμη και αν πρόκειται για σκληρή κριτική και άδικη αξιολόγηση προσώπων και πράξεων– αποτελεί δικαίωμά του. Απολογείται μόνο στη συνείδησή του και στον διευθυντή του –κατά το μέρος που αφορά το μέσο ενημέρωσης στο οποίο εργάζεται– και κρίνεται μόνο από τους αναγνώστες του.
Και στις δύο περιπτώσεις, υπόκειται στην υποχρέωση της φιλοξενίας των αντιδράσεων όσων εμπλέκονται στο δημοσίευμα, με ή χωρίς την απάντησή του.
Η πρακτική των εξώδικων που ακολουθούν ορισμένοι, αλλά και η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος προσφυγής στα δικαστήρια –με πραγματική επιδίωξη τον εκφοβισμό ή την οικονομική εξόντωση του δημοσιογράφου– απορρίπτεται από τα αρμόδια όργανα του κλάδου του, την ευρωπαϊκή νομοθεσία και, πλέον, και την ελληνική. Κατ’ εφαρμογή τους, υπάρχουν συναφείς αποφάσεις Δικαστηρίων υπέρ των δημοσιογράφων.
-περισσότερα στο κείμενο που υπογράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο ieidiseis.gr ΕΔΩ
