[...] Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές συνέπειες της δημογραφικής κρίσης έγκειται στο ότι όταν ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος βρίσκεται κοντά ή μετά τη συνταξιοδότηση, οι πολιτικοί έχουν ισχυρότερο κίνητρο να προστατεύσουν τις παροχές που αφορούν αυτή την ομάδα έτσι ώστε να έχουν βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα εκλογικά οφέλη.
Μια έστω και μικρή αύξηση της σύνταξης ή και ένα επίδομα λίγων ευρώ θα έχει αποτέλεσμα που θα φανεί στην επόμενη κάλπη. Αντίθετα, μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, για παράδειγμα, μπορεί να αποδώσει σε είκοσι χρόνια καθώς ένα παιδί που γεννιέται σήμερα θα μπει στην αγορά εργασίας περίπου το 2045. Γιατί, λοιπόν, να επιλέξει πολιτικά ένας 70χρονος κάτι για το οποίο πιθανότατα δεν θα προλάβει να δει το αποτέλεσμα;
Έτσι δημιουργείται μια πιθανή σύγκρουση πολιτικού και δημογραφικού χρόνου. Η βιβλιογραφία για την πολιτική οικονομία της γήρανσης έχει δείξει ότι οι δημογραφικές πιέσεις μπορούν να φέρουν στο επίκεντρο τα θέματα που αφορούν τις συντάξεις, την ηλικία συνταξιοδότησης, την φορολογία ακινήτων, την ασφάλεια και τις κοινωνικές δαπάνες υγείας για τους ηλικιωμένους αφήνοντας ταυτόχρονα στο περιθώριο θέματα που αφορούν την παιδεία, τη στέγαση, τους μισθούς, την εργασιακή κινητικότητα, την έρευνα και την τεχνολογία, την κλιματική πολιτική, ακόμη και τις επενδύσεις. [...]
- απόσπασμα από κείμενο του Αντρέα Χ. Παναγόπουλου στο Βήμα (ολόκληρο ΕΔΩ)