Μια «διόρθωση» στο κείμενό του του Δημήτρη Καπράνου που αναδημοσιεύεται στις ΑΠΟΨΕΙΣ της Εστίας με τίτλο «Ὅταν ἄλλαξαν τά πάντα στήν ἐνημέρωση». Γράφει: «Αὐτές τίς ἡμέρες, θυμᾶμαι τήν σπουδαία Ἑλένη Βλάχου, τήν μοναδική ἀπό τούς ἐκδότες πού ἔκλεισε τίς ἐφημερίδες της τήν 21η Ἀπριλίου, τό ἔσκασε ἀπό τό παράθυρο τοῦ σπιτιοῦ της καί πέρασε τήν Ἑπταετία ἐξόριστη στό Λονδῖνο».
Δεν ήταν όμως η Βλάχου «η μοναδική» που έκλεισε τότε τις εφημερίδες της· ήταν και ο Πάνος Β. Κόκκας, εκδότης της “Ελευθερίας” και πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΙΗΕΑ).
Την “Ελευθερία” άλλωστε δεν την «έκλεισε» η χούντα με κάποια «διοικητική απόφαση»· ο ίδιος ο Κόκκας αποφάσισε να διακόψει την έκδοσή της αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Δεν ήθελε η εφημερίδα του να συνεχίσει να εκδίδεται υπό καθεστώς λογοκρισίας, όταν μάλιστα στην προμετωπίδα της έγραφε «Η Ελλάς είναι Δημοκρατική». Σε αντίθεση μάλιστα με τη Βλάχου, αποζημίωσε όλο το προσωπικό της εφημερίδας.
Κάτι που απέφυγε η εκδότρια, επικαλούμενη «λόγους ανωτέρας βίας» για το κλείσιμο των εφημερίδων της. Κάποιοι συνάδελφοι εργαζόμενοι στην “Καθημερινή” και τη “Μεσημβρινή” που διεκδίκησαν αποζημιώσεις, όχι μόνο δεν πήραν τίποτα αλλά και δεν επαναπροσλήφθηκαν στην “Καθημερινή” όταν αυτή επανεκδόθηκε αμέσως μετά την μεταπολίτευση…
- από κείμενο του Δημήτρη Γ. Κουμπιά στο syntaktisylis