Η συνήθεια στη μετριότητα
Τα παλιά χρόνια, τότε που δεν υπήρχε internet, στις εφημερίδες υπήρχαν οι συντάκτες ύλης.
Αυτοί ήταν, συνήθως έμπειροι, δημοσιογράφοι.Ήταν η γέφυρα μεταξύ προϊσταμένου τμήματος και τεχνικών.
Παρελάμβαναν τα κείμενα από τους προϊσταμένους (πιο παλιά από τους rewriters) τα διάβαζαν τα "χτένιζαν" (διορθωναν οποία λάθη είχαν διαφύγει) τα έφερναν στα μέτρα (αριθμό λέξεων) που είχαν υπολογίσει και τα τιτλοφορουσαν.
Ο τίτλος έπρεπε να είναι συγκεκριμένου μεγέθους (αριθμού γραμμάτων) και "πιασιαρικος" .
Αυτό σημαίνει πως έπρεπε να είναι τέτοιος ώστε, χωρίς να λέει τα πάντα, να περιγραφει το θέμα και να προσελκύει το ενδιαφέρον των αναγνωστών τόσο ώστε να τους αναγκάσει να το διαβάσουν.
Όλη η διαδικασία έπρεπε να γίνει σε συγκεκριμενο χρόνο ώστε η εφημερίδα να τυπωθεί στην ώρα της για να βρεθεί προκαθορισμένη ώρα στα σημεία πώλησης.
Συνήθως από τους συντάκτες ύλης προέρχονταν τα διευθυντικά στελέχη (αρχισυντάκτες, διευθυντές σύνταξης, διευθυντές).
Ένας συντάκτης ύλης που ήταν γρήγορος (ώστε να παράγει περισσότερες σελίδες) και εύρισκε "πιασιαρικους" τίτλους ήταν και δυσεύρετος και περιζήτητος.
Με την βίαιη και χωρίς κανένα έλεγχο εισβολή του διαδικτύου στη ζωή μας, που στη χώρα μας συνέπεσε με την οικονομική κρίση, οι συντάκτες ύλης έγιναν είδος υπό εξαφάνιση.
Μάλιστα στα sites τη δουλειά τους την διεκπεραιώνουν οι ίδιοι οι ρεπόρτερς.
Το αποτέλεσμα είναι του στιλ.
-"Ποιο κανάλι δείχνει..."
- Αυτό είναι...
-Αυτες είναι...
-Που θα δείτε...
Και άλλα τέτοια γενικόλογα και ανούσια.
Το κακό είναι πως δύο τρεις γενιές αναγνωστών εκπαιδεύτηκαν και συνήθισαν αυτή την κατάσταση.
Όπως το κουλούρι Θεσσαλονίκης, που πλέον όλοι ως τέτοιο το αγοράζουν και το πληρώνουν και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, μόνο τέτοιο δεν είναι...
Αυτοί ήταν, συνήθως έμπειροι, δημοσιογράφοι.Ήταν η γέφυρα μεταξύ προϊσταμένου τμήματος και τεχνικών.
Παρελάμβαναν τα κείμενα από τους προϊσταμένους (πιο παλιά από τους rewriters) τα διάβαζαν τα "χτένιζαν" (διορθωναν οποία λάθη είχαν διαφύγει) τα έφερναν στα μέτρα (αριθμό λέξεων) που είχαν υπολογίσει και τα τιτλοφορουσαν.
Ο τίτλος έπρεπε να είναι συγκεκριμένου μεγέθους (αριθμού γραμμάτων) και "πιασιαρικος" .
Αυτό σημαίνει πως έπρεπε να είναι τέτοιος ώστε, χωρίς να λέει τα πάντα, να περιγραφει το θέμα και να προσελκύει το ενδιαφέρον των αναγνωστών τόσο ώστε να τους αναγκάσει να το διαβάσουν.
Όλη η διαδικασία έπρεπε να γίνει σε συγκεκριμενο χρόνο ώστε η εφημερίδα να τυπωθεί στην ώρα της για να βρεθεί προκαθορισμένη ώρα στα σημεία πώλησης.
Συνήθως από τους συντάκτες ύλης προέρχονταν τα διευθυντικά στελέχη (αρχισυντάκτες, διευθυντές σύνταξης, διευθυντές).
Ένας συντάκτης ύλης που ήταν γρήγορος (ώστε να παράγει περισσότερες σελίδες) και εύρισκε "πιασιαρικους" τίτλους ήταν και δυσεύρετος και περιζήτητος.
Με την βίαιη και χωρίς κανένα έλεγχο εισβολή του διαδικτύου στη ζωή μας, που στη χώρα μας συνέπεσε με την οικονομική κρίση, οι συντάκτες ύλης έγιναν είδος υπό εξαφάνιση.
Μάλιστα στα sites τη δουλειά τους την διεκπεραιώνουν οι ίδιοι οι ρεπόρτερς.
Το αποτέλεσμα είναι του στιλ.
-"Ποιο κανάλι δείχνει..."
- Αυτό είναι...
-Αυτες είναι...
-Που θα δείτε...
Και άλλα τέτοια γενικόλογα και ανούσια.
Το κακό είναι πως δύο τρεις γενιές αναγνωστών εκπαιδεύτηκαν και συνήθισαν αυτή την κατάσταση.
Όπως το κουλούρι Θεσσαλονίκης, που πλέον όλοι ως τέτοιο το αγοράζουν και το πληρώνουν και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, μόνο τέτοιο δεν είναι...