Δημοσιογράφοι: Η περιούσια επαγγελματική ομάδα με τα μυστικά pay rolls, την πολυθεσία και τις αργομισθίες

Απολογισμός μιας δημοσιογραφικής περιπλάνησης

[...] Από το 1989 και εντεύθεν, με το «βρόμικο 89», εγχώριο και παγκόσμιο, να το κουβαλάω όπως εκατομμύρια άλλοι σαν προπατορικό αμάρτημα. ξεκίνησε η περιπλάνησή μου στο ελληνικό μιντιακό στερέωμα. Από το big bang του, στα τέλη του 20ου αιώνα, μέχρι τη μνημονιακή αποσύνθεσή του. Ραδιόφωνο, εφημερίδα, τηλεόραση, περιοδικά.

 Η προτεραιότητα ήταν να έχεις δουλειά και αξιοπρεπή αμοιβή. Δυο και τρεις δουλειές παράλληλα, όλες μαζί, έκαναν κάτι παραπάνω από μια αξιοπρεπή αμοιβή. Ρεπορτάζ, σύνταξη, εκφώνηση ειδήσεων, αρχισυνταξίες, εκπομπές, άρθρα, στήλες, σύνταξη ύλης. 

Η Ελλάδα των κατά Κωστα Καραμανλή «πέντε νταβατζήδων που έκαναν κουμάντο», η χώρα της κατά Κων. Μητσοτάκη διαπλοκής εργολάβων- μιντιαρχών- πολιτικών, η μπανανία των μεγάλων φιάσκων του «βασικού μετόχου» και της πειρατείας των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων, έδινε αρκετές εργασιακές ευκαιρίες. 

Αλλωστε, η δημοσιογραφία τω καιρώ εκείνω, πριν τα πανεπιστημιακά τμήματα επικοινωνίας πάρουν σοβαρά τον ρόλο τους, ήταν ένα επάγγελμα αυτοπροσδιορισμού: είτε είχες βγάλει τη νομική, είτε την οδοντιατρική, είτε ήσουν απόφοιτος λυκείου, είτε μιας ιδιωτικής σχολής άνευ πιστοποίησης, μπορούσες να γίνεις δημοσιογράφος.

 Οι έχοντες μια στοιχειώδη εγκυκλοπαιδική κουλτούρα, οι γνωρίζοντες κάπως καλά ελληνικά (κι αυτό όχι απαραίτητα) και μια ξένη γλώσσα μπορούσαν να σταθούν. Οι κατέχοντες πολιτική προϋπηρεσία σε συστημικά και μη κόμματα είχαν προβάδισμα για στελεχικές θέσεις και σταριλίκια. Ο ανταγωνισμός ήταν μάλλον χαμηλός, λόγω υπερπροσφοράς εργασίας. Αλλά ο διαγκωνισμός μέσα σε κάθε μαγαζί και για κάθε καρέκλα ανελέητος.
Οι λίγοι έμπειροι δημοσιογράφοι της προδικτατορικής και μεταπολιτευτικής περιόδοι υπήρξαν η μόνη πηγή στοιχειώδους επαγγελματικής τεχνογνωσίας και μετάδοσης κάποιων κανόνων δεοντολογίας. Αντίθετα, οι παλιοί και νέοι μιντιάρχες χάραξαν τα όρια της ελευθεροτυπίας και ύψωσαν τείχη λογοκρισίας που αφορούσαν είτε τους οικονομικούς ανταγωνισμούς τους είτε τις πολιτικές προτιμήσεις τους. 

Η ελληνική μιντιοκρατία στοιχήθηκε γύρω από τον κραταιό δικομματισμό τριών δεκαετιών και εκατοντάδες δημοσιογράφοι, που στο μεταξύ έγιναν χιλιάδες, αφομοίωσαν γρήγορα τους νέους κανόνες του παιχνιδιού: σταριλίκι, μυστικά pay rolls, αμοιβές που τους καθιστούσαν περιούσια επαγγελματική ομάδα, χειραγώγηση, πολυθεσία, αργομισθίες. Για ένα διάστημα, ήταν πολλά τα λεφτά, λίγες οι αντιστάσεις, απεριόριστος ο κυνισμός και ο κανιβαλισμός. [...]

- απόσπασμα από κείμενο του Γιάννη Κιμπουρόπουλου στο kibi-blog (ολόκληρο ΕΔΩ)