Οι δηλώσεις του κυρίου Κυρανάκη, ασχέτως αν τις «μάζεψε» μετά, για τη σχέση Τσίπρα με την τρομοκρατία με το ανιστόρητο επιχείρημα περί ονόματος του νέου κόμματος μπορεί να προκάλεσαν αντιδράσεις, όμως ειπώθηκαν και τη δουλιτσα που έπρεπε να κάνουν την έκαναν.
Τα τελευταία χρόνια – βοηθούντων και των social – είναι πολύ εύκολο να πετάξεις έναν κουβά κακάκια στον ανεμιστήρα και όπου φτάσουν.
Κάντο εικόνα…
Όσο και να καθαρίσεις, τα …μαζέψεις μετά όλο και κάτι θα ξεφύγει και θα μείνει.
Έτσι λοιπόν χτίζονται πολιτικές καριέρες, σπιλώνονται πρόσωπα, πολιτικές, παρατάξεις και φυσικά καλλιεργείται ένα υπέροχο διχαστικό κλίμα που μόνο τους ισχυρούς ωφελεί.
Βεβαίως, ελπίζουμε, ότι υπάρχουμε κόσμος που ανησυχούμε από τα φαινόμενα και όχι από τα πρόσωπα που τα εκδηλώνουν. Το φαινόμενο, «κυρανακισμού» στην παρούσα αφορμή (μπορώ δυστυχώς να βάλω κι άλλα ονόματα κι όχι μόνο δεξιάς λογικής με αντίστοιχες πρακτικές αλλά δεν είναι του παρόντος) δε νομίζω ότι είναι μια προσωπική παρόλα που εκστομίστηκε πάνω στον κομματικό οίστρο και πόνο για το συμβάν.
Είπαμε είμαστε καλόπιστοι και καλής προαίρεσης άνθρωποι αλλά δεν είμαστε εντελώς στον κόσμο μας.
Η πρακτική της λάσπης είναι μια πολιτική πρακτική που τη ζούμε πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Δημοσιεύματα, δηλώσεις, και αναρτήσεις δίνουν τροφή σε έναν «στρατό» χαχόλων που διψάνε για να εκδηλώσουν τα αισθήματά τους και να διαμορφώσουν «απόψη».
Ήδη, παρά τις διορθωτικές δηλώσεις του κυρίου Κυρανακάκη, ακούω ακόμη και μετριοπαθείς γαλάζιους βουλευτές να του δίνουν δίκιο με χίλιες δυο δικαιολογίες.
Βλέπεις το πρόσωπο έχει ρόλο στο κόμμα πλέον. Άρα δεν είναι απλές δηλώσεις ενός περαστικού αλλά δηλώσεις που για το ευρύ κομματικό κοινό γίνονται από το ίδιο το κόμμα.
Και επειδή έρχονται εκλογές, και επειδή «όποιος βγαίνει από το μαντρί το τρώει ο λύκος» κι επειδή οι δημοσκοπήσεις πρώτους μεν αλλά όχι πανίσχυρα πρώτους τους δείχνουν πρέπει να ποντάρουν ακόμη και στο θάνατο για να μαζέψουν το κοπάδι.
Προσοχή: Είναι άθλιοι οι δολοφόνοι της Βάγιας Νέστορα. Για μένα δεν έχει άλλο χαρακτηρισμό τη πράξη τους. Τελεία και παύλα.
Αλλά είπαμε: από τον ίδιο πλανήτη είμαι κι εγώ και δεν κατοικώ σε κάποιο μακρινό γαλαξία.
Μην προσπαθούν να μας το παίξουν κήνσορες αυτοί που έχουν εγκολπώσει εξτρεμιστές της ακροδεξιάς και τους πέρασαν δυο χέρια κολυμπήθρα του Σιλωάμ και δεν τρέχει κάστανο.
Η γκεμπελική λογική της λάσπης δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή.
Είναι άλλο «είμαστε με τα θύματα» και άλλο χρησιμοποιούμε τα θύματα.
Είναι άλλο η πολιτική αντιπαράθεση και άλλο η σπίλωση για να μείνουν σκιές που δε θα φύγουν ποτέ από τα μυαλά κάποιων που βαριούνται να σκεφτούν και απλώς μεταβολίζουν κάθε κομματική γραμμή.
Ζούμε τον πανωλεθρίαμβο μιας πρακτικής που είναι στο χέρι μας να αλλάξει.
Ζούμε σε εποχές που θυμίζουν τα πιο ζοφερά από τα βιβλία που έχουμε διαβάσει και μόνο με περισσότερη σκέψη, αλληλεγγύη, πείσμα και προσπάθεια θα αντέξουμε και ίσως, ίσως αλλάξουμε αυτή την κατάσταση.
Γιάννης Καφάτος / viewtag.gr