Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά
Συνάδελφος, διαχειριστής ιστοσελίδας η οποία μου κάνει την τιμή να αναδημοσιεύει αναρτήσεις των ΣΕΛΙΔΩΝ, με αφορμή την ολοκλήρωση της ιστορίας της “Ελευθεροτυπίας” – όπως τη βίωσα για επτά χρόνια –, με παρότρυνε να εκδώσω και σε χαρτί τα κείμενα αυτά, υπογραμμίζοντας ότι «θα είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο για την ιστορία του ελληνικού Τύπου».
Του απάντησα ότι «ελπίζω να το κάνω και το βιβλίο δεν θα περιέχει μόνο τα της “Ελευθεροτυπίας”, αλλά και άλλα κείμενα που έχουν αναρτηθεί στο site μου. Που αφορούν στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, όπως την έζησα από το 1958 έως τώρα. Όχι μόνο ως εργαζόμενος, αλλά και ως ασχολούμενος με τα κοινά του επαγγέλματος, από το 2005 μέχρι και σήμερα».
Άλλωστε έχω ήδη γράψει για το ξεκίνημά μου στην τοπική “Φιλαδέλφεια” και για έντυπα στα οποία εργάστηκα: τον “Αθλητικό Κήρυκα”, τα “Αθλητικά Χρονικά” το “Φως των Σπορ”, την “Ελευθερία”, τη “Ναυτεμπορική”, “Τα Σημερινά”, αλλά και για εφημερίδες που δεν είχα επαγγελματική σχέση μαζί τους, όπως ο “Ελεύθερος Τύπος”, η “Βραδυνή” και η “Αυγή”.
Η αναφορά ξεκίνησε με χρονολογική σειρά, η οποία… ξεστράτισε πριν από ένα χρόνο, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την έκδοση της “Ελευθεροτυπίας”. Είχαν προηγηθεί άλλωστε και οι αναρτήσεις για τη “Ναυτεμπορική”, με την ευκαιρία των 100 χρόνων της, το 2024.
Ξαναπιάνω λοιπόν το νήμα από το κλείσιμο της “Ελευθερίας” στις 21 Απριλίου 1967, με την επιβολή της δικτατορίας, αλλά και την απόλυσή μου από τις πέντε επαρχιακές εφημερίδες που ήμουν ανταποκριτής τους στην Αθήνα.
Από τις αυτές οι τέσσερις έκλεισαν – “Δράση” Βόλου, “Θάρρος” Καρδίτσας, “Κήρυκας” Χανίων και “Πρωινή” Ηρακλείου -, ενώ η πέμπτη, τα “Τρικαλινά Νέα”, δεν χρειαζόταν πλέον ανταποκριτή, αφού ό,τι επιτρεπόταν να δημοσιευθεί μεταδιδόταν από το ΕΙΡ, το κρατικό ραδιόφωνο· στο οποίο εργαζόμουν από τις αρχές του 1966 και απολύθηκα το καλοκαίρι του 1967. Χωρίς αποζημίωση μάλιστα και Ταμείο Ανεργίας, αφού είχα προσληφθεί «με σύμβαση έργου ως έκτακτος συνεργάτης αμειβόμενος με Δ.Π.Υ».
Είχε απομένει η συνεργασία μου με το Γραφείο Τύπου της Εταιρείας Λιπασμάτων του Μποδοσάκη. Επικεφαλής ήταν ο δημοσιογράφος και ιστορικός Γρηγόρης Δαφνής [2] κι εγώ είχα αναλάβει την έκδοση ενός τριμηνιαίου house organ - εταιρικoύ περιοδικού.
Έτσι, το καλοκαίρι του 1967 για να συμπληρώσω το εισόδημά μου – η αποζημίωση της “Ελευθερίας” και το Ταμείο Ανεργίας τέλειωναν - έκανα το δίπλωμα οδήγησης επαγγελματικό και εργάστηκα σαν οδηγός ταξί, έως την Άνοιξη του 1968. Με εφημερίδες να έχουν κλείσει κι ένα γενικό μούδιασμα στο χώρο του Τύπου, λόγω και της λογοκρισίας, δεν υπήρχε επαγγελματικό φως στον ορίζοντα. Μέχρι που τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς είδα κάποιο φως και μπήκα…
Του απάντησα ότι «ελπίζω να το κάνω και το βιβλίο δεν θα περιέχει μόνο τα της “Ελευθεροτυπίας”, αλλά και άλλα κείμενα που έχουν αναρτηθεί στο site μου. Που αφορούν στην ιστορία του ελληνικού Τύπου, όπως την έζησα από το 1958 έως τώρα. Όχι μόνο ως εργαζόμενος, αλλά και ως ασχολούμενος με τα κοινά του επαγγέλματος, από το 2005 μέχρι και σήμερα».
Άλλωστε έχω ήδη γράψει για το ξεκίνημά μου στην τοπική “Φιλαδέλφεια” και για έντυπα στα οποία εργάστηκα: τον “Αθλητικό Κήρυκα”, τα “Αθλητικά Χρονικά” το “Φως των Σπορ”, την “Ελευθερία”, τη “Ναυτεμπορική”, “Τα Σημερινά”, αλλά και για εφημερίδες που δεν είχα επαγγελματική σχέση μαζί τους, όπως ο “Ελεύθερος Τύπος”, η “Βραδυνή” και η “Αυγή”.
Η αναφορά ξεκίνησε με χρονολογική σειρά, η οποία… ξεστράτισε πριν από ένα χρόνο, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την έκδοση της “Ελευθεροτυπίας”. Είχαν προηγηθεί άλλωστε και οι αναρτήσεις για τη “Ναυτεμπορική”, με την ευκαιρία των 100 χρόνων της, το 2024.
Ξαναπιάνω λοιπόν το νήμα από το κλείσιμο της “Ελευθερίας” στις 21 Απριλίου 1967, με την επιβολή της δικτατορίας, αλλά και την απόλυσή μου από τις πέντε επαρχιακές εφημερίδες που ήμουν ανταποκριτής τους στην Αθήνα.
Από τις αυτές οι τέσσερις έκλεισαν – “Δράση” Βόλου, “Θάρρος” Καρδίτσας, “Κήρυκας” Χανίων και “Πρωινή” Ηρακλείου -, ενώ η πέμπτη, τα “Τρικαλινά Νέα”, δεν χρειαζόταν πλέον ανταποκριτή, αφού ό,τι επιτρεπόταν να δημοσιευθεί μεταδιδόταν από το ΕΙΡ, το κρατικό ραδιόφωνο· στο οποίο εργαζόμουν από τις αρχές του 1966 και απολύθηκα το καλοκαίρι του 1967. Χωρίς αποζημίωση μάλιστα και Ταμείο Ανεργίας, αφού είχα προσληφθεί «με σύμβαση έργου ως έκτακτος συνεργάτης αμειβόμενος με Δ.Π.Υ».
Είχε απομένει η συνεργασία μου με το Γραφείο Τύπου της Εταιρείας Λιπασμάτων του Μποδοσάκη. Επικεφαλής ήταν ο δημοσιογράφος και ιστορικός Γρηγόρης Δαφνής [2] κι εγώ είχα αναλάβει την έκδοση ενός τριμηνιαίου house organ - εταιρικoύ περιοδικού.
Έτσι, το καλοκαίρι του 1967 για να συμπληρώσω το εισόδημά μου – η αποζημίωση της “Ελευθερίας” και το Ταμείο Ανεργίας τέλειωναν - έκανα το δίπλωμα οδήγησης επαγγελματικό και εργάστηκα σαν οδηγός ταξί, έως την Άνοιξη του 1968. Με εφημερίδες να έχουν κλείσει κι ένα γενικό μούδιασμα στο χώρο του Τύπου, λόγω και της λογοκρισίας, δεν υπήρχε επαγγελματικό φως στον ορίζοντα. Μέχρι που τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς είδα κάποιο φως και μπήκα…
- Διαβάστε εδώ τη συνέχεια της αναδρομής που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Συντάκτης Ύλης με τίτλο: «Από τους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου, στο ταξί και στον “Θησαυρό”».
