Στην ελληνική και στην παγκόσμια πολιτική ιστορία, το φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας ούτε άγνωστο είναι ούτε πρόσκαιρο. Αντίθετα, είναι διαχρονικό με εξάρσεις και υφέσεις. Αυτό σημαίνει πως δεν ερμηνεύεται με όρους πολιτικού καιροσκοπισμού και φυσικά δεν αντιμετωπίζεται με αυτούς τους όρους ή με την πρακτική του τσουβαλιάσματος.
Η τραγική υπόθεση της Θεσσαλονίκης λογικά θα έπρεπε να ενώνει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, καθώς η καταδίκη ήταν ομόφωνη και ομόθυμη. Η ενότητα θα ήταν γεγονός αν η κυβέρνηση και η σημερινή Ν.Δ. δεν επέλεγαν την πολιτική εκμετάλλευση της υπόθεσης, ενοχοποιώντας την Αριστερά για ένα γεγονός στο οποίο δεν είχε την παραμικρή εμπλοκή και για μια πρακτική από την οποία έχει διαχωριστεί από γεννήσεώς της.
Είμαστε απολύτως βέβαιοι πως πολλοί στη σημερινή κυβέρνηση –και ο επικεφαλής της– που πρωταγωνίστησαν στον διχαστικό λόγο των τελευταίων ημερών, δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει ατομική τρομοκρατία και πρακτικές βίας ως πολιτική συμπεριφορά. Αν το αντιλαμβάνονταν θα ήταν προσεκτικοί, και σε αυτά που λένε και σε εκείνα που κάνουν.
Το ίδιο βέβαιοι είμαστε πως οι πρωταγωνιστές του διχασμού δεν ενδιαφέρονται να μάθουν. Αρέσκονται να κολλούν ρετσινιές, να τσουβαλιάζουν τους πάντες με τα πάντα, αν αυτό τους εξυπηρετεί, και να προωθούν ανιστόρητα προπαγανδιστικά αφηγήματα για να πλήξουν τα κόμματα και τους ηγέτες που στοχοποιούν. Δεν στοχεύουν στους ενημερωμένους πολίτες αλλά στις καθυστερημένες πολιτικές συνειδήσεις πολιτών, όπου το πολιτικό μίσος εύκολα μπορεί να καλλιεργηθεί.
Διαφορετικά δεν θα ταύτιζαν την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα με τον ΕΛΑΣ κι ούτε θα χαρακτήριζαν τον μεγαλύτερο στρατό της Εθνικής Αντίστασης εμφυλιοπολεμική δύναμη. Είναι δε, τόσο κοντόφθαλμοι που, αν κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα για διχαστικές – εμφυλιοπολεμικές πρακτικές λόγω του ονόματος του κόμματός του, τότε αυτό θα πρέπει να ισχύει και για την Ελληνική Αστυνομία που επίσης ονομάζεται ΕΛ.ΑΣ.
Πρόκειται για εξόφθαλμες γελοιότητες, οι οποίες, όμως, έχουν ορισμένες επικίνδυνες πλευρές. Πρωτοκλασάτα κυβερνητικά στελέχη και ο επικεφαλής τους τσουβαλιάζουν και ενοχοποιούν κάθε εκδήλωση κοινωνικής αντίστασης και διαμαρτυρίας. Άλλο οι προκηρύξεις και τα φέιγ βολάν που πετιούνται, άλλο τα συνθήματα στους τοίχους και άλλο τα γκαζάκια και οι βομβιστικές ενέργειες.
Η μία διαμαρτυρία δεν είναι προθάλαμος της άλλης. Όσοι το υποστηρίζουν απλώς αποβλέπουν στη νομιμοποίηση της απαγόρευσης κάθε διαμαρτυρίας και κατ’ επέκταση στην ποινικοποίηση της Δημοκρατίας. Είμαστε σίγουροι –και από τα τραγικά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη– πως κάποιοι θα ήθελαν μια τέτοια εξέλιξη. Το γελοίο δεν απέχει πολύ από το επικίνδυνο.
