[...] Πήραμε τη γλώσσα του Θουκυδίδη, του Πλάτωνα, του Σοφοκλή, του Αριστοτέλη και τη φυλακίσαμε μέσα σ' ένα νεκροτομείο γραμματικής. Τη διδάξαμε βασανιστικά. Όχι σαν ζωντανή σκέψη. Όχι σαν φιλοσοφία. Όχι σαν πολιτική σοφία. Όχι σαν ψυχογραφία του ανθρώπου. Αλλά σαν σωρό από συντακτικά απολιθώματα.
Μονόπτωτα ρήματα, ετερόπτωτοι προσδιορισμοί, τριτόκλιτα, εγκλίσεις, απαρέμφατα, τόνους, δασείες, υποτακτικές, λες και ο σκοπός της γλώσσας ήταν να εξοντώσει μαθητές κι όχι να γεννήσει σκέψη.
Και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά μισούν τα αρχαία ελληνικά.
Πώς να μην τα μισήσουν; Τα γνώρισαν σαν τιμωρία. Σαν ψυχική αγγαρεία. Σαν σχολικό καψόνι.
Δεν τους είπαμε ποτέ ότι ο Θουκυδίδης περιγράφει με τρομακτική ακρίβεια το πώς λειτουργεί η εξουσία μέχρι σήμερα. Δεν τους δείξαμε ποτέ ότι ο Επιτάφιος του Περικλή είναι πολιτικό κείμενο πιο σύγχρονο από πολλές σημερινές κοινοβουλευτικές ομιλίες.
Δεν τους μάθαμε ότι μέσα στα αρχαία ελληνικά βρίσκεται η πρώτη μεγάλη ανάλυση της δημοκρατίας, της προπαγάνδας, του φόβου, της δημαγωγίας, της κατάρρευσης των κοινωνιών.
Αντί να διδάσκουμε ιδέες, διδάσκουμε μηχανισμό.
Αντί να ανοίγουμε ορίζοντες, παράγουμε αποστροφή.
Αντί να βγάζουμε ανθρώπους με κρίση, βγάζουμε εξαντλημένους παπαγάλους εξετάσεων.
*Aπόσπασμα από άρθρο που αναδημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Συντάκτης Ύλης του Δημήτρη Κουμπιά, με υποσημείωση ότι του το έστειλε φίλος αναγνώστης. Ο Δ.Κ. σε διαδικτυακή αναζήτησή του βρήκε ότι συντάκτης του άρθρου είναι ο Γεώργιος Καρανάσιος, που το δημοσίευσε στο lamiareport.gr με τίτλο «Ο Θουκυδίδης, εμείς και οι ξένοι».