Δυο παραδείγματα από προσωπική πείρα.
Πριν από τριανταπενταριά χρόνια είμαι Ζωγράφου, εκεί έμενα τότε, στο διαμέρισμα που είχα με τον αδερφό μου.
Παλιό Ζωγράφου στο τέρμα.
Όσοι γνωρίζουν την περιοχή, κατέχουν τι εστί δυσκολία παρκαρίσματος, όχι μόνο τώρα που χάνει η μάνα το παιδί και περισσότερο ψάχνει για πάρκινγκ παρά για το βλαστάρι της, αλλά και τότε ακόμη, στις υποτίθεται καλούτσικες εποχές.
Καινουργής η δική μας πολυκατοικία, τα είχε όλα, είχα κι εγώ θέση μπροστινή στην πιλοτή, με φάτσα στο δρόμο.
Πάω ένα βράδυ να βγω, για μπαρότσαρκα.
Κατεβαίνω στο ισόγειο, κατευθύνομαι στο τουτού, βλέπω μ’ έχει κλείσει ένα φορτηγάκι.
Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια, αρχίζω να κορνάρω.
Και να ξανακορνάρω.
Και δώσ’ του κόρνα κάνα εικοσάλεπτο, φύλλο δεν κουνιόταν.
Με τα πολλά σκάει μύτη τύπος πενηντάρης, κάπως τσουρομαδημένος, κάπως ταλαίπωρος, κάπως σκότεινος, πάει να μπει στο φορτηγάκι.
Του βάνω φωνή:
“Να σου πω κουφός είσαι, δεν μ’ ακούς που κορνάρω τόση ώρα και μ΄ έχεις μπαστακωμένο εδώ πέρα;”
Λυμένο το ζωνάρι, είμαι έτοιμος για καυγά.
Και γυρνάει και μου λέει:
“Άσε με φίλε, άσε με, έχω πολλά στο κεφάλι μου”!
Οι λέξεις ήταν;
Το ύφος ήταν;
Το βλέμμα ήταν;
Ήταν που είχα κάνει τα χιλιόμετρα μου στη νύχτα και καταλάβαινα πότε το ζόρι καποιανού ήταν αληθινό και πότε μούφα;
Μου κόπηκε αμέσως κάθε διάθεση για μανούρα.
“Άντε γειά σου”, του είπα κι έβαλα μπρος το Uno να ζεσταθεί…
Φαστ φόργουορντ σε φάση πριν από κάνα δίμηνο.
Βγαίνω να πάω μανάβικο, στη γωνία του αδιεξόδου πίσω απ’ το σπίτι μου με τον παράδρομο, πατάει αλάρμ μια κυρία με SUV για να παρκάρει.
Όλα κομπλέ, σταματάνε τα λοιπά τουτού άνευ γκρίνιας, το στρίβει εκείνη, βλέπει ο από πίσω ταρίφας ότι υπάρχει άνοιγμα για να φύγει και να μην περιμένει, πάει λοιπόν να φύγει και να μην περιμένει.
Πιθανότητα να ακουμπήσει το SUV ούτε μία στο εκατομμύριο, τροχιά προς το μέσα το ένα αυτοκίνητο, τροχιά προς τα έξω το άλλο.
Κι όπως ο ταξιτζής πάει να πάρει την άγουσα τον αρχίζει ξαφνικά στις κόρνες και στις φωνές η κυρία με το SUV.
Νταξ, δεν ακούστηκαν χυδαιότητες, αλλά μιλάμε τώρα για πολλή φωνή κι ακόμη περισσότερη κόρνα.
Κατεβαίνει αυτός απ’ το όχημα, ένα ντούκι διπλό από εμένα.
Αρχίζει και της ζητάει το λόγο, τον κόβω ρέντυ για μπουνίδια.
Σκέφτομαι τι στο δγιάλο να κάνω.
Να κάνω την κορόιδα μην αρπάξω κι εγώ καμία ή να προσπαθήσω να τον μαζέψω με κίνδυνο να εισπράξω μπούφλα;
Δεν γινόταν να μην κάνω τίποτα.
Πάω κοντά, τον πιάνω μαλακά απ’ τον ώμο του λέω στο χαλαρό:
“Αδερφέ δίκιο έχεις, ξέχνα το. Δίκιο έχεις, δώσε τόπο στην οργή”.
Γυρνάει, μου φωνάζει:
“Δεν την βλέπεις τι μαλακίες κάνει; Όχι πες, δεν τη βλέπεις;”
Το βιολί μου εγώ:
“Σε παρακαλώ αδερφέ, δίκιο έχεις. Πάμε να φύγουμε”.
Με κοιτάει, τον κοιτάω, κάνει μεταβολή.
Κι εκεί επάνω ακριβώς που αρχίζω να ξεφυσάω ανακουφισμένος, ακούω την έξαλλη φωνή απ’ το SUV:
“Τέτοιος βλάκας είσαι κι εσύ, άκου έχει δίκιο ο παλιάνθρωπος”!
Ξανακοιτάω το ντούκι, με κοιτάει κι αυτό, γελάμε, ξεκαρδιζόμαστε, “γειά σου” μου λέει, βάζει μπρος, σκώνεται φεύγει.
Συνεχίζω κι εγώ τη διαδρομή προς τα μπρόκολα…
Τα γράφω τα ανωτέρω γιατί είχα προειδοποιήσει πέρυσι ότι με το κουπί που τραβάμε σε καθημερινή βάση και την αφραγκία που μας έχει βαρέσει κατακέφαλα, κάποια στιγμή θα δούμε επεισόδια road rage στην Ελλάδα που μόνο στην Αμερική γινόσαντε.
Κι άμα ρίξει μια ματιά κανείς στο πρόσφατο αστυνομικό δελτίο, θα δει ένα σωρό επεισόδια του τύπου αυτού να διαδραματίζονται στις οδούς και στις λεωφόρους.
Για ένα απότομο φρενάρισμα, για μια αλλαγή λωρίδα χωρίς φλας, για το πάρκινγκ φυσικά, όπως τις προάλλες στο Παγκράτι.
Και σπεύδω να μου θυμίζω τι μου είχε πει τότε ο κολλητός μου ο Μήτσος, που είναι μάχιμος ψυχίατρος όχι του γλυκού νερού.
Απολαύστε υπεύθυνα:
“Άκου Χρήστο. Έχουν όντως διογκωθεί η τρέλα και η παράνοια γιατί από τη μία θερίζει η ανασφάλεια για το μέλλον και από την άλλη οι άνθρωποι δεν έχουν σηματωρούς και σταθερές για ν’ απαγκιάσουν.
Δεν είναι η πενία, πρόσεχε, είναι η ανασφάλεια που τους οδηγεί εκεί.
Είναι ένας βαθύτερος υπαρξιακός φόβος και γι’ αυτό αντιδρούν έτσι.
Δεν μεσολαβεί η λογική, οπότε συμπεριφέρονται όπως ένα ζώο που κινδυνεύει”!
Χρήστος Ξανθάκης
Voicew / Newpost