Τι είναι ιδεολογικά το μανιφέστο Τσίπρα; Είναι αυτό που δηλώνει, δηλαδή «Αριστερά του πολιτικού Κέντρου»; Είναι μια προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού να ξεγελάσει τους ψηφοφόρους με εύηχους λαϊκισμούς; Δικαιούται ο Αλέξης Τσίπρας να υποδύεται τον κήνσορα; Δικαιούται να διεκδικεί ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ θα έπρεπε να μείνει κρυμμένος στο λαγούμι του; Είναι ένα γενικόλογο κείμενο με πολλές κοινοτοπίες και άρα αδιάφορο για τους προοδευτικούς πολίτες;
Δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά αφού αποφεύγει να χρησιμοποιήσει λέξεις και συνθήματα που ανήκουν στην οικογένεια της Αριστεράς; Είναι ρεβιζιονιστικό, ρεφορμιστικό, λεγκαλιστικό και κουβαλά όλες τις αμαρτίες και τις συστημικές αιρέσεις της συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας; Μήπως υποκλίνεται και υιοθετεί χωρίς αστερίσκους το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού περί του τέλους της Ιστορίας; Ολα αυτά και αρκετά άλλα αρνητικά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το μανιφέστο από τα δεξιά, τα αριστερά και τα πολύ αριστερά.
Η Δεξιά δεν ασχολήθηκε με το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα του μανιφέστου. Γι’ αυτήν αυτό που μετράει είναι το θράσος του Τσίπρα που τολμά ο άτιμος να ασκήσει κριτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και να θέλει να το ανατρέψει. Ποιος, αυτός, που παρά λίγο να βγάλει τη χώρα από το ευρώ. Παρά τρίχα τη γλιτώσαμε τότε ή -για να το πούμε αλλιώς- «Στο χιλιοστό». Ενα κομμάτι της Αριστεράς όμως του έδωσε και κατάλαβε του μανιφέστου. Μόλις ξεκίνησε και θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά που ξέρει. Και με παραπομπές στους κλασικούς του μαρξισμού, του λενινισμού, του τροτσκισμού και με αριστερόμετρα.
Το μανιφέστο υποστηρίζει ότι η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς. Ποια σοσιαλδημοκρατία έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας; Του «αποστάτη» Κάουτσκι και του πάπα του ρεφορμισμού Μπέρνσταϊν;
Δεν υπάρχει τέτοια. Τη σοσιαλδημοκρατία της χρυσής 35ετίας, του Βίλι Μπραντ, του Μπρούνο Κράισκι, του Ούλοφ Πάλμε, άντε και του Φρανσουά Μιτεράν, άντε και του Ανδρέα Παπανδρέου; Ούτε τέτοια υπάρχει. Μία μόνο εξαίρεση, αυτή του Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ; Ζητούμενο. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πάντως δεν γουστάρει πάρε-δώσε με τον πολιτικό που το λεηλάτησε και τον βλέπει ως απειλή.
Η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει, σύμφωνα με το μανιφέστο, να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις ή για να το πούμε διαφορετικά πρέπει από Αριστερά της διαμαρτυρίας να γίνει κυβερνώσα Αριστερά. Και μόνο στο άκουσμα της φράσης «Κυβερνώσα Αριστερά» τα στελέχη που κινούνται στον συγκεκριμένο χώρο βγάζουν καντήλες. Γι’ αυτά ο κυβερνητισμός είναι έγκλημα καθοσιώσεως.
Παραφράζοντας τον Τέρι Ιγκλετον να σημειώσουμε ότι αυτή η Αριστερά, στην προσπάθειά της να μη μολυνθεί από τον ιό του κυβερνητισμού, εγκαταστάθηκε στην περιοχή της καταγγελίας και κατέληξε να γίνει τελείως ακίνδυνη για το σύστημα. Αμόλυντη μεν, μειοψηφική δε. Μπορούν λοιπόν η ελληνική σοσιαλδημοκρατία και η εγχώρια ριζοσπαστική Αριστερά να ανταποκριθούν στο προσκλητήριο Τσίπρα; Θέλουν;
Τάσος Παππάς
Eφημερίδα των Συντακτών