Τα εγκώμια του δημοσιογραφικού κόσμου για τον Σταύρο Τσώχο
Οι δημοσιεύσεις στα σόσιαλ για τον θάνατο του Σταύρου Τσώχου είναι πάρα πολλές και πολύ ζεστές –όλες ανάλογες με τον σεβασμό και την αγάπη που απολάμβανε στη ζωή του. Πολλές συνοδεύονται με προσωπικές αναμνήσεις των συντακτών τους από τη συνεργασία μαζί του, σε περιόδους που ο εκλιπών υπήρξε συνεργάτης ή προϊστάμενός τους, και άλλες σε καιρούς που ήταν δάσκαλός τους σε σχολή δημοσιογραφίας. «Από τους λίγους, ελάχιστους, καθηγητές που θυμάμαι που μας έβαζαν να γράφουμε» αναφέρει ο Αργύρης Παγαρτάνης, ενώ ο Μάκης Διόγος τον αναφέρει ως έναν από τους πολλούς που τον στήριξαν «στο μακρινό 1982».
Πιο κάτω μερικά αποσπάσματα από τις πολλές αναρτήσεις για τον Σταύρο Τσώχο που συναντήσαμε στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Ανάμεσά τους και η συγκινητική του Νίκου Κατσαρού για τους «τέσσερις» των Μουντιάλ που έμειναν δύο.
Νίκος Ασημακόπουλος: «Ο Σταύρος Τσώχος ήταν της παλιάς σχολής. Από τους δημοσιογράφους που δεν έκρυβαν την οπαδική τους συμπάθεια, αλλά αν προσπαθούσες να τους δώσεις "χαρτάκι" ή "γραμμή" θα μπορούσαν και να σε σκοτώσουν. Κυρίως ήξερε τι έγραφε. Μεταχειριζόταν με άνεση τη γλώσσα, και τα κείμενά του παρ' ότι μεγάλα, δεν ήταν βαρετά, γιατί είχαν ουσία. Άσε που δεν έβαζαν την είδηση στην... τελευταία παράγραφο -όπως συμβαίνει κατά κόρον σήμερα».
Μανόλης Γρηγοράκης: «Ο Σταύρος Τσώχος ήταν αθλητικός συντάκτης μιας άλλης εποχής. Της εποχής που οι αθλητικοί συντάκτες ήταν πρώτα δημοσιογράφοι και μετά οπαδοί, όχι το αντίστροφο όπως συμβαίνει σήμερα»
Αργύρης Παγαρτάνης: «Από τους λίγους, ελάχιστους, καθηγητές που θυμάμαι που μας έβαζαν να γράφουμε. Αντί να μας κάνουν... θεωρία, να μας λένε ιστορίες με στυλ αυταρέσκειας, να μας διαβάζουν κανόνες και κανονισμούς. "Γράφετε συνεχώς, έτσι μόνο μαθαίνετε" η αιώνια συμβουλή του».
Νίκος Κατσαρός: «Πάει κι ο δεύτερος της τετράδας των τεσσάρων Μουντιάλ. Διακογιάννης, Τσώχος, Μαυρομάτης, Κατσαρός. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα μεγάλα υπέροχα ταξίδια, την μπάλα στα γήπεδα, τα πειράγματα, τις πλάκες; Α ρε Σταυρο, παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι από την ζωή μου. Κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε».
Γιάννης Μαμουζέλος (κάτω από το σχόλιο του Ν. Κατσαρού): «Πολύ σωστά λόγια για ένα ιππότη της αθλητικής δημοσιογραφίας, αυτής που συστήθηκε στο ευρύ κοινό στα... παιδικά χρόνια της τηλεόρασης, τότε που και ο κόσμος έβλεπε και μας έβλεπε αλλιώς».
Δημήτρης Καπράνος: «Κύριος, προσηνής, ευγενής, ωραίος, ευθυτενής, πάντα με την καλή κουβέντα, αυστηρός κριτής όποτε χρειάστηκε, δεν χαρίστηκε σε κανέναν. Ήταν η εποχή που οι αθλητικοί συντάκτες "ήξεραν μπαλίτσα", που θα έλεγε ο Νίκος Αλέφαντος».
Νίκος Μπουρλάκης: «Δάσκαλος πραγματικός, τζέντλεμαν και με ήθος, ένας αληθινός άνθρωπος του αθλητισμού που αγάπησε με πάθος αυτό που έκανε, διοχετεύοντας τις γνώσεις του σε όσους είχαν την τύχη να βρίσκονται δίπλα του».
Μάκης Διόγος: «Ένας από τους πολλούς που στήριξε ήμουν και εγώ. Ηταν το μακρινό 1982. "Θα κυκλοφορήσει μια καινούργια εφημερίδα. Χρειάζονται νέους συντάκτες. Τα γραφεία είναι στον Ταύρο. Να πας εκ μέρους μου...", μου είχε πει. Και πήγα. Το όνομα Σταύρος Τσώχος είχε τεράστιο κύρος. Η εφημερίδα ήταν "Ο Φίλαθλος"».
Ανδρέας Δημάτος: «Ένας σπουδαίος δημοσιογράφος, αλλά πάνω απ’ όλα ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ένας σπάνιος άνδρας με όλη τη σημασία της λέξης, δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας!»
Νίκος Χαραλαμπόπουλος: «Ο Σταύρος, πέρα από την υπέροχη και αξιοπρεπή παρουσία του στο ελληνικό ποδόσφαιρο ως παίκτης, ήταν ένας πρωταγωνιστής στην αθλητική δημοσιογραφία. ΚΥΡΙΟΣ (όλα τα γράμματα κεφαλαία). Διευθυντής με τα όλα του».
Δημήτρης Χριστοφιδέλης: «Έφυγε ο σπουδαίος συνάδελφος και κορυφαίος δημοσιογράφος Σταύρος Τσώχος. Άνθρωπος σοβαρός, φιλικός, καλός χαρακτήρας, με χιούμορ και καλοσύνη».
Ηλίας Δρυμώνας: «Τα σημερινά δεν είναι τα δεδομένα της αληθινής δημοσιογραφίας. Κι ο κύριος Τσώχος (που με κάλεσε στο ΜΕΓΚΑ, το 1989, για να συνεργαστούμε, αλλά δεν του επέτρεψαν τελικά να με προσλάβει...) ήταν ένας γνήσιος δημοσιογράφος, βγαλμένος από αρραγές καλούπι. Κάποιων άλλων, έσπασε. Το δικό του, ποτέ».
Βασίλης Σκουντής: «Καθόσουν φάτσα στην πόρτα της αίθουσας των συντακτών (μαζί με τον Μανώλη Γαρυφαλλάκη, τον Νικήτα Γαβαλά, τον Νίκο Φύριο, τον Χάρη Παπαγεωργίου, τον Τάκη Μακαρώνα και τον Κώστα Αγγελόπουλο) και ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα μπαίνοντας με κοντά παντελονάκια και... πέδιλα το 1978 στο "Φως των Σπορ"»
Αντώνης Αντωνόπουλος: «Τον γνώρισα πριν αρκετά χρόνια και δεν ξέχασα ποτέ τα καλά του λόγια και τις συμβουλές που μου είχε δώσει. Πέρα από τη σπουδαία διαδρομή του ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Αξιοπρεπής, διακριτικός, δοτικός. Άλλης κοπής δημοσιογράφος που αρκετοί της γενιάς μου θα πρέπει να έχουν τη φωτογραφία του γιατί τους άνοιξε την πόρτα».
Νίκος Γαβαλάς: «Πάντα ενημερωμένος και με μέτρο, ενημέρωσε γενιές φιλάθλων, ενώ δίδαξε και γενιές δημοσιογράφων. Μας άφησε μεγάλη παρακαταθήκη που τιμά με ευπρέπεια και ήθος ο γιος του, ο φίλος και συνάδελφος, Μιχάλης Τσώχος».
Θέμης Σινάνογλου: «Μου έλεγε ότι στον καιρό του έκαναν κριτική οι δημοσιογράφοι στο ΦΩΣ, δεν είχε τρομοκρατία από κακομαθημένους παράγοντες και τσιράκια, δεν τους πέρναγε, είχαν και άλλο ήθος οι εκδότες, άλλη προσωπικότητα».
Γιάννης Δάρρας: «Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα δημοσιογραφικέ μου πατέρα. Σε ευχαριστώ που με έκανες καλύτερο άνθρωπο. Κι ευχαριστώ τον φίλο και συμφοιτητή μου στη Νομική και ανιψιό σου Μιχάλη Μανιά, που με έστειλε σε εσένα για να σε γνωρίσω, κυρίως για να μάθω τι σημαίνει Άνθρωπος και τι σημαίνει Δημοσιογράφος».
Κλείνουμε με μέρος από το σχόλιο του Harddog που αναρτήθηκε το πρωί της Τετάρτης, μερικές ώρες αφότου έγινε γνωστός ο ξαφνικός θάνατος του δημοσιογράφου:
«Όσοι θήτευσαν και μαθήτευσαν στο Φως των Σπορ του Θόδωρου Νικολαΐδη θυμούνται τη δημοσιογραφική του συνέπεια, το καλό του "χειρόγραφο" και το ήθος του. Αυτά τα θετικά στοιχεία τον συνόδευσαν και στην τηλεοπτική του διαδρομή. Θα τον θυμόμαστε ως έναν από αυτούς που θαυμάσαμε».
- από το Harddog
