Δεν περίμενε βέβαια κανείς ότι θα τον ράνουν με άνθη τον Τσίπρα, εκείνοι που με το δίκιο τους βλέπουν στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) μια απειλή για τα εκλογικά τους όνειρα. Για τη δεύτερη θέση, την πρώτη, την business, την οικονομική, τη θέση που καθένας ονειρεύεται. Στην πολιτική η ολιγωρία, όταν απειλείται η κομματική, ή και η ατομική, ιδιοκτησία, είναι ασυγχώρητη αμαρτία. Και ο Τσίπρας δεν έκρυψε τις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή. Σκοπός του είναι η ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, όπως λέει. Μια παράταξη μεγάλη, ενιαία, ικανή να νικήσει και να κυβερνήσει. Που πάει να πει ότι θα υπάρξει, αν δεν υπάρχει ήδη, ένα σοβαρό πρόβλημα με τους κομματικούς φράχτες γενικότερα.
Τούτων δοθέντων, το γεγονός ότι μόλις εισέβαλε επίσημα η ΕΛΑΣ στο πολιτικό σύστημα ξιφούλκησαν όλες οι συνιστώσες του, με αποτέλεσμα αυτό να εμφανιστεί ως νευρικό πολιτικό σύστημα, δεν αποτελεί είδηση. Ασε που το λες και βαρετό να προσπαθήσεις να εντρυφήσεις σε όσα εκτοξεύονται. Για το όνομα, τις προθέσεις, τις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις ιδεών και προσώπων, το χτες και το χτες, το προχτές και το προχτές. Χάνεσαι στον λαβύρινθο μεταξύ Μητσοτάκη και Κουτσούμπα, Γαβριήλ και Τσουκαλά, Θεοδωρικάκου και Μαρινάκη. Καλύτερα δε να μην επιχειρήσεις να εμβαθύνεις σε κάποιες από τις πρώτες, επί του πιεστηρίου, δημοσιογραφικές αναλύσεις, επίμονων κηπουρών αριστερής αυστηρότητας. Προσοχή, Μινώταυρος!
Υπάρχει πάντως μια λέξη, έννοια, διαπίστωση για τον Τσίπρα, που είναι κοινή συνισταμένη για όλες τις συνιστώσες της πολεμικής εναντίον του: Αμετανόητος! Αμετανόητος για τη Δεξιά, αφού δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας για όσα διέπραξε εξ απαλών ονύχων και κυρίως ως πρωθυπουργός. Δεν μετανοεί μάλιστα ούτε για την Αντίσταση της Κατοχής, αν και δεν ζούσε τότε για να πάει από το χέρι του μαχητικού εκπροσώπου. Αμετανόητος για το ΚΚΕ, αφού επιμένει στην καπηλεία στιγμών και προσώπων, τα οποία είναι ιδιοκτησία του. Αμετανόητος και για τον Σακελλαρίδη, αφού επαναλαμβάνει τον εαυτό του: Εμφανίζεται ως αριστερός, αλλά σύντομα θα ανάψει δεξί φλας. Ομως το χρυσό βατόμουρο του αμετανόητου δικαιούται το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό δίνει στην όλη εικόνα ένα χρώμα ευθυμίας. Επιπλήττει τον Τσίπρα για τη συμπόρευση με τον Καμμένο το κόμμα που, αφού συμμετείχε στο δικομματικό πάρτι της χρεοκοπίας, κυβέρνησε για χρόνια με τη Δεξιά του Σαμαρά. Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη και τα μπουμπούκια του. Ενας στίχος του Σουρή ταιριάζει μ’ αυτό: Πώς μέσα στην Ελλάδα μας, που πλημμυρούν τα φώτα, φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα πρώτα. Αναρωτιέσαι πού θα φτάσει στην ταραχή του ο Ανδρουλάκης αν οι επερχόμενες δημοσκοπήσεις βυθίσουν σε μονοψήφια τις φωτεινές φιλοδοξίες του. Θα δουν πολλά τα μάτια μας πάντως το επόμενο διάστημα, αυτό είναι σίγουρο. Εισαγγελικά και ευτράπελα. Καθότι αμετανόητος ο Τσίπρας. Ενώ αν είχε μετανοήσει, αν είχε αποκηρύξει τον πρότερο βίο του, λίγο κέντρο, βρε αδελφέ, λίγο δεξιά, θα είχαμε μια ωραία ατμόσφαιρα…
Θανάσης Καρτερός
Eφημερίδα των Συντακτών