Η ντροπή, ως γνωστόν, ντροπή δεν έχει. Η γλώσσα μας είναι πλούσια σε εκφράσεις που περιγράφουν την ηθική αξία της και ταυτίζουν την απουσία της με ηθική κατάπτωση. Επικαλούνται την ντροπή ως στίγμα για όποιον διαπράττει αθλιότητες: Ντροπή σου! Στην ατομική και κυρίως στην κοινωνική συνείδηση, η ντροπή εξάλλου λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για αλαζονικές, παράνομες, ασεβείς πράξεις. Αν κάποιος δεν ντρέπεται, αυτό σημαίνει ότι έχει χάσει κάθε είδους ηθική αναστολή. Και ακριβώς η απουσία ντροπής χαρακτηρίζει τις πρακτικές της σημερινής κυβέρνησης και του επικεφαλής της.
Δεν ντρέπεται ο πρωθυπουργός μας, που παρακολουθούσε παράνομα τους συνεργάτες του, το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία του στρατού, οικονομικούς παράγοντες, δημοσιογράφους. Μετέτρεψε το μέγαρο Μαξίμου, κέντρο υποτίθεται της δημοκρατικής εξουσίας, σε κέντρο παρακρατικής ασυδοσίας. Μετέτρεψε την ΕΥΠ σε υπηρεσία παραβίασης του Συντάγματος και κάθε ηθικού κανόνα. Και όχι μόνο δεν ψελλίζει μια συγγνώμη, αλλά έχει ενορχηστρώσει ολόκληρη επιχείρηση νέφους, συγκάλυψης, ψέματος και εξαπάτησης, ώστε το έγκλημα να μείνει ατιμώρητο. Δεν ντρέπεται ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Που έβαλε την υπογραφή του στις παρακολουθήσεις υπουργών, στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και συναδέλφων του εισαγγελέων. Που διατείνεται μάλιστα ότι αυτή την υπογραφή την έβαλε αφού άσκησε έλεγχο για τους λόγους της χυδαίας εισβολής στην προσωπική ζωή και τα δεδομένα των «στόχων». Και δεν ντρέπεται δυο και δέκα φορές που τώρα, ο ίδιος, συναυτουργός μιας σκοτεινής πρακτικής που πρέπει να ελεγχθεί σε βάθος, εκμεταλλεύεται την εξουσία του για να κουκουλώσει τα πάντα. Και τη δική του συμμετοχή βεβαίως.
Δεν ντρέπεται ο Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος του κόμματος που μας κυβερνά και υπουργός της κυβέρνησης. Που βλέπει, διαβάζει, διαπιστώνει ότι παραβιάστηκαν βάναυσα τα προσωπικά του δεδομένα. Οτι κηλιδώνεται το ηθικό του μητρώο. Αλλά δεν αρθρώνει μια λέξη διαμαρτυρίας, δεν ζητά να χυθεί φως στο ποιος και γιατί διέταξε την παρακολούθησή του, δεν προσφεύγει στη Δικαιοσύνη να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Προτιμά να αιωρείται πάνω του η βαριά υποψία, που μάλιστα συνυπογράφει ο νυν εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κι αυτός να σωπαίνει ως ένοχος, εκβιαζόμενος, συνεργός ή ό,τι άλλο ελάχιστα τιμητικό για τον ίδιο. Δεν ντρέπονται οι λοιποί Γραμματείς και Φαρισαίοι. Που έκαναν φύλλο και φτερό την προσωπική τους ζωή ΕΥΠ και Predator, με τη συναίνεση του εκλεκτού τους εισαγγελέα, και τώρα θυμίζουν με τη στάση τους εκείνον που τον φτύνουν, αλλά επιμένει ότι ψιχαλίζει. Δεν ψιχαλίζει, λοιπόν. Θα τους κυνηγάει εφ’ όρου ζωής το γεγονός ότι κάποιες πράξεις τους δικαιολόγησαν την παρακολούθησή τους - ποιες άραγε; Και οι ίδιοι δεν τόλμησαν, επειδή τους επιβλήθηκε ομερτά -από ποιον άραγε;-, να ζητήσουν τον λόγο. Από τη Δικαιοσύνη και τον Νονό που την ελέγχει, μαζί με τις ζωές των άλλων.
Δεν ντρέπονται. Και δεν έχει νόημα να ντρεπόμαστε εμείς για λογαριασμό τους. Αλλά να ντρεπόμαστε που ακόμα επιτρέπουμε να μας επιβάλλουν ως κανονικότητα την απουσία ντροπής.
Θανάσης Καρτερός