Γεννούν ένα ερώτημα οι κυριακάτικες αναρτήσεις του Μητσοτάκη. Το όμορφο υποτίθεται, έως εκπάγλου καλλονής, πρόσωπο της κυβέρνησής του, τα συνεχή μέτρα υπέρ του λαού, οι φορολογικές μειώσεις και τα λοιπά. Και το ερώτημα είναι αν υπάρχει άνθρωπος, ακόμα και στον στενό κύκλο του πρωθυπουργού, να πιστεύει ότι αυτή η επικοινωνιακή «γραμμή» μπορεί να έχει απόδοση. Εκτός ίσως από τους ειδικούς της επικοινωνίας που έχουν προκρίνει αυτό το είδος προπαγάνδας, και υποθέτουμε ότι πληρώνονται καλά για τις κατασκευές τους. Τίποτε αρνητικό, τίποτε αμφιλεγόμενο, τίποτε που να μην υπηρετεί την πολιτική σιέστα, τώρα που έπιασαν και οι ζέστες. Ολα καλά κι όλα ωραία στου Μητσοτάκη την παρέα.
Το πρόβλημα για τον ίδιο και τους επικοινωνιακούς του αστέρες είναι ότι σε ώτα μη ακουόντων απευθύνεται η προπαγάνδα τους. Μπορεί ίσως να δουλέψει έναν κόσμο για τα ελληνοτουρκικά ή για τον Τσίπρα τον ψεύτη, αλλά είναι κομμάτι δύσκολο να τον δουλέψει για την τσέπη του. Για τη ζωή και την καθημερινότητά του. Τα χωριά του Ποτέμκιν, μια ζωγραφισμένη όμορφη πρόσοψη κι από πίσω τρώγλες, δεν συγκίνησαν ούτε τους μουζίκους. Πώς να συγκινήσουν τώρα τα χωριά του Μητσοτάκη; Οταν το αντικείμενο του εκλογικού του πόθου ξέρει τι βάζει κάθε μήνα στην τσέπη, τι γίνεται όταν χρειαστεί νοσηλεία, τι τραβάει με τις εφορίες, πόσα φεύγουν για το σπίτι, το φαγητό, τα φροντιστήρια, τα είδη πρώτης ανάγκης;
Το κάνει όμως. Χτες έλαμψαν το «Σπίτι μου 2», το ΕΣΥ που ευτυχεί, οι συλλογικές συμβάσεις που επέρχονται, οι φοροελαφρύνσεις που έρχονται, ο στόλος των λεωφορείων που ανανεώνεται και άλλα της ίδιας χάριτος και χαράς. Και θα το κάνει ώς τη μέρα των εκλογών. Γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνει. Να ασχοληθεί με τα Τέμπη, τη συγκάλυψη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις απευθείας αναθέσεις, το κράτος δικαίου και τα παραφερνάλια; Με τα καρτέλ και το χάλι της αγοράς στην ενέργεια, στα καύσιμα, στα σούπερ μάρκετ; Με το μαύρο εργασιακό καθεστώς, το ιδιωτικό χρέος που συσσωρεύεται και τις τράπεζες που συσσωρεύουν κέρδη, προς μεγάλη χαρά μερισματούχων και αξιωματούχων; Αν είναι δυνατόν!
Από μια άποψη δείχνει και μια αποδοχή της ήττας αυτή η στρατηγική. Μια απόδειξη ότι ο Μητσοτάκης και η αυλή του έχουν πια στερηθεί τη δυνατότητα να υπάρχουν αποτελεσματικά και πειστικά επί του πεδίου. Να αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις της πολιτικής τους στην κοινωνία. Κατασκευάζουν συνεπώς μια άλλη πραγματικότητα. Την πραγματικότητα του ευ: ευτυχή, εύφορη, εύοσμη, ευχάριστη, ευειδή. Μοιράζουν χάντρες για να εισπράξουν ψήφους. Και εισπράττουν μούντζες, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και τα βουλευτήρια της γειτονιάς και της καφετέριας. Διότι, να λες στον άλλο πόσο καλά είναι, όταν δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, μόνο μούντζα σηκώνει. Αυτή η προπαγάνδα της χαράς, που κι άλλες κυβερνήσεις σε αποδρομή ακολούθησαν, φέρνει κάπως στο μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι. Και εντέλει, τα όμορφα χωριά του Μητσοτάκη, όμορφα καίγονται.
Θανάσης Καρτερός