Εξοχη η ανάλυση του Σκέρτσου για το σκληρό και ανάλγητο ελληνικό κράτος – και το σκληρό και το ανάλγητο δικές του λέξεις. Περιδιαβαίνεις στις αράδες του κειμένου του, που δεν είναι και λίγες, και σε πιάνει ένα σφίξιμο με τη μαυρίλα των περιγραφών. Με τον εθισμό της κοινωνίας στο ρουσφέτι, την υπόκλιση των βουλευτών στην εξυπηρέτηση που επιμολύνει το κοινωνικό σύνολο, τους πολίτες που υποχρεώνονται να γίνουν πελάτες, τις λογικές του μπάρμπα στην Κορώνη. Μπορεί να πει κανείς ότι ανταγωνίζονται τις αναλύσεις του Μητσοτάκη και του Αδωνη, που καταλήγουν ότι οι υποκλοπές είναι αναντίλεκτα φυσιολογικές, λόγω τεχνολογικής προόδου. Ή ότι τα Τέμπη ανέδειξαν τις διαχρονικές και ανυπερθέτως διακομματικές παθογένειές μας.
Σε μια άλλη συγκυρία όλα αυτά τα συνόψισε βέβαια ο αείμνηστος Πάγκαλος στο επικό ξέπλυμα των ευθυνών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ για τη χρεοκοπία της χώρας: μαζί τα φάγαμε. Απλώς τώρα ο εκ των αρίστων της νέας εποχής Σκέρτσος αλλάζει το ρήμα: μαζί τα κάναμε. Και δίνει έτσι στον εαυτό του το δικαίωμα να στηλιτεύει τους φαρισαίους που κάνουν ότι δεν ήξεραν τις εθνικές ούτως ειπείν ασθένειες και καταγγέλλουν τώρα τα πεπραγμένα του ΟΠΕΚΕΠΕ και της κυβέρνησης. Αλλά ήξεραν οι πάντες, κατά τον Σκέρτσο, και οι πάντες μετείχαν των εξυπηρετήσεων και αντιμετώπιζαν τους πολίτες ως πελάτες. Αρα, το μήνυμα είναι σαφές: Εσείς της αντιπολίτευσης δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε, για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο Μένιο.
Και ποιος κατά τον Σκέρτσο δικαιούται διά να ομιλεί; Μα πρωτίστως ο ίδιος, που καμιά αυτοκριτική συστολή δεν φαίνεται να επηρεάζει την οίηση της ανάρτησής του. Επίσης ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, που κάνουν αγώνα για να ξεπεράσει η χώρα τις παθογένειες. Κάνουν λάθη βεβαίως, αλλά είναι καλύτερη μια κυβέρνηση που κάνει λάθη, παρά μια λάθος κυβέρνηση. Και πού καταλήγει η μαύρη αυτή Βίβλος των εθνικών μας αμαρτιών; Θαυμάστε: «Γι’ αυτό και σε αυτή την κρίσιμη στιγμή που ο κόσμος γύρω μας είναι τόσο ρευστός και αβέβαιος –με την Ελλάδα στη μέση του να μοιάζει πράγματι με όαση σταθερότητας– έχουμε ιερό χρέος πρωτίστως προς τα παιδιά μας να μην υπονομεύσουμε όσα με κόπο έχουμε κερδίσει τα τελευταία χρόνια».
Καταλάβατε, έτσι; Ιερό χρέος να στηρίξουμε τον Μητσοτάκη και τους λοιπούς αυτουργούς όσων κερδίσαμε τα τελευταία χρόνια. Και τι ακριβώς κερδίσαμε το ξέρουν βέβαια ο ίδιος ο συγγραφέας του πονήματος, ο ρέκτης πρωθυπουργός, αλλά και ο λαός των «Φραπέδων», των «Χασάπηδων», των αναδόχων πάσης φύσεως απευθείας αναθέσεων και σκόιλ ελικίκου. Που δεν τους εκκόλαψαν, ούτε τους «έφτιαξαν» τα σκέρτσα των Σκέρτσων, αλλά οι εθνικές παθογένειες και οι διακομματικές αβελτηρίες. Κερδίζει κάτι όμως και ο επίδοξος αναλυτής των αναλύσεων του είδους, που δεν χρειάζεται να σπάσει το κεφάλι του για να διαγνώσει πού το πάει ο συγγραφέας τους. Αρκεί να επιβεβαιώσει ότι όλοι οι κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν Σκέρτσο…
Θανάσης Καρτερός
Εφημερίδα των Συντακτών
