Πολλοί είναι αυτοί που, ελαφρά τη καρδία, κρίνουν και κατηγορούν τα ναυτεργατικά σωματεία, ότι οι κατά καιρούς διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις τους είναι υπερβολικές, ότι τις κάνουν λόγω «κομματικής συμπεριφοράς», ότι δεν σκέφτονται τους πολίτες και την ταλαιπωρία που τους προκαλούν και διάφορα άλλα απερίσκεπτα, χωρίς καμία επιχειρηματολογία και πολιτική σκέψη.
Στο πλαίσιο ενός διαλόγου καλής διάθεσης, θα ήθελα να ήξερα αυτοί οι πολίτες, της εύκολης κριτικής και του σκεπτικού «η κυβέρνηση τα κάνει όλα σωστά, άρα οι κινητοποιήσεις απ’ όπου και αν προέρχονται είναι λάθος ή κατευθυνόμενες», τι έχουν να πουν για τις σφοδρές διαμαρτυρίες των ναυτεργατικών σωματείων που λαμβάνουν χώρα μετά την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή και οι οποίες αφορούν τους ναυτεργάτες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε εμπορικά πλοία, στον Περσικό Κόλπο;
Εχουν και τώρα άδικο τα σωματεία; Είναι και τώρα υπερβολικοί οι συνδικαλιστές; Ούτε αυτή τη φορά θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν και να προειδοποιήσουν με απεργιακές κινητοποιήσεις; Το γεγονός ότι περίπου 90 Ελληνες ναυτικοί και εκατοντάδες αλλοδαποί βρίσκονται στη φωλιά του πολέμου, αντιμέτωποι καθημερινά με έναν ορατό κίνδυνο για τη ζωή τους, αλήθεια, δεν θα έπρεπε να ευαισθητοποιήσει συνολικά κυβέρνηση, αντιπολίτευση και κοινωνία; Είναι παράλογο αυτό που γράφουν ότι «στα παζάρια της ναυλαγοράς, μαζί με τα βαρέλια του πετρελαίου, τα κάρβουνα και το στάρι, παζαρεύουν τη ζωή μας»;
Οι εργαζόμενοι αυτοί, όταν ναυτολογήθηκαν, δεν τους είπε κάποιος ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με πυραύλους, νάρκες και ντρόουν. Μόνο αυτούς και την ασφάλειά τους θα έπρεπε να σκεφτόμαστε και όχι αν οι πλοιοκτήτες κατάφεραν να περάσουν τα πλοία τους από τα Στενά του Ορμούζ, αποκαλώντας τους μάλιστα «κουρσάρους» και «ατρόμητους».
Ο Νίκος Καββαδίας σε ένα από τα ποιήματά του, «Η πλώρη μας», έγραψε: «Στην πλώρη αυτή κατάστρεψα τον ήρεμο εαυτό μου και σκότωσα την τρυφερή παιδιάτικη ψυχή. Ομως ποτέ δε μ’ άφησε το επίμονο όνειρό μου και πάντα η θάλασσα πολλά μου λέει, όταν αχεί». Με τους ναυτικούς, Ελληνες και αλλοδαπούς, λοιπόν...
Χριστίνα Παπασταθοπούλου
