Χτες η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία και λίγο αργότερα εισέβαλε στην Ουκρανία για να προστατεύσει τους ρωσόφωνους πληθυσμούς που διώκονταν από το καθεστώς του Ζελένσκι. Έχουν τη δύναμη, γράφουν το διεθνές δίκαιο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, κατακτούν το 20% των εδαφών της Ουκρανίας και απαιτούν να αναγνωριστεί η κυριαρχία τους.
Σήμερα οι Η.Π.Α χτυπούν την Βενεζουέλα επειδή ο πρόεδρος της χώρας Μαδούρο διευθύνει τα καρτέλ των ναρκωτικών και επίσης επειδή έγινε πρόεδρος με βία και νοθεία.
Στοιχεία δεν έχουν προσκομίσει, αλλά αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Άλλωστε αυτό που επιδιώκει ο αρχηγός τους, που συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένος έφηβος, είναι να βάλει το βρόμικο χέρι του στο πετρέλαιο, τον χρυσό και τις σπάνιες γαίες. Διοικεί μια μεγάλη δύναμη που προωθεί τα συμφέροντα της με τη διπλωματία των κανονιοφόρων όπως την παλιά ...καλή εποχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλισμών.
Το 2025 το Νόμπελ Ειρήνης πήγε στην ακροδεξιά Ματσάδο που είχε ζητήσει από τους Αμερικανούς να διώξουν από τη χώρα της τον Μαδούρο. Το 2026 το Νόμπελ Ειρήνης πρέπει να το πάρει ο Τραμπ. Το δικαιούται. Μπορεί να έχει επιτεθεί σε δύο χώρες (Βενεζουέλα, Ιράν), αλλά ήταν για το καλό της ανθρωπότητας.
Σήμερα επίσης ο καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου Νετανιάχου κάνει ό,τι γουστάρει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και δεν τρέχει τίποτα.
Η Ευρώπη παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας, εκφράζει κάποιες αντιρρήσεις, αλλά επί της ουσίας, δεν ενοχλεί τον Μπίμπι, τον φίλο του Τράμπ, τον οποίο κυνηγάει για διαφθορά και η δικαιοσύνη του Ισραήλ.
Με βάση αυτά, αναρωτιέται κανείς, γιατί αύριο η Κίνα να μην πράξει κάτι ανάλογο στην Ταιβάν για να εφαρμόσει το επιθετικό δόγμα της «ένα κράτος, ένα έθνος, δύο συστήματα» και σε βάθος χρόνου να απορροφήσει την Ταιβάν; Υπάρχουν προηγούμενα που θα νομιμοποιηθούν, αυτή γιατί να μείνει έξω από τον χορό.
Πως είπατε; Το διεθνές δίκαιο κουρέλι; Σιγά την είδηση. Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία θα είναι. Το έχει πει ο μέγας Θουκυδίδης στο πολύ μακρινό παρελθόν: «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμη τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».
Τάσος Παππάς / ΕφΣυν