Παρά τις ειρωνείες των πολιτικών του αντιπάλων και των «γαλάζιων» τρολ που πάντα αφιλοκερδώς σχολιάζουν στα social media, ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε ταξίδι στο Άγιον Όρος και έκανε μια ανάρτηση που έγραψε το εξής… φοβερά επιλήψιμο:
«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη… Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις.
Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης».
Έγινε… ιερομόναχος ο Τσίπρας ή έκανε απλά μια ανάρτηση με ωραίες φωτογραφίες από έναν τόπο με βαρύ συμβολισμό που αποτελεί μια κιβωτό θρησκευτικής μνήμης για αιώνες;
Οι περισσότεροι (δεξιούληδες) απ’ όσους σχολίασαν, δεν ήξεραν καν ότι ο Τσίπρας δεν το έριξε στις… ψαλμωδίες, αλλά έγραψε έναν στίχο από πολύ γνωστό τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, το «Σιμούν».
Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι αριστερούληδες που σχολίασαν, μάλλον αγνοούν ότι η περίφημη Σιμωνόπετρα είναι η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Σίμωνος Πέτρας, ένα θρυλικό επταώροφο μοναστήρι του 13ου αιώνα, χτισμένο πάνω σε βράχο από γρανίτη, 300 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, που πολλοί θα ήθελαν να επισκεφτούν.
Για όσους, λοιπόν, δεν ήξεραν, τους παραθέτουμε και τους στίχους και το βίντεο του Θανάση Παπακωνσταντίνου και ευχόμαστε καλή ακρόαση:
Ψέλνει στη Σιμωνόπετρα κι ακούγεται στον Άδη,
μα οι τρομαγμένοι κάνουνε πως τάχα δεν ακούν.
Κλέβει το χνούδι απ’ τα παιδιά, τα μονοπάτια σβήνει,
βαφτίζεται στην έρημο και γίνεται σιμούν.
Στέλνει καράβια στο γκρεμό, τον ίσκιο ξεθωριάζει,
κάνει κι εμένα φρύγανο, μα εμένα δε με νοιάζει.
Με το ‘να χέρι στη χαρά και τ’ άλλο στην ομίχλη,
δεμένο με γλεντήσανε τα λαίμαργα πουλιά.
κάνει κι εμένα φρύγανο, μα εμένα δε με νοιάζει.
Με το ‘να χέρι στη χαρά και τ’ άλλο στην ομίχλη,
δεμένο με γλεντήσανε τα λαίμαργα πουλιά.
Γυρεύω την πανσέληνο να πέσει στο πηγάδι,
να κοιταχτώ να θυμηθώ πώς ήμουνα παλιά.
Να θυμηθώ να ξεχαστώ, να γίνω ερυθρελάτη,
οι ρίζες μου στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι.
να κοιταχτώ να θυμηθώ πώς ήμουνα παλιά.
Να θυμηθώ να ξεχαστώ, να γίνω ερυθρελάτη,
οι ρίζες μου στον ουρανό, τα φύλλα στο κρεβάτι.
Να βρω κι εσάς αδέρφια μου που ‘χετε ξεθυμάνει,
τον φόβο και την ομορφιά να βάλουμε μαζί.
Να πλύνουμε με το κρασί τα νυσταγμένα μάτια
κι ύστερα να σαλπάρουμε στη θάλασσα πεζοί.
Και τα παρτάλια οι σκέψεις μας, πειρατική σημαία,
όλα στραβά γινήκανε και όλα είν’ ωραία.
τον φόβο και την ομορφιά να βάλουμε μαζί.
Να πλύνουμε με το κρασί τα νυσταγμένα μάτια
κι ύστερα να σαλπάρουμε στη θάλασσα πεζοί.
Και τα παρτάλια οι σκέψεις μας, πειρατική σημαία,
όλα στραβά γινήκανε και όλα είν’ ωραία.
Ο.Χ.Ι.Α. / ΕφΣυν