Ο αποκλεισμός του Πανελλήνιου Συλλόγου Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και Ψυχολόγων Δημόσιων Δομών Υγείας (ΠΑΝΣΥΝΟΨΥ) και της Πανελλήνιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Νοσηλευτικού Προσωπικού (ΠΑΣΟΝΟΠ) από την ακρόαση φορέων για το νέο θεσμικό πλαίσιο άσκησης του επαγγέλματος των ψυχολόγων αποτελεί σοβαρό πλήγμα στη δημοκρατική διαδικασία. Η κυβέρνηση επιλέγει να νομοθετήσει για τα επαγγελματικά δικαιώματα, τη δεοντολογία και το μέλλον ενός ολόκληρου κλάδου, αφήνοντας έξω από τη συζήτηση εκπροσώπους των εργαζομένων στη δημόσια υγεία, κατά την συνήθη αντίληψή της για την κοινωνική συμμετοχή και τη λογοδοσία.
Η επιλογή να αποκλειστούν αυτές οι φωνές, παρά το σχετικό αίτημα του Συλλόγου, είναι αποκαλυπτική των κυβερνητικών προθέσεων και αντιλήψεων. Δείχνει ποια βαρύτητα αποδίδει η κυβέρνηση στη δημόσια ψυχική υγεία και στους ανθρώπους που τη στηρίζουν. Όταν διαμορφώνεται το θεσμικό πλαίσιο ενός επαγγέλματος, η εμπειρία όσων το ασκούν στις δημόσιες δομές θα έπρεπε να έχει κεντρική θέση στη συζήτηση. Η κυβέρνηση επέλεξε να την αφήσει έξω από την αίθουσα.
Η δήλωση του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη ότι το νομοσχέδιο «δεν αφορά τους κλινικούς ψυχολόγους» αλλά όσους εργάζονται εκτός νοσοκομείων δεν δικαιολογεί αυτόν τον αποκλεισμό. Αντίθετα, εγείρει ακόμη περισσότερα ερωτήματα για τη λογική με την οποία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τον κλάδο.
Οι ψυχολόγοι του ΕΣΥ ασκούν το ίδιο επάγγελμα, έχουν επιστημονική γνώση και καθημερινή εμπειρία που οφείλουν να ακούγονται στη διαμόρφωση του θεσμικού του πλαισίου.
Η ακρόαση των φορέων δεν είναι τυπική υποχρέωση που διεκπεραιώνεται με επιλεκτικές προσκλήσεις. Η συμμετοχή των εργαζομένων και των συλλογικών τους εκπροσώπων αποτελεί ουσιαστικό όρο δημοκρατικού ελέγχου, ιδιαίτερα όταν οι αποφάσεις αφορούν την ψυχική υγεία και την ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας.
Το ΜέΡΑ25 Ενωτική Αριστερά στηρίζει τα αιτήματα και τις θέσεις της ΠΑΝΣΥΝΟΨΥ και της ΠΑΣΟΝΟΠ και απαιτεί πραγματικό διάλογο με τους εμπλεκόμενους φορείς, σαφή κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών ψυχικής υγείας με προσωπικό και πόρους.
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που στηρίζουν καθημερινά το δημόσιο σύστημα υγείας δικαιούνται λόγο στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του. Η κυβέρνηση οφείλει να τους ακούει.
