Κάθε κείμενο αρχίζει από ένα λευκό χαρτί που σε καλεί να το γεμίσεις –να το γονιμοποιήσεις. Κάθε λευκής σελίδας ο προορισμός είναι να καλυφθεί με εκατοντάδες λέξεις, χιλιάδες γράμματα. Από εκεί και πέρα σημασία έχει η ποιοτική ιεράρχηση. Τι θέση θα πάρει το μπακαλοτέφτερο και τι το Άρλεκιν; Στον πάτο! Τι το επιστημονικό σύγγραμμα; Τι το χειρόγραφο του Άξιον Εστί; Τι ο αρχαίος πάπυρος και το παλίμψηστο; Σε βιβλιοθήκη από μαόνι!
Οι άνθρωποι που γράφουν γεμίζουν χαρτιά και μεγαμπάιτ. Άλλοι από επάγγελμα, άλλοι από χόμπι, άλλοι για ψυχοθεραπεία. Για πολλούς η γραφή είναι διαφυγή, απόδραση. Γράφουν και ας ξέρουν ότι δεν θα τους διαβάσουν. Τουλάχιστον έχουν κάτι για να συνομιλήσουν: το χαρτί. Στην πραγματική ζωή δύσκολα θα βρουν ανθρώπους δεκτικούς που θα μιλήσουν και θα ακούσουν, θα ερωτηθούν και θα ρωτήσουν με πραγματικό ενδιαφέρον –έστω και με προσχηματικές απορίες– για όσα λέει ο απέναντί τους.
- απόσπασμα από κείμενο του Διονύση Βραϊμάκη στο Harddog (ολόκληρο ΕΔΩ)