Η προβληματική σχέση των δημοσιογράφων με το αλκοόλ

Στις αίθουσες σύνταξης ένα ποτό στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας δεν προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση...

[...] Δεν μπορώ να εντοπίσω πότε ακριβώς ξεκίνησε η προβληματική σχέση μου με το ποτό. Μπορώ να ανακαλέσω μόνο κομμάτια του παζλ. Θυμάμαι ότι εκεί γύρω στα 27 μου υπέφερα από αϋπνίες. Υπήρχαν ημέρες που ερχόμουν με μία ώρα ύπνο στο γραφείο. Εκείνη την εποχή άρχισα να πίνω συστηματικά τα βράδια, μπας και καταλαγιάσει το στρες και καταφέρω να κοιμηθώ. Εκεί έγινε η ζημιά; Ποιος ξέρει. Ηδη ο μύθος που με ακολουθούσε ήταν ότι το «σήκωνα» το αλκοόλ. Βγαίναμε σε μπαρ ή τρώγαμε σε ταβέρνες και ήμουν αυτή που θα έπινε περισσότερο χωρίς εμφανείς παρενέργειες.
Κάποια στιγμή απέκτησα και τη συνήθεια του τζιν τόνικ στο γραφείο, εκεί γύρω στις 7-8 μ.μ., ακριβώς πάνω στην κορύφωση της ημέρας, του άγχους και της πίεσης. Στις αίθουσες σύνταξης εκείνης της εποχής, ένα ποτό στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας δεν προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση. 

Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι είναι ΟΚ όλα αυτά, να πίνω κάθε μέρα, καμιά φορά και αρκετά (συχνά μετά τη δουλειά θα έβγαινα). Αν καμιά μέρα τύχαινε να μην πιω, έλεγα μέσα μου «Είδες; Μπορείς. Σου αξίζει ένα τζιν τόνικ».[...]

• απόσπασμα από κείμενο της Λίνας Γιάνναρου στην Καθημερινή υπό τον τίτλο "Μαρτυρία: Εγώ, το φάρμακο για το αδυνάτισμα και το αλκοόλ" (ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ)