Η είδηση δεν είναι από τις συνηθισµένες, αλλά αυτό που αποκαλύπτει ότι ζούµε πλέον είναι συνήθεια. Μια γυναίκα µήνυσε τη θεία της γιατί την αποκάλεσε «χοντρή» και ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη στη µηνυόµενη µε βάση τον «αντιρατσιστικό νόµο». Η εξέλιξη αυτή µοιάζει µε κάτι άκρως ριζοσπαστικό και προοδευτικό και µου θυµίζει µια φράση που κάνει θραύση στις ταινίες, τη «δεν σε κρίνω», και δείχνει να καθιερώνεται ως µέγιστη κοινωνική προσφορά. Να µην κρίνουµε, όχι «ίνα µην κριθούµε» κατά το θρησκευτικό πρότυπο, αλλά γιατί έτσι πρέπει.
Το θέµα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Αντιθέτως είναι βαθιά φιλοσοφικό και πολιτικό και εντάσσεται (άσχετα αν δεν φαίνεται) στο πώς θέλουν κάποιοι να λειτουργεί η κοινωνία. Το να κατηγορείς οποιονδήποτε γι’ αυτό που είναι ως µορφή, σωµατική διάπλαση, εµφάνιση είναι κάτι άκρως προβληµατικό, που όµως αποκαλύπτει πόσο χαµηλού επιπέδου είναι όσοι αποδίδουν τέτοιες κατηγορίες. Αποτελεί έλλειψη πολιτισµού, αγωγής και ικανότητας να κρίνεις µε βάση την εικόνα και όχι τη ζωή. ∆εν µπορεί να είναι ποινικό θέµα. Αλίµονο στην κοινωνία που χρειάζεται νοµική επιβολή για να κατακτήσει το επίπεδο πολιτισµού που απαιτείται και να καταλήξει σε αστυνόµευση των λέξεων.
Το παράδειγµα µε τη θιγόµενη κοπέλα δεν είναι µοναδικό. Η κοινωνία φαίνεται να αρνείται θεµελιώδεις κατακτήσεις της, γιατί πρέπει να συµµορφωθεί (στο όνοµα της απόρριψης της στερεοτυπίας) σε νέες στερεοτυπικές µορφές. Στην πραγµατικότητα µπαίνουµε σε ένα κυνήγι µαγισσών, όπου αυτόκλητοι και πολλές φορές ηµιµαθείς που χρειάζονται επιβεβαίωση θα παίζουν τον ρόλο του χωροφύλακα των λέξεων.
- απόσπασμα από κείμενο του Κώστα Βαξεβάνη στο documentonews (ολόκληρο ΕΔΩ)